Λόρδος Κάβερσιαμ.
Το υποστήριξε, κύριε; Πόσο λίγο τον ξέρεις! Το κατεδίκασε μάλιστα ορθά κοφτά, καθώς και ολόκληρο το οικονομικό σύστημα της νέας πολιτικής. Η αγόρευσί του αυτή είναι το κριτήριον του σταδίου του, καθώς υποδεικνύουν οι «Τάιμς». Έπρεπε να διαβάσης αυτό το άρθρο, κύριε, (Ανοίγει τους «Τάιμς»}. «Ο Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν... Ο μάλλον εύελπις των νεαρών πολιτευτών μας... Έξοχος ρήτωρ... Ακηλίδωτον στάδιον — Πασίγνωστος ακεραιότης χαρακτήρος... Εκπροσώπησις της τελειότητος εις τον Αγγλικόν δημόσιον βίον... Ευγενική αντίθεσις προς την χαλαρότητα των ηθών που είναι το κοινόν γνώρισμα των ξένων πολιτευτών.» Αυτά δεν θα λεχθούνε ποτέ για σε, κύριε. Λόρδος Γκόαριγκ. Ειλικρινώς ελπίζω όχι, πατέρα. Οπωσδήποτε όμως, με χαροποιούνε όλ' αυτά που μου λες για τον Ρόβερτ Τσίλτερν, πολύ με χαροποιούνε. Αυτό δείχνει πως έχει κουράγιο.
Λόρδος Κάβερσιαμ.
Έχει κάτι παραπάνω από κουράγιο, κύριε, έχει μεγαλοφυία.
Λόρδος Γκόαριγκ.
Α! εγώ προτιμώ το κουράγιο. Δεν είναι τόσο κοινό πράμα σήμερα, όπως είναι η μεγαλοφυία.
Λόρδος Κάβερσιαμ.
Θα σου ευχόμουν νάμπαινες στη Βουλή.
Λόρδος Γκόαριγκ.
Αγαπητέ μου πατέρα, μονάχα άνθρωποι που φαίνονται ηλίθιοι κατορθώνουνε να μπουν στη Βουλή των Κοινοτήτων, και μονάχα οι βλάκες επιτυγχάνουν εκεί μέσα.
Λόρδος Κάβερσιαμ.
Γιατί δεν προσπαθάς να φανής χρήσιμος στη ζωή;
Λόρδος Γκόαριγκ.
Είμαι ακόμη πολύ νέος.
Λόρδος Κάβερσιαμ.
(Θυμωτά). Μισώ αυτή την προσποίησι της νεότητος, κύριε. Συνηθίζεται πάρα πολύ σήμερα.
Λόρδος Γκόαριγκ.
Η νεότητα δεν είναι προσποίησι. Η νεότητα είναι μια τέχνη.
Λόρδος Κάβερσιαμ.
Γιατί δεν κάνεις πρότασι σε κείνη την ωραία δεσποινίδα Τσίλτερν;
Λόρδος Γκόαριγκ.
Είμαι πολύ νευρικός αυτές τες ημέρες, εξαιρετικά το πρωί.
Λόρδος Κάβερσιαμ.
Στοιχηματίζω πως δεν υπάρχει η παραμικρά ελπίδα να δεχθή.
Λόρδος Γκόαριγκ.
Δεν ξέρω τι σημασίαν έχουνε τα στοιχήματα σήμερα.
Λόρδος Κάβερσιαμ.
Αν δεχότανε θάτανε η πιο τρελλή μέσα σ' όλη την Αγγλία.
Λόρδος Γκόαριγκ.
Μια τέτοια γυναίκα εγώ ακριβώς επιθυμούσα να πάρω. Γυναίκα με σωστά μυαλά θα με καταντούσε εντελώς ηλίθιο μέσα σ' έξη μήνες το περισσότερο.
Λόρδος Κάβερσιαμ.
Δεν είσαι άξιός της, κύριε.
Λόρδος Γκόαριγκ.
Αγαπητέ μου πατέρα, αν εμείς οι άνδρες επαίρναμε γυναίκες που τους είμαστε άξιοι, πολύ θα κακοπερνούσαμε.
(Μπαίνει η Μάπελ Τσίλτερν.)
Μάπελ Τσίλτερν.
Ω!... Πώς έχετε Λόρδε Κάβερσιαμ; Ελπίζω πως η Λαίδη Κάβερσιαμ είναι πολύ καλά;
Λόρδος Κάβερσιαμ.
Η Λαίδη Κάβερσιαμ είν' όπως πάντοτε, όπως πάντοτε.
Λόρδος Γκόαριγκ.
Καλημέρα Δεσποινίς Μάπελ!
Μάπελ Τσίλτερν.
(Μη δίνοντας καμμιά προσοχή καθόλου στον Λόρδο Γκόαριγκ, κι' απευθυνομένη αποκλειστικά στον Λόρδο Κάβερσιαμ) Και τα bonnets της Λαίδης Κάβερσιαμ... είναι καθόλου καλλίτερα;
Λόρδος Κάβερσιαμ.
Λυπούμαι να σας πω πως είχανε μια σοβαρά υποτροπή.
Λόρδος Γκόαριγκ.
Καλημέρα Δεσποινίς Μάπελ!
Μάπελ Τσίλτερν.
(Στον Λόρδο Κάβερσιαμ.) Ελπίζω πως δε θα γίνη ανάγκη από εγχείρησι.
Λόρδος Κάβερσιαμ.
(Χαμογελώντας για την αυθάδειά της.) Αν γίνη, θ' αναγκαστούμε να δώσουμε υπνωτικό στη Λαίδη Κάβερσιαμ. Αλλέως δε θα θελήσση ποτέ να αγγίξουμε, ουδ' ένα φτερό.
Λόρδος Γκόαριγκ.
(Μ' επιτεινομένη έμφασι). Καλημέρα, Δεσποινίς Μάπελ!
Μάπελ Τσίλτερν.
(Στρέφει πίσω με προσποιημένη έκπληξι). Ω, εδώ είσαστε; Βεβαίως θα καταλάβετε πως ύστερα που δεν κρατήσατε το λόγο σας, δε σκοπεύω πεια να σας μιλήσω ποτέ.
Λόρδος Γκόαριγκ.
Ω, παρακαλώ μη λέτε τέτοια πράματα. Είστε η μόνη μέσ' στο Λονδίνο που θέλω αληθινά να μ' ακούτε.
Μάπελ Τσίλτερν.
Λόρδε Γκόαριγκ, δεν πιστεύω ποτέ ουδέ μια λέξι απ' ό,τι λέμε ο ένας στον άλλο.
Λόρδος Κάβερσιαμ.
Έχετε πληρέστατο δίκαιο, αγαπητή μου, πληρέστατο δίκαιον ως προς αυτόν εδώ τον ίδιο, θέλω να πω.
Μάπελ Τσίλτερν.
Νομίζετε πως θάτανε δυνατό να κάνετε το γυιό σας να φέρεται κάπως καλλίτερα μέσα-μέσα; Ν' αλλάξη λιγάκι;
Λόρδος Κάβερσιαμ.
Λυπούμαι να σας πω, Δεσποινίς Μάπελ, πως δεν έχω ουδέ την παραμικρή επιρροή απάνω του. Ήθελα νάχω. Κι' αν είχα, εγώ ξέρω τι θα του επέβαλλα να κάνη.
Μάπελ Τσίλτερν.
Φοβούμαι πως είν' ένας από τους φοβερά ασθενείς εκείνους χαρακτήρες που δεν επιδέχεται καμμιά επιρροή.
