Προμηθεύς Δεσμώτης

ΙΩ

Αλλοί μου, αλλοί, κι' ωιμένα!

ΠΡΟΜΗΘΕΥΣ

Φωνάζεις τώρα και στενάζεις· όμως τι θα κάμης
όταν και τα επίλοιπα δεινά σου μάθης;

ΧΟΡΟΣ

Κι' άλλα λοιπόν βάσανα θα ειπής δικά της;

ΠΡΟΜΗΘΕΥΣ

Κακοφούρτουνο ένα πέλαγο βασάνων.

ΙΩ

Τι μ' ωφελεί να ζω τάχα και γοργά δεν τρέχω
να ριχτώ απ' αυτόν εδώ τον γκρεμό του βράχου,
ώστε σωριάζοντας χάμου απ' τα βάσανά μου όλα
ίσως γλυτώσω; Τι καλύτερο είναι
μια φορά να πεθαίνη κανένας παρ' όλες
της μέρες της ζωής του άθλια να πάσχη.

ΠΡΟΜΗΘΕΥΣ

Πόσο δύσκολα εσύ θα βαστούσες τα δικά μου
μαρτύρια, που πεπρωμένο δεν είν' να πεθάνω!
γιατί αυτό γλυτωμός απ' τα βάσανα θα ήτον.
Και τώρα του κακού μου τελειωμός δεν είναι
πριχού ο Δίας απ' την εξουσία ξεπέση.

ΙΩ

Θα ξεπέση κάποτε απ' την εξουσία ο Δίας;

ΠΡΟΜΗΘΕΥΣ

Θαρρώ πως τέτοια βλέποντας συμφορά θα χαιρόσουν.

ΙΩ

Και πώς όχι, που απ' τον Δία εγώ ταλαιπωρούμαι;

ΠΡΟΜΗΘΕΥΣ

Μπορείς λοιπόν να ξέρης πως αυτό θέλει γίνει.

ΙΩ

Και ποιος του βασιληά το σκήπτρο θα τ' αρπάξη;

ΠΡΟΜΗΘΕΥΣ

Του εαυτού του αυτός ο ίδιος από άμυαλη σκέψι.

ΙΩ

Και με ποιο τρόπος φανέρωσ' το, αν δεν σου φέρνη βλάβη.

ΠΡΟΜΗΘΕΥΣ

Θα κάμη τέτοιο γάμο, που μια μέρα θα τον θλίψη.

ΙΩ

Με θεά ή γυναίκα; πες μου αν να ειπωθή μπορεί τούτο.

ΠΡΟΜΗΘΕΥΣ

Τι με ρωτάς; Δεν μπορεί να ειπωθούνε τα τέτοια.

ΙΩ

Και θα τον πετάξη η ομοκρέββατη από τον θρόνο;

ΠΡΟΜΗΘΕΥΣ

Γιατί γυιό δυνατότερο του πατέρα θα γεννήση.

ΙΩ

Και δεν υπάρχει γι' αυτόν γλυτωμός της τέτοιας τύχης;

ΠΡΟΜΗΘΕΥΣ

Όχι, πριν εγώ απ' τα δεσμά τούτα λυμένος. . . .

ΙΩ

Και ποιος θα σε λύση, αν δεν το θέλη ο Δίας;

ΠΡΟΜΗΘΕΥΣ

Κάποιος απόγονός σου πρέπεται νάναι εκείνος.

ΙΩ

Τι είπες; ένα παιδί μου απ' τα δεινά θα σ' απαλλάξη;

ΠΡΟΜΗΘΕΥΣ

Στη γέννα την τρίτη και δεκάτη ακόμα.

ΙΩ

Αυτή η χρησμολογία ευκολονόητη δεν είναι.

ΠΡΟΜΗΘΕΥΣ

Κι' ουδέ τα βάσανά σου μη ζητάς να μάθης.

ΙΩ

Δίνοντάς μου ένα καλό, μη κατόπι μου το πέρνης.

ΠΡΟΜΗΘΕΥΣ

Από τους δυο λόγους θα σου χαρίσω εγώ τον ένα.

ΙΩ

Ποιους; εξήγησέ μου πριν και δος μου να εκλέξω.

ΠΡΟΜΗΘΕΥΣ

Σου δίνω κ' έκλεξε· ξάστερα να σου ιστορήσω
ή τα λοιπά σου βάσανα ή αυτόν που εμέ θα ξελύση.

ΧΟΡΟΣ

Θέλησε συ την μια απ' αυτές της χάρες
σε τούτην να κάμης κ' εις εμέ την άλλην
και μη τα λόγια μου περιφρονήσης· πες σε τούτην
την επίλοιπη περιπλάνησί της κ' εις εμένα
πες ποιος θα σε λύση· τι εγώ θέλω να το μάθω.

ΠΡΟΜΗΘΕΥΣ

Μια που το ζητάτε, εγώ ενάντιος δεν θα είμαι
ώστε να μη σας φανερώσω το που επιθυμείτε.
Εις σε πρώτα, Ιώ, θα ειπώ την πολυταραγμένη
περιπλάνησι, που χάραξέ την μέσα στας δέλτους
του νου σου. Όταν περάσης το ρεύμα αυτό πούναι
σύνορο των δυο ηπείρων, προς της ανατολές που φλογισμένες
έχουν όψες ηλιόβριθες . . .
περνώντας του πελάου το φλοίσβο, ώστε να φθάσης
στους Γοργόνειους κάμπους της Κισθήνης, όπου
μένουν οι Φορκίδες, τρεις κόρες γηραλέες,
πώχουν μορφή κύκνου κ' ένα μόνον μάτι κ' ένα δόντι
κι' ούτ' ο ήλιος με της ακτίνες του ποτέ της βλέπει
μήτε η σελήνη η νυκτικιά ποτέ της.
Και κοντά τους τρεις φτερωτές είν' αδελφές τους
φιδομαλλούσες, οι ανθρωπομίσητες εκείνες Γοργόνες,
που κανείς θνητός ιδόντας τες στη ζωή δεν εστάθη.
Τούτο για προφύλαξι έτσι σου το λέγω.
Κι' άκουσε έν' άλλο θώρημα φοβερό, γιατί πρέπει
να φυλαχθής απ' τους Γρύπες, τους μυτεροστόμους
σκύλλους του Δία, τους μουγγούς κι' απ' το μονόφθαλμο το πλήθος
το καβαλλάρικο των Αριμασπών, που κατοικούνε
στο χρυσό νερό του ποