WeRead Powered by ReaderPub
Bei uns im Arzgebirg': Heiteres aus dem Erzgebirge cover

Bei uns im Arzgebirg': Heiteres aus dem Erzgebirge

Chapter 11: Sist un itze.
Open in WeRead

Explore more books like this:

About This Book

A collection of humorous, dialect sketches set in an Erzgebirge village follows a local bowling club as its members argue over a traditional Christmas sleigh outing, whether to include wives or bring other young women, and how rivalries and romances will play out. Vivid scenes show festive streets, decorated sledges, seasonal food and drink, and boisterous meetings in inns, while gentle satire targets gender roles, gossip, and village pride. The pieces rely on regional speech and close domestic observation to capture communal customs, the pleasures of winter celebrations, and the comic consequences of jealousy and matchmaking.


Sist un itze.

Wie war doch de Walt su annersch sist:
Fuhr e Bauer mol e Fuder Mist,
un de Stadtleit war'n do of Besuch,
ach, wie hub'n se do de Nosen huch.
Tat der Bauer mit der Peitsch mol knall'n
wärn se ball vir Schrack in Drack gefall'n!
wußten net, wie fein se sollten tu,
hielten sich die Nos un Uhrn zu! –
Oder itze, kimmt mer of der Stroß,
möcht mer sich verstoppen seine Nos';
Dä do kimmt, mer ka net su fix saah,
erscht e Auto, dann e Drackwolk a!
Un dos klappert, raunzt, när wie dos klingt!
Un wie hinnerhaar dos Luder stinkt!
Oder dos vertrong die feine Leit, –
o, wie hot verännert sich de Zeit!
War e Gungel früher achtz'n Gahr,
kaaft er sich an Sunntig sei Zigarr
un e Tippel efach Bier derzu
un sooch stundenlang ne Spielern zu.
Warsch üm fünfe, ging er ofn Sool,
tanzet an en Ohmd ball zwanzig mol;
un zeletzt schafft er sei Gumfer ham,
ach, dos war doch e gemütlich's Laabn! –
Oder itze is en jeden Gung
Schnaps un Bier un alls net gut genung,
zankt und streit sich egal voller Wut,
kriegt en Kopp, als wie e Truthah' rut.
Bärt sich auf, als könnt's net annersch sei,
läft in jeder Volksversammling nei:
tut, als wär wunner wie gescheit!
O, wie hot verännert sich de Zeit!
Ene Woch verheirat war der Gust
mit senn Minel; ach die gruße Lust!
Un se tat, wos se zu jeder Stund
an de Aang ne Gust obsaahe kunnt.
Un der Gust blieb jeden Tog derhem,
aß zefrieden Rauchemad un Bemm.
Ach, dos war egal e Schmatzerei. –
bei en Tauber ka's net annersch sei! –
Funfzehn Gahr sei se nu Ma un Fraa.
Gestern war men Gust sei Aag ganz blaa,
un dos kam, wie ich verroten will,
vu en harten, hölzern Baasenstiel. –!
Saht er wos, do fährt de Minel auf,
jeden Tog laft er in Gasthuf nauf.
Kimmt er hem, wie do dos Minel schreit! –
O, wie hot verännert sich de Zeit!