Λόρδος Κάβερσιαμ.
Είναι πολύ άκαρδος, πολύ άκαρδος.
Λόρδος Γκόαριγκ.
Μου φαίνεται πως η παρουσία μου εδώ πέρα σας είναι λιγάκι εμπόδιο.
Μάπελ Τσίλτερν.
Είναι καλό για σας να ξέρετε τι λέει ο· κόσμος πίσω σας.
Λόρδος Γκόαριγκ.
Δε μ' αρέσει καθόλου να ξέρω τι λέει πίσω μου ο κόσμος. Αυτό με κολακεύει πάρα πολύ.
Λόρδος Κάβερσιαμ.
Τότε λοιπόν, αγαπητή μου, εγώ πρέπει να σας αποχαιρετήσω και να φύγω.
Μάπελ Τσίλτερν.
Ω! ελπίζω πως δε θα θελήσετε να μ' αφήσετε μονάχη με τον Λόρδο Γκόαριγκ. Και μάλιστα σε τέτοια πρωινή ώρα.
Λόρδος Κάβερσιαμ.
Φοβούμαι πως δε μπορώ να τον πάρω μαζί μου στο υπουργείο. Δεν είναι σήμερα η μέρα του υπουργού που δέχεται τους αέργους.
(Δίνει το χέρι του στη Μάπελ Τσίλτερν, παίρνει το καπέλλο και το μπαστούνι του, και βγαίνει έξω, αποχαιρετώντας τον Λόρδο Γκόαριγκ μ' ένα βλέμμα που φανερώνει αγανάκτησι).
Μάπελ Τσίλτερν.
(Παίρνει τριαντάφυλλα κι' αρχίζει να τα ταξιθετή μέσα σ' ένα δοχείο απάνω στο τραπέζι). Εκείνοι που δε κρατούνε τις υποσχέσεις τους είναι απαίσιοι.
Λόρδος Γκόαριγκ.
Μισημένοι.
Μάπελ Τσίλτερν.
Χαίρομαι που το παραδέχεστε. Μα θα ηυχόμουν να μη είσαστε και πολύ ευχαριστημένος γι' αυτό.
Λόρδος Γκόαριγκ.
Δεν μπορώ να κάνω αλλοιώτικα. Εγώ πάντα είμαι ευχαριστημένος σαν βρίσκομαι κοντά σας.
Μάπελ Τσίλτερν.
(Θλιβερά). Τότε να υποθέσω πως είναι καθήκον μου να μένω κοντά σας;
Λόρδος Γκόαριγκ.
Βέβαια.
Μάπελ Τσίλτερν.
Μα το καθήκον μου είν' ένα πράμα που δεν το εκτελώ ποτέ, κατ' αρχήν. Πάντα με ταπεινώνει. Φοβούμαι λοιπόν πως πρέπει να σας αφήσω.
Λόρδος Γκόαριγκ.
Μη παρακαλώ, δεσποινίς Μάπελ Έχω κάτι πολύ ιδιαίτερο να σας πω.
Μάπελ Τσίλτερν.
(Ενθουσιασμένη). Ω! είναι καμμιά πρότασις;
Λόρδος Γκόαριγκ.
(Κάπως θορυβημένος). Καλά, ναι, είναι — είμαι αναγκασμένος να πω ναι.
Μάπελ Τσίλτερν.
(Μ αναστεναγμό ευχαριστήσεως). Χαίρω πολύ. Μ' αυτήν γίνονται δυο οι προτάσεις σήμερα που έλαβα.
Λόρδος Γκόαριγκ.
(Αγανακτησμένος). Δυο σήμερα; Ποιος παληάνθρωπος, ποιο γαϊδούρι, είχε την αναίδεια να τολμήση να σου κάνη πρότασι προτήτερα από μένα;
Μάπελ Τσίλτερν.
Ποιος άλλος από τον Τόμμυ Τράφφωρτ! Σήμερα είναι η μέρα του που μου κάνει πρότασι. Έχει τώρα όλο το διάστημα της Σαιζόν που μου κάνει πρότασι κάθε Τρίτη και Τετάρτη.
Λόρδος Γκόαριγκ.
Δεν εδέχθηκες, ελπίζω;
Μάπελ Τσίλτερν.
Τώχω ως κανόνα να μη δεχθώ ποτέ τον Τόμμυ. Γι' αυτό κι' όλο μου κάνει προτάσεις. Λίγο όμως έλειψε σήμερα το πρωί, αφού εσείς δε φανήκατε, να του πω το ναι.. Θάτανε έτσι έξοχο μάθημα και για τους δυο σας. Θα μαθαίνατε κι' οι δυο σας πώς να φέρεστε καλλίτερα.
Λόρδος Γκόαριγκ.
Ω! ενοχλητικέ Τόμμυ Τράφφωρτ. Ο Τόμμυς είν' ένα παληογαϊδούρι. Σ' αγαπώ.
Μάπελ Τσίλτερν.
Το ξέρω. Μα μπορούσες νομίζω να το πης ενωρίτερα. Είμαι βεβαία πως σας έδωκα ένα σωρό ευκαιρίες.
Λόρδος Γκόαριγκ.
Μάπελ γίνου σοβαρή. Σε παρακαλώ γίνου σοβαρή,
Μάπελ Τσίλτερν.
Α! ένα τέτοιο πράμα πάντα ο άνδρας συνηθίζει να λέη σ' ένα κορίτσι προτού το πάρη. Κατόπι δεν του λέει τίποτε γι' αυτό.
Λόρδος Γκόαριγκ.
(Την πιάνει από το χέρι.) Μάπελ σου είπα πως σ' αγαπώ. Δεν μπορείς και συ να μ' αγαπάς λίγο που τόσο σ' αγαπώ:
Μάπελ Τσίλτερν.
Τι κουτός πούσε Αρθούρε! Αν ήξερες κάτι που... κάτι, που δε ξέρεις, θα καταλάβαινες πόσο σε λατρεύω. Όλος ο κόσμος μέσα στο Λονδίνο το ξέρει και μονάχα εσύ δεν το ξέρεις. Κατάντησε πεια δημόσιο σκάνδαλο ο τρόπος που σε λατρεύω. Μέσα στους τελευταίους αυτούς έξη μήνες δεν έμεινε κανένας στο Λονδίνο που δεν του είπα πως σε λατρεύω. Δεξιά κι' αριστερά τόλεγα. Όπου καθόμουνα. Εξευτελίστηκα φοβερά, το καταλαβαίνω, κ' είμαι ευτυχής τουλάχιστο που το καταλαβαίνω.
Λόρδος Γκόαριγκ.
(Την αρπάζει στην αγκαλιά του και την φιλεί. Διακοπή γεμάτη ευδαιμονία) Το ξέρεις πως φοβούμουνα φοβερά μήπως και μ' αρνηθής;
Μάπελ Τσίλτερν,
(Κυτάζοντάς τον στα μάτια). Μα καμμιά ως τώρα δε σ' αρνήθηκε. Σ' αρνήθηκε ποτέ καμμιά, Αρθούρε; Δε μπορώ να φαντασθώ πως μπορούσε καμμιά να σ' αρνηθή.
Λόρδος Γκόαριγκ.
(Ύστερα που τη φιλεί και πάλι) Βέβαια δεν είμαι και όλως διόλου άξιός σου, Μάπελ.
Μάπελ Τσίλτερν.
(Συμμαζεύεται κοντά του.) Είμαι τόσο χαρούμενη, αγάπη μου. Φοβόμουν πως ήσουνα.
Λόρδος Γκόαριγκ.
(Ύστερ' από μικρό δισταγμό.) Και είμαι... είμαι κάτι παραπάνω από τριάντα.
Μάπελ Τσίλτερν.
Αγαπητέ, συ φαίνεσαι πολλές βδομάδες νεώτερος απ' ό,τι λες.
Λόρδος Γκόαριγκ.
(Ενθουσιασμένος.) Τι γλυκά που το λες αυτό, φως μου!.,.. Αρκεί μονάχα να σου πω ειλικρινώς πως είμαι φοβερά υπερβολικός.
Μάπελ Τσίλτερν.
Μα κ' εγώ το ίδιο, Αρθούρε. Έτσι είμαστε βέβαιοι πως θα συμφωνούμε. Και τώρα πρέπει να πάγω να δω τη Γερτρούδη.
Λόρδος Γκόαριγκ.
Πρέπει να πας αλήθεια; (Τη φιλεί.)
Μάπελ Τσίλτερν.
Ναι.
Λόρδος Γκόαριγκ.
Τότε πες της πως θέλω να της μιλήσω ιδιαιτέρως. Έχω από το πρωί που περιμένω εδώ να μιλήσω σ' αυτήν ή στο Ροβέρτο.
Μάπελ Τσίλτερν.
Θες να πης πως δεν ήρθες εδώ επίτηδες για να μου κάνης την πρότασι;
Λόρδος Γκόαριγκ.
(Θριαμβευτικά.) Όχι· κείνο ήτανε μια έκλαμφις πνεύματος.
Μάπελ Τσίλτερν.
Η πρώτη σου.
Λόρδος Γκόαριγκ.
(Αποφασιστικά.] Η τελευταία μου.
Μάπελ Τσίλτερν.
Χαίρομαι ν' ακούω τούτο. Τώρα μη κουνηθής απ' εδώ. Θα γυρίσω σε πέντε λεπτά. Και μη πέσης σε κανένα πειρασμό όσο γω θάμε μακρυά.
Λόρδος Γκόαριγκ.
Αγαπητή Μάπελ όσο εσύ θάσαι μακρυά, δεν υπάρχει για με άλλος κανείς. Αυτό με κάνει φοβερά να εξαρτώμαι από σε.
(Μπαίνει η Λαίδη Τσίλτερν.)
Λαίδη Τσίλτερν.
Καλημέρα, αγαπητή! Πόσον έμορφη φαίνεσαι!
Μάπελ Τσίλτερν.
Πόσον ωχρή φαίνεσαι, Γερτρούδη! Σας κάνει πιο συμπαθητική!
Λαίδη Τσίλτερν.
Καλημέρα, Λόρδε Γκόαριγκ!
Λόρδος Γκόαριγκ.
(Υποκλίνεται.) Καλημέρα, Λαίδη Τσίλτερν.
Μάπελ Τσίλτερν.
(Κατά μέρος στον Λόρδο Γκόαριγκ.) Θάμε στο θερμοκήπιο, κάτω από τη δεύτερη χουρμαδιά αριστερά.
Λόρδος Γκόαριγκ.
Τη δεύτερη αριστερά;
Μάπελ Τσίλτερν.
(Με βλέμμα πειρακτικής εκπλήξεως.) Ναι· τη συνηθισμένη χουρμαδιά.
(Του στέλνει με το χέρι ένα φιλί, απαρατήρητη από την Λαίδη Τσίλτερν, και βγαίνει έξω.)
Λόρδος Γκόαριγκ.
Λαίδη Τσίλτερν, έχω ένα σωρό από καλά νέα να σας πω. Η Κυρία Σιέβελεϋ μου άφηκε το γράμμα του Ρόβερτ χθες το βράδυ, και τόκαψα. Ο Ροβέρτος είναι ασφαλισμένος.
Λαίδη Τσίλτερν,
(Κάθεται στο σοφά.) Ασφαλισμένος! Ω! Τι χαρά μου. Τι καλός φίλος που είσαστε για κείνον — για μας!
Λόρδος Γκόαριγκ.
Ένας μονάχα τώρα είναι που βρίσκεται σε κίνδυνο.
Λαίδη Τσίλτερν.
Ποιος είν' αυτός;
Λόρδος Γκόαριγκ.
(Κάθεται κοντά της.) Εσείς.
Λαίδη Τσίλτερν.
Εγώ! Σε κίνδυνος Τι θέτε να πήτε;
Λόρδος Γκόαριγκ.
Κίνδυνος είναι μια πολύ μεγάλη λέξι. Είναι μια λέξι που δεν έπρεπε να μεταχειρισθώ. Μα παραδέχομαι πως έχω κάτι να σας πω που μπορεί να σας ενοχλήση πολύ, κάτι που βασανίζει κι' εμένα. Χθες το βράδυ μου γράψατε ένα γράμμα, ένα πολύ έμορφο, χαριτωμένο γράμμα, και ζητούσατε τη βοήθειά μου. Μου γράψατε ως προς ένα από τους παλαιοτέρους σας φίλους, ένα από τους παλαιοτέρους φίλους του συζύγου σας. Η Κυρία Σιέβελεϋ έκλεψε το γράμμα εκείνο από το δωμάτιό μου.
Λαίδη Τσίλτερν.
Καλά, σε τι μπορεί να της χρησιμεύση; Τι βλάφτει αν τόχη;
Λόρδος Γκόαριγκ.
(Σηκώνεται). Λαίδη Τσίλτερν, θέλω νάμαι πολύ ειλικρινής μαζί σας. Η Κυρία Σιέβελεϋ αποδίδει κάποια σημασία στο γράμμα εκείνο και σκοπεύει να το στείλη στο σύζυγο σας.
Λαίδη Τσίλτερν.
Μα τι σημασία μπορούσε να δώση σ' αυτό; Ω! όχι τέτοια! όχι βέβαια τέτοια σημασία. Αν εγώ, εγώ, στενοχωρημένη καθώς ήμουνα, είχα ανάγκη τη βοήθεια σας, σας είχα εμπιστοσύνη κ' ήθελα νάρθω κοντά σας... για να μου δώσετε τη συμβουλή σας... να με βοηθήσετε... Ω! υπάρχουνε γυναίκες τόσο απαίσιες όπως αυτή...: Και σκοπεύει να το στείλη στο σύζυγο μου; Πήτε μου τι συνέβηκε. Πήτε μου όλα που συνέβησαν.
Λόρδος Γκόαριγκ.
Η Κυρία Σιέβελεϋ ήτανε κρυμμένη σ' ένα δωμάτιο που συνέχεται με το γραφείο μου, χωρίς εγώ να ξέρω τίποτε. Νόμισα πως εκείνη που καρτερούσε στο δωμάτιο να με δη ήσαστε σεις. Ο Ροβέρτος εμπήκε ξαφνικά μέσα. Μια καρέκλα ή κάτι άλλο έπεσε στο δωμάτιο. Εκείνος ώρμησε μέσα και την ανεκάλυψε. Είχαμε μια φοβερή σκηνή. Εγώ ως την ώρα εκείνη ακόμα νόμιζα πως ήσαστε σεις. Εκείνος έφυγε θυμωμένος. Αφού όλα πεια τελειώσανε η Κυρία Σιέβελεϋ πήρε το γράμμα σας — τόκλεψε. πότε και πώς, δε ξέρω.
Λαίδη Τσίλτερν.
Κατά ποια ώρα συνέβηκε;
Λόρδος Γκόαριγκ.
Στις δεκάμισυ. Και τώρα προτείνω να τα πούμε όλα στο Ροβέρτο αμέσως.
Λαίδη Τσίλτερν.
(Τον κυττάζει με έκπληξι που μοιάζει με τρόμο). Μου ζητάτε να πω στον Ροβέρτο πως η γυναίκα που περιμένατε δεν ήτανε η Κυρία Σιέβελεϋ αλλ' εγώ; Πως εγώ ήμουνα κείνη που νομίζατε πως ήταν κρυμμένη σ' ένα δωμάτιο στο σπίτι σας, στις δεκάμισυ η ώρα το βράδυ; Με θέτε να του πω έτσι;
Λόρδος Γκόαριγκ.
Νομίζω πως θάνε καλλίτερο να μάθη όλη την αλήθεια όπως έχει.
Λαίδη Τσίλτερν.
(Σηκώνεται). Ω, θα μου ήταν αδύνατο, θα μου ήταν αδύνατο!
Λόρδος Γκόαριγκ.
Μπορώ να το κάνω εγώ;
Λαίδη Τσίλτερν.
Όχι.
Λόρδος Γκόαριγκ.
(Θλιβερά). Έχετε άδικο, Λαίδη Τσίλτερν.
Λαίδη Τσίλτερν.
Όχι. Το γράμμα πρέπει να παρθή πίσω. Αυτό είναι όλο. Μα πώς μπορώ να το κατορθώσω; Γράμματα του έρχουνται σε κάθε στιγμή της ημέρας. Οι γραμματικοί του τ' ανοίγουνε και ύστερα του τα δίδουνε. Δεν τολμώ να ζητήσω από τους γραμματικούς να φέρουν σ' εμένα τα γράμματα. Αυτό θάταν αδύνατο. Ω! γιατί δε μου λέτε τι να κάνω;
Λόρδος Γκόαριγκ.
Παρακαλώ ησυχάσατε, Λαίδη Τσίλτερν, κι' απαντήσατε μου στις ερωτήσεις που θα σας κάνω. Είπατε πως οι γραμματικοί του ανοίγουν τα γράμματά του.
Λαίδη Τσίλτερν.
Ναι.
Λόρδος Γκόαριγκ.
Ποιος είναι μαζί του σήμερα; Ο Κύριος Τράφφωρτ, δεν είναι;
Λαίδη Τσίλτερν.
Όχι. Ο Κύριος Μόντφωρτ, νομίζω.
Λόρδος Γκόαριγκ.
Μπορείς νάχης εμπιστοσύνη σ' αυτόν;
Λαίδη Τσίλτερν.
(Με χειρονομία απελπισίας). Ω! πώς να ξέρω;
Λόρδος Γκόαριγκ.
Θάκανε ό,τι θα του ζητούσατε, δεν θάκανε;
Λαίδη Τσίλτερν.
Έτσι νομίζω.
Λόρδος Γκόαριγκ.
Το γράμμα σας ήταν γραμμένο σε τριανταφυλλί χαρτί, θα μπορούσε να το αναγνωρίση χωρίς να το διάβαση, δεν είναι; Από το χρώμα;
Λαίδη Τσίλτερν.
Έτσι υποθέτω..
Λόρδος Γκόαριγκ.
Είναι στο σπίτι τώρα;
Λαίδη Τσίλτερν.
Ναι.
Λόρδος Γκόαριγκ.
Τότε θα πάγω να τον δω γω ο ίδιος, και να του πω πως κάποιο γράμμα, γραμμένο απάνω σε τριανταφυλλί χαρτί, που είναι να σταλθή στον Ροβέρτο σήμερα, δεν πρέπει με κάθε θυσία να φθάση στα χέρια του. (Πηγαίνει προς τη θύρα και την ανοίγει). Ω! να ο Ροβέρτος π' αναβαίνει τη σκάλα με το γράμμα στο χέρι. Το πήρε κι' όλας.
Λαίδη Τσίλτερν.
(Με κραυγή πόνου.) Ω! εσώσατε τη ζωή του· τι εκάνετε με τη δική μου;
(Μπαίνει ο Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Κρατεί το γράμμα και το διαβάζει. Πλησιάζει τη σύζυγο του, χωρίς να προσέξη την παρουσία του Λόρδου Γκόαριγκ).
Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν.
«Σας έχω ανάγκη. Σας εμπιστεύομαι. Έρχομαι κοντά σας. Γερτρούδη.» Ω! αγάπη μου! Είν' αλήθεια; Μ' εμπιστεύεσαι αληθινά και με θέλεις; Αν είναι έτσι, εγώ έπρεπε νάρθω κοντά σου κι' όχι να μου γράψης πως θάρχεσο συ. Αυτό σου το γράμμα, Γερτρούδη, με κάμνει να αισθάνωμαι πως ό,τι δήποτε κι' αν κάνη ο κόσμος δεν μπορεί να με βλάψη. Με θέλεις, Γερτρούδη;
(Ο Λόρδος Γκόαριγκ, απαρατήρητος από τον Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν, κάμνει ένα παρακλητικό νεύμα στη Λαίδη Τσίλτερν να επωφεληθή της θέσεως και του λάθους του Σιρ Ρόβερτ).
Λαίδη Τσίλτερν.
Ναι.
Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν.
Μ' εμπιστεύεσαι, Γερτρούδη;
Λαίδη Τσίλτερν.
Ναι.
Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν.
Α! γιατί δεν πρόσθεσες πως μ' αγαπούσες;
Λαίδη Τσίλτερν.
(Του πιάνει το χέρι.) Γιατί σ' αγαπούσα. (Ο Λόρδος Γκόαριγκ περνά στο θερμοκήπιο.)
Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν.
(Την φιλεί) Γερτρούδη, δεν ξέρεις τι αισθάνομαι. Όταν ο Μόντφωρτ μου έβαλε το γράμμα σου επάνω στο γραφείο — τάνοιξε κατά λάθος υποθέτω, χωρίς να προσέξη το γράψιμο απάνω στο φάκελλο — και το διάβασα — ώ! δε μ' ένοιαζε ποιος εξευτελισμός ή τιμωρία μου επεφυλάττετο, μονάχα σκεπτόμουν πως μ' αγαπούσες ακόμα.
Λαίδη Τσίλτερν.
Ούτε εξευτελισμός ούτε καμμιά τιμωρία σε περιμένει. Η Κυρία Σιέβελεϋ έδωσε στον Λόρδο Γκόαριγκ το έγγραφο που είχε στα χέρια της κ' εκείνος το κατέστρεψε.
Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν.
Είσαι βεβαία γι' αυτό, Γερτρούδη!
Λαίδη Τσίλτερν.
Ναι· ο Λόρδος Γκόαριγκ μου τόλεγε τώρα.
Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν.
Τότε είμαι ασφαλής! Ω! τι έξοχο πράμα νάμαι ασφαλής! Δυο μέρες τώρα που βρίσκομαι σε αγωνία. Είμ' ασφαλής τώρα. Με τι τρόπο ο Αρθούρος κατέστρεψε το γράμμα μου; Πες μου.
Λαίδη Τσίλτερν.
Τόκαψε.
Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν.
Πόσον επιθυμούσα νάβλεπα το νεανικό μου κείνο αμάρτημα να γίνεται στάχτη. Πόσοι και πόσοι άνθρωποι σήμερα θάθελαν να βλέπανε τα περασμένα τους να καίονται και να γίνονται στάχτη μπροστά τους! Είν' ο Αρθούρος εδώ ακόμη;
Λαίδη Τσίλτερν.
Ναι· είναι στο θερμοκήπιο.
Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν.
Πόσο χαίρουμαι τώρα που έκαμα κείνη την αγόρευσι χθες το βράδυ στη Βουλή, πόσο χαίρομαι. Την έκανα και σκεπτόμουνα πως θα εξευτελιζόμην κατόπιν από τον κόσμον. Μα δεν ήταν έτσι.
Λαίδη Τσίλτερν.
Η τιμή του κόσμου υπήρξε τ' αποτέλεσμα.
Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν.
Έτσι νομίζω. Έτσι φοβούμαι, τουλάχιστο. Γιατί αν και είμαι ασφαλής και δεν υπάρχει τρόπος να μ' ανακαλύψουν, αν και κάθε απόδειξι εναντίο μου κατεστράφηνε, υποθέτω, Γερτρούδη... υποθέτω πως πρέπει ν' αποσυρθώ από τον δημόσιο βίο.
(Κυττάζει τη γυναίκα του με ανυπομονησία.)
Λαίδη Τσίλτερν.
(Με ζέσι) Ω ναι, Ροβέρτε, πρέπει να το κάνης. Είναι καθήκον σου να το κάνης.
Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν.
Θάταν μεγάλη θυσία.
Λαίδη Τσίλτερν.
Όχι· θάταν μεγάλο κέρδος.
(Ο Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν πηγαινοέρχεται στενοχωρημένος. Ύστερα πλησιάζει τη σύζυγό του, και βάζει το χέρι του στον ώμο της.)
Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν.
Και θάσουν ευτυχισμένη να ζούσες κάπου μονάχη μαζί μου, έξω ίσως, ή σε καμμιά εξοχή μακρυά από το Λονδίνο, μακρυά, στη μοναξιά. Δεν θάχες λύπες;
Λαίδη Τσίλτερν.
Ω! καμμιά, Ροβέρτε.
Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν.
(Θλιβερά. Κ' η φιλοδοξία για με; Είχες πάντα φιλοδοξία για μένα.
Λαίδη Τσίλτερν.
Ω, η φιλοδοξία μου! Δεν έχω τώρα καμμιά, παρά μόνο ν' αγαπούμε ο ένας τον άλλο. Ήταν η αυτή φιλοδοξία που σ' έκανε να πάρης κακό δρόμο. Ας μη μιλάμε πεια για φιλοδοξία.
(Ο Λόρδος Γκόαριγκ γυρίζει από το θερμοκήπιο, φαίνεται πολύ ευχαριστημένος από τον εαυτό του, και μ’ ένα όλως διόλου νέο άνθος που κάποιος του το πρόσφερε).
Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν.
(Πηγαίνοντας προς αυτόν.) Αρθούρε, έχω να σ' ευχαριστήσω για ό,τι έκανες για μένα. Δεν ξέρω πώς να σου τ' ανταποδώσω. (Του παίρνει το χέρι).
Λόρδος Γκόαριγκ.
Αγαπητέ μου φίλε, θα σου πω αμέσως. Αυτή τη στιγμή, κάτω από τη συνηθισμένη χουρμαδιά... Θέλω να πω στο θερμοκήπιο...
(Μπαίνει ο Μέισον).
Μέισον.
Ο Λόρδος Κάβερσιαμ.
Λόρδος Γκόαριγκ.
Αυτός ο θαυμάσιος πατέρας μου αλήθεια συνηθίζει να φανερώνεται σε κακή στιγμή. Είναι πολύ σκληρό εκ μέρους του, πολύ σκληρό πράγματι.
(Μπαίνει ο Λόρδος Κάβερσιαμ. Ο Μέισον βγαίνει έξω.)
Λόρδος Κάβερσιαμ.
Καλημέρα, Λαίδη Τσίλτερν! Τα θερμότερα μου συγχαρητήρια, Ροβέρτε, για τη λαμπρά σου αγόρευσι χθες το βράδυ. Μόλις έφυγα τώρα από τον Πρωθυπουργό, και θα πάρης την κενή θέσι στο υπουργικό συμβούλιο.
Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν.
(Με βλέμμα χαράς και θριάμβου.) Θέσι στο υπουργικό συμβούλιο;
Λόρδος Κάβερσιαμ.
Ναι, να και το γράμμα του Πρωθυπουργού.
(Δίνει γράμμα).
Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν.
(Παίρνει το γράμμα και το διαβάζει). Θέσι στο υπουργικό συμβούλιο!
Λόρδος Κάβερσιαμ.
Βέβαια, και σου αξίζει μάλιστα πολύ. Εσύ κατέχεις όλα που τόσο χρειαζόμαστε νάχη κάθε πολιτικός σήμερα — μεγάλο χαρακτήρα, μεγάλη ηθική δύναμι, μεγάλες αρχές. (Στο Λόρδο Γκόαριγκ). Καθετί που εσύ στερείσαι, κύριε, και ποτέ δε θα τόχης.
Λόρδος Γκόαριγκ.
Δεν μ' αρέσει νάχω αρχές, πατέρα. Προτιμώ τες προλήψεις.
(Ο Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν ετοιμάζεται να δεχθή τη θέσι που του προσφέρει ο Πρωθυπουργός, ότε βλέπει τη σύζυγο του που τον κυττάζει με τα φωτεινά τ' αθώα της μάτια. Εκείνος τότε αντιλαμβάνεται πως αυτό είν' αδύνατο).
Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν.
Δεν μπορώ να δεχθώ τη θέσι. Λόρδε Κάβερσιαμ. Απεφάσισα να την αρνηθώ.
Λόρδος Κάβερσιαμ.
Να την αρνηθής, κύριε!
Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν.
Ο σκοπός μου είναι ν' αποσυρθώ αμέσως από τον δημόσιο βίο.
Λόρδος Κάβερσιαμ.
(Με θυμό.) Ν' αρνηθής μια θέσι στο υπουργικό συμβούλιο, και ν' αποσυρθής από τον δημόσιο βίο. Ποτέ μου δεν άκουσα τέτοια φρικτή ανοησία σ' όλη μου τη ζωή. Σας ζητώ συγγνώμην, Λαίδη Τσίλτερν, Ροβέρτε, σου ζητώ συγγνώμην. (Στο Λόρδο Γκόαριγκ που χαμογελά βλοσυρά.) Μη δείχνεις έτσι τα δόντια σου, κύριε.
Λόρδος Γκόαριγκ.
Όχι, πατέρα.
Λόρδος Κάβερσιαμ.
Λαίδη Τσίλτερν, εσείς είσαστε μια γνωστική γυναίκα, η πιο γνωστική μέσα σ' όλο το Λονδίνο, η πιο γνωστική γυναίκα που ξέρω. Λαμβάνετε την καλωσύνη να μποδίσετε το σύζυγο σας να κάνη μια τέτοια... να πάρη τέτοια... Λαμβάνετε την καλωσύνη να το κάνετε, Λαίδη Τσίλτερν;
Λαίδη Τσίλτερν.
Νομίζω πως ο σύζυγος μου έχει δίκαιο στην απόφασί του, Λόρδε Κάβερσιαμ. Το επιδοκιμάζω.
Λόρδος Κάβερσιαμ.
Το επιδοκιμάζετε; Μέγας είσαι, Κύριε!
Λαίδη Τσίλτερν.
(Παίρνει τον σύζυγό της από το χέρι), Τον θαυμάζω γι' αυτό. Τον θαυμάζω άπειρα γι' αυτό. Καμμιά φορά δεν τον εθαύμασα τόσο πολύ όπως τώρα. Είναι λαμπρότερος απ' ό,τι τον φανταζόμουνα. (Στον Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν). Θα πας να γράψης το γράμμα σου στον Πρωθυπουργόν, δε θα πας; Μη διστάζεις γι' αυτό, Ροβέρτε.
Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν.
(Με κάποια πικρία). Υποθέτω πως θάταν καλλίτερα να τη γράψω αμέσως, θα σε παρακαλέσω να μου επιτρέψης μια στιγμή, Λόρδε Κάβερσιαμ.
Λαίδη Τσίλτερν.
Μπορώ νάρθω μαζί σου, Ροβέρτε, δεν μπορώ;
Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν.
Ναι, Γερτρούδη.
(Η Λαίδη Τσίλτερν βγαίνει έξω μαζί του).
Λόρδος Κάβερσιαμ.
Τι θα συμβαίνη μ' αυτή την οικογένεια; Κάτι διάβολος θάναι στη μέση, αι; (Χτυπά το μέτωπό του.) Βλακία; Κληρονομικό θάναι, υποθέτω. Κ' οι δυο τους το ίδιο πράμα. Άντρας και γυναίκα. Πολύ λυπηρό. Πολύ λυπηρό πράγματι. Και δεν είναι και καμμιά παλιά οικογένεια. Δεν μπορεί να το χωρέση ο νους μου.
Λόρδος Γκόαριγκ.
Δεν είναι βλακία, πατέρα, σε βεβαιόνω.
Λόρδος Κάβερσιαμ.
Τι είναι λοιπόν, κύριε;
Λόρδος Γκόαριγκ.
(Ύστερα από μικρό δισταγμό). Καλά, είναι κείνο που σήμερα τ' ονομάζουνε ηθική δύναμι, χαρακτήρα, πατέρα. Αυτό είναι όλο.
Λόρδος Κάβερσιαμ.
Αποστρέφομαι αυτά τα νεόβγαλτα ονόματα. Είναι το ίδιο πράμα που εμείς συνηθίζουμε να ονομάζωμεν βλακία εδώ και πενήντα χρόνια. Δεν μπορώ να σταθώ περισσότερο μέσα σ' αυτό το σπίτι.
Λόρδος Γκόαριγκ.
(Τον παίρνει από το μπράτσο.) Ω! Έλα δω μέσα, πατέρα, μια στιγμή. Η τρίτη χουρμαδιά αριστερά, η συνηθισμένη χουρμαδιά.
Λόρδος Κάβερσιαμ.
Τι πράμα, κύριε:
Λόρδος Γκόαριγκ.
Σου ζητώ συγγνώμην, πατέρα. λησμόνησα. Στο θερμοκήπιο, πατέρα, στο θερμοκήπιο — είναι κάποιος που θέλω να του μιλήσης.
Λόρδος Κάβερσιαμ.
Για τι πράμα, κύριε;
Λόρδος Γκόαριγκ.
Για μένα. πατέρα.
Λόρδος Κάβερσιαμ.
(Με ταραχή μεγάλη.) Όχι βέβαια για κανένα ζήτημα που χρειάζεται μεγάλη ευφράδεια.
Λόρδος Γκόαριγκ.
Όχι, πατέρα· μα η κυρία μου μοιάζει εμένα. Δεν την νοιάζει και πολύ για την ευφράδεια την άλλην. Είν' ένα πράμα που το θεωρεί λίγο επιδεικτικό.
(Ο Λόρδος Κάβερσιαμ πηγαίνει στο θερμοκήπιο. Η Λαίδη Τσίλτερν μπαίνει μέσα.}
Λόρδος Γκόαριγκ.
Λαίδη Τσίλτερν, γιατί θέλετε να κάνετε κείνο που ζητούσε η Κυρία Σιέβελεϋ να κάνη;
Λαίδη Τσίλτερν.
(Τρομαγμένη.)Δεν σας καταλαβαίνω.
Λόρδος Γκόαριγκ.
Η Κυρία Σιέβελεϋ έκανε μια απόπειρα να καταστρέψη το σύζυγό σας. Με σκοπό να τον απομακρύνη από τον δημόσιο βίο, ή να τον κάνη να πέση στην ατιμία. Από την τελευταία τραγωδία τον εσώσατε. Προσπαθείτε όμως να τον πείσετε για το πρώτο. Γιατί να θέτε να του κάνετε το κακό που η Κυρία Σιέβελεϋ δοκίμασε να κάνη κι' απέτυχε;
Λαίδη Τσίλτερν.
Λόρδε Γκόαριγκ;
Λόρδος Γκόαριγκ.
(Καταβάλλοντας κάθε μεγάλη προσπάθεια και δείχνοντας τον φιλόσοφο που κρύπτεται κάτω από τον δανδή). Λαίδη Τσίλτερν, επιτρέψατέ μου. Μου γράψατε ένα γράμμα χθες το βράδυ στο οποίο μου λέγατε πως είχατε σ' εμέ εμπιστοσύνη και ζητούσατε τη βοήθειά μου. Τώρα είναι η στιγμή που πράγματι έχετε ανάγκη τη βοήθειά μου, τώρα είναι ο καιρός που πρέπει να μ' εμπιστευθήτε, να έχετ' εμπιστοσύνη στη συμβουλή και στην κρίσι μου. Τον Ροβέρτο τον αγαπάτε, θέλετε να σκοτώσετε την αγάπη που αυτός έχει για σας: Πού θα καταντήση αν του στερήσετε τους καρπούς της φιλοδοξίας του, αν τον τραβήξετε μακρυά από την αίγλη ενός μεγάλου πολιτικού σταδίου, αν του κλείσετε κατάμουτρα τη θύρα του δημοσίου βίου, αν τον καταδικάσετε σε φοβερή χρεωκοπία, εκείνον που ήταν γεννημένος για θρίαμβο κ' επιτυχία; Οι γυναίκες δεν είναι για να μας κρίνουν, αλλά να μας συγχωρούνε σαν έχουμε ανάγκη από συγχώρησι. Η συγχώρησι, και όχι η τιμωρία, είναι η δική των αποστολή. Γιατί να τον παιδεύετε έτσι γι' αμάρτημα πούκανε στα νιάτα του, προτού γνωρίσει εσάς, προτού γνωρίση τον εαυτό του; Η ζωή ενός ανδρός είναι πιο πολύτιμη από τη ζωή μιας γυναικός. Έχει μεγαλήτερες συνέπειες, πλατύτερον ορίζοντα, περισσότερες φιλοδοξίες. Της γυναικός η ζωή περιστρέφεται όλο σε συγκινήσεις. Μα η ζωή του ανδρός είναι απάνω ατές γραμμές της φρονήσεως που προχωράει. Μη πέσετε σε κανένα φοβερό λάθος, Λαίδη Τσίλτερν. Μια γυναίκα που μπορεί να διατηρήση την αγάπη ενός ανδρός, και να τον ανταγαπά κι' αυτή, έπραξε παν ό,τι ο κόσμος ζητεί από τες γυναίκες, ή ό,τι θα ζητούσεν απ' αυτές.
Λαίδη Τσίλτερν.
(Στενοχωρημένη και διστάζοντας.) Μα είναι ο ίδιος ο σύζυγός μου που θέλει ν' αποσυρθή από τον δημόσιο βίο. Αισθάνεται πως είναι καθήκον του. Είναι κείνος που το πρωτοείπε.
Λόρδος Γκόαριγκ.
Παρά να χάση την αγάπη σου, ο Ροβέρτος θα προτιμούσε να πράξη το παν, να καταστρέψη το στάδιο του, καθώς είναι τώρα έτοιμος να το κάνη. Κάνει για σας μια φοβερή θυσία. Ακούσατε τη συμβουλή μου, Λαίδη Τσίλτερν, και μη δεχθήτε μια τόσο μεγάλη θυσία. Αν τη δεχθήτε, θάχετε υστερότερα να μετανοιώσετε πικρά. Εμείς, γυναίκες και άνδρες, δεν είμαστε πλασμένοι για να δεχόμαστε τέτοιες θυσίες ο ένας από τον άλλο. Δεν είμαστε άξιοι για τέτοιες θυσίες. Εκτός τούτου ο Ροβέρτος τιμωρήθηκε αρκετά.
Λαίδη Τσίλτερν.
Κ' οι δυο μας τιμωρηθήκαμε. Τον ανύψωσα πάρα πολύ.
Λόρδος Γκόαριγκ.
(Με βαθύ αίσθημα στη φωνή του.) Μη θελήσετε λοιπόν γι' αυτό να τον ταπεινώσετε τώρα τόσο πολύ. Αν έπεσε από τον στυλοβάτη του, μη τον σπρώξετε μέσα στη λάσπη. Αποτυχία για τον Ροβέρτο Θα σήμαινε το κατρακύλισμά του στην ατίμωσι. Η δύναμι είναι από το σφοδρό του αίσθημα! Θάχανε το παν, κι' αυτήν ακόμη τη δύναμι ν' αγαπά. Η ζωή του συζύγου σας είναι τώρα στα χέρια σας, του συζύγου σας η αγάπη είναι στα χέρια σας. Μη του τα καταστρέψετε και τα δυο.
(Μπαίνει ο Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν.)
Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν.
Γερτρούδη, να το σχέδιο της επιστολής μου. Θες να σου διαβάσω:
Λαίδη Τσίλτερν.
Να το δω.
(Ο Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν της δίνει το γράμμα. Εκείνη το διαβάζει, και ύστερα, με μια χειρονομία σφοδρού πάθους, το ξεσχίζει.)
Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν.
Τι κάνεις έτσι;
Λαίδη Τσίλτερν.
Η ζωή του ανδρός είναι πιο πολύτιμη από τη ζωή μιας γυναικός. Έχει μεγαλήτερες συνέπειες, πλατύτερον ορίζοντα, περισσότερες φιλοδοξίες. Η ζωή η δική μας όλο περιστρέφεται σε συγκινήσεις. Είναι απάνω στες γραμμές της φρόνησις που η ζωή ενός ανδρός προχωράει. Μόλις το έμαθ' αυτό και πολλά άλλα μαζί, από τον Λόρδο Γκόαριγκ. Και δε θα καταστρέψω τη ζωή σας κι' ούτε σάς θ' αφήσω να την καταστρέψετε κάμνοντας για με μια θυσία, μια περιττή θυσία!
Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν.
Γερτρούδη! Γερτρούδη!
Λαίδη Τσίλτερν.
Μπορείς να λησμονήσης. Οι άνδρες εύκολα λησμονούνε. Κ' εγώ συγχωρώ. Μ' αυτό τον τρόπο οι γυναίκες βοηθούνε τον κόσμο· τώρα το καταλαβαίνω.
Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν.
(Πνιγμένος από συγκίνησι την αγκαλιάζει). Γυναίκα μου! Γυναίκα μου! (Στον Λόρδο Γκόαριγκ) Αρθούρε, φαίνεται πως είναι πάντα γραφτό μου νάμαι υποχρεωμένος σ' εσέ.
Λόρδος Γκόαριγκ.
Μπα, όχι αγαπητέ μου Ροβέρτε. Είναι στη Λαίδη Τσίλτερν πούσαι υποχρεωμένος κι' όχι σ' εμέ!
Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν.
Σου χρωστώ πολλά. Κ' έλα πες μου τώρα τι 'θελες να μου πης ακριβώς την ώρα που μπήκε μέσα ο Λόρδος Κάβερσιαμ.
Λόρδος Γκόαριγκ.
Ροβέρτε, είσαι ο κηδεμόνας της αδελφής σου και θέλω τη συγκατάθεσί σου για τον γάμο μας. Αυτό είν' όλο.
Λαίδη Τσίλτερν.
Ω, τι χαρά! Τι χαρά!
(Παίρνει το χέρι του Λόρδου Γκόαριγκ)
Λόρδος Γκόαριγκ.
Σας ευχαριστώ, Λαίδη Τσίλτερν.
Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν.
(Ταραγμένος.) Η αδελφή μου να γίνη σύζυγος σου;
Λόρδος Γκόαριγκ.
Ναι.
Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν.
(Μιλώντας με μεγάλη αποφασιστικότητα.) Αρθούρε, λυπούμαι πολύ, μ' αυτό δε δέχεται συζήτησι. Έχω υποχρέωσι να φροντίσω για την ευτυχία της Μάπελ. Και δεν μου φαίνεται πως η ευτυχία της θάταν ασφαλισμένη στα χέρια σου. Και δε μπορώ να την θυσιάσω!
Λόρδος Γκόαριγκ.
Να τη θυσιάσετε;
Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν.
Ναι, να την θυσιάσω ολότελα. Οι χωρίς αγάπη γάμοι είναι απαίσιοι. Μα υπάρχει ακόμα κάτι χειρότερο από ένα χωρίς καθόλου αγάπη γάμο. Ο γάμος στον όποιον υπάρχει αγάπη, μα μονάχα από το ένα μέρος, πέστε, μα μονάχα από το ένα μέρος και στον οποίον η μια από τες δυο καρδιές είναι βέβαιο πως θα συντριφτή.
Λόρδος Γκόαριγκ.
Μα γω αγαπώ την Μάπελ. Καμμιά άλλη γυναίκα δεν έχει θέσι στην καρδιά μου.
Λαίδη Τσίλτερν.
Ροβέρτε, αν αγαπούνται, γιατί να μη παρτούνε:
Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν.
Ο Αρθούρος δε μπορεί να δώση στην Μάπελ την αγάπη που της αξίζει.
Λόρδος Γκόαριγκ.
Τι αφορμές έχεις να το λες αυτό;
Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν.
(Σε λίγο) Το θες αλήθεια να σου πω;
Λόρδος Γκόαριγκ.
Βεβαιότατα θέλω.
Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν.
Όπως αγαπάς. Όπως ήρθα σπίτι σου χθες το βράδυ βρήκα την Κυρία Σιέβελεϋ κρυμμένη στα δωμάτιά σου. Ήταν η ώρα μεταξύ των δέκα κ' ένδεκα το βράδυ. Δε θέλω να πω τίποτε περισσότερο. Στες σχέσεις σου με την Κυρία Σιέβελεϋ, καθώς σου είπα και χθες το βράδυ, δεν έχω εγώ τίποτε απολύτως να κάνω. Ξέρω πως μια φορά ήσουν αρραβωνιασμένος μαζί της. Η γοητεία που εξασκούσε τότε απάνω σου φαίνεται ν' ανανεώθηκε. Μου μίλησες χθες το βράδυ γι' αυτήν όπως θα μιλούσες για μια γυναίκα αγνή κι' άσπιλο, μια γυναίκα που σέβεσο και τιμούσες. Αυτό μπορεί νάνε έτσι. Μα δε μπορώ ν' αφήσω την ζωή της αδελφής μου στα χέρια σου. Θα ' τανε σφάλμα μου. Θάτανε άδικο, φρικτό άδικο γι' αυτή.
Λόρδος Γκόαριγκ.
Δεν έχω να πω τίποτε περισσότερο.
Λαίδη Τσίλτερν.
Ροβέρτε, δεν ήτανε την Κυρία Σιέβελεϋ που περίμενε ο Λόρδος Γκόαριγκ χθες το βράδυ.
Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν.
Όχι την Κυρία Σιέβελεϋ! Ποιά ήτανε λοιπόν!
Λόρδος Γκόαριγκ.
Λαίδη Τσίλτερν!
Λαίδη Τσίλτερν.
Τη σύζυγό σου. Ροβέρτε, χθες το απόγευμα ο Λόρδος Γκόαριγκ μούπε πως αν καμμιά φορά βρισκόμουν σε στενοχωρία μπορούσα νάρθω κοντά του να με βοηθήση ως παλαιός που ήταν και καλός φίλος. Βραδύτερα, ύστερα από τη φοβερά εκείνη σκηνή σ' αυτό το δωμάτιο, τούγραψα λέγοντας του πως είχα σ' αυτόν κάθε εμπιστοσύνη, πως ζητούσα τη βοήθεια του, και πως ήθελα νάρθω κοντά του να μου δώση τη βοήθεια και τη συμβουλή του. (Ο Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν βγάζει το γράμμα από την τπέπη του). Ναι, κείνο το γράμμα. Μόλα ταύτα δεν πήγα στου Λόρδου Γκόαριγκ. Σκέφθηκα πως από μας μονάχα μπορούσε νάρθη βοήθεια. Η φιλοτιμία μ' έκανε να σκεφθώ έτσι. Πήγε η Κυρία Σιέβελεϋ. Έκλεψε το γράμμα μου και τόστειλε σ' εσέ ανωνύμως σήμερα το πρωί, για να υποθέσης.., Ω! Ροβέρτε, δε μπορώ να πω τι 'θελε να σε κάνη να υποθέσης...
Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν.
Τι! Ξέπεσα τόσο πολύ μπρος στα μάτια σου που νόμισες πως έστω και για μια στιγμή μπορούσα να αμφιβάλλω για την καλωσύνην σου; Γερτρούδη, Γερτρούδη, συ είσαι για με η λευκή εικόνα όλων των ωραίων πραγμάτων, κ' η αμαρτία δε μπορεί να σ' αγγίξη. Αρθούρε, μπορείς να πας στην Μάπελ, κ' έχεις τις καλλίτερές μου ευχές! Ω! στάσου μια στιγμή. Δεν υπάρχει όνομα στην αρχή αυτής της επιστολής. Η περίφημη Κυρία Σιέβελεϋ φαίνεται πως δεν το πρόσεξε. Έπρεπε να υπάρχη εδώ ένα όνομα.
Λαίδη Τσίλτερν.
Άσε με να γράψω το δικό σου. Είσαι συ που πιστεύω κ' έχω ανάγκη. Σε και κανένα άλλο.
Λόρδος Γκόαριγκ.
Τότε, λοιπόν, Κυρία Σιέβελεϋ, νομίζω πως πρέπει αλήθεια να πάρω πίσω το γράμμα μου.
Λαίδη Τσίλτερν
(χαμογελώντας) Όχι· εσείς θα πάρετε την Μάπελ (Παίρνει το γράμμα και γράφει τ' όνομα του συζύγου της.
Λόρδος Γκόαριγκ.
Καλά, ελπίζω πως δε θάλλαξε γνώμη. Είναι τώρα πάνω- κάτω είκοσι λεπτά που δεν την είδα.
(Μπαίνει η Μάπελ Τσίλτερν και ο Λόρδος Κάβερσιαμ).
Μάπελ Τσίλτερν.
Λόρδε Γκόαριγκ, νομίζω πως η ομιλία μου με τον πατέρα σας είναι πιο αποτελεσματική παρά μαζί σας. Απ' εδώ κ' εμπρός όλο στον Λόρδο Κάβερσιαμ θα μιλώ, και πάντα κάτω από τη συνηθισμένη χουρμαδιά.
Λόρδος Γκόαριγκ.
Αγάπη μου! (Την φιλεί).
Λόρδος Κάβερσιαμ.
(Υπερβολικά ταραγμένος). Τι σημαίνει αυτό, κύριε; Δε θες να πης πως αυτό το χαριτωμένο, το έξυπνο κορίτσι είχε την ανοησία να σε δεχθή;
Λόρδος Γκόαριγκ.
Βεβαιότατα, πατέρα! Κι' ο Τσίλτερν είχε τη φρόνησι να δεχθή τη θέσι στο υπουργικό Συμβούλιο.
Λόρδος Κάβερσιαμ.
Χαίρομαι πολύ να τ' ακούω αυτό,
Τσίλτερν.
.. Σε συγχαίρω, κύριε. Αν η χώρα δε θέλη να πάη κατά διαβόλου και δε ψηφίση το Ριζοσπαστικό κόμμα, θα σ' έχουμε Πρωθυπουργό, μια μέρα.
(Μπαίνει ο Μέισον).
Μέισον.
Το τραπέζι είναι έτοιμο, Λαίδη μου!
(Ο Μέισον φεύγει)
Μάπελ Τσίλτερν.
Θα μείνετε να φάμε μαζί. Λόρδε Κάβερσιαμ, δε θα μείνετε;
Λόρδος Κάβερσιαμ.
Μ' ευχαρίστηση και ύστερα θα σας πάρω μαζί μου με τ' αμάξι κάτω στο Υπουργείο, Τσίλτερν. Έχεις μεγάλο μέλλον μπροστά σου, μεγάλο μέλλον, (Στον Λόρδο Γκόαριγκ). Θα ευχόμουνα να μπορούσα να πω το ίδιο και για σε, κύριε. Μα το δικό σου στάδιο θάνε αποκλειστικά μέσα στο σπίτι.
Λόρδος Γκόαριγκ.
Ναι, πατέρα, εγώ προτιμώ το σπιτικό.
Λόρδος Κάβερσιαμ.
Κι' αν δεν φανής σ' αυτό το κορίτσι ιδανικός σύζυγος, δε Θα κληρονόμησης από μένα πεντάρα.
Μάπελ Τσίλτερν.
Ιδανικός σύζυγος! Ω, δε νομίζω πως μ' αρέσει αυτό. Φαίνεται ως νάνε κάτι για τον άλλο κόσμο.
Λόρδος Κάβερσιαμ.
Τι τον προτιμάς λοιπόν να σου είναι, αγαπητή;
Μάπελ Τσίλτερν.
Μπορεί νάνε κείνο που προτιμά ο ίδιος. Το μόνο που εγώ θέλω είναι... είναι νάμαι... Ω! η αληθινή γυναίκα του.
Λόρδος Κάβερσιαμ.
Μα την πίστι μου σ' αυτό μέσα υπάρχει αρκετή δόσις καλής σκέψεως, Λαίδη Τσίλτερν.
(Όλοι βγαίνουν έξω εκτός του Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Ρίπτεται απάνω σε μια καρέκλα βυθισμένος σε σκέψεις. Σε λίγο η Λαίδη Τσίλτερν γυρίζει πίσω να δη τι γίνεται).
Λαίδη Τσίλτερν.
(Ακουμπώντας στο πίσω μέρος της καρέκλας του). Δεν έρχεσαι μέσα, Ροβέρτε;
Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν.
(Παίρνει το χέρι της). Γερτρούδη, είναι αγάπη που αισθάνεσαι για μένα ή απλώς οίκτο;
Λαίδη Τσίλτερν.
(Τον φιλεί). Είναι αγάπη, Ροβέρτε. Αγάπη, και μόνο αγάπη. Μία νέα ζωή αρχίζει και για τους δυο μας.
ΤΕΛΟΣ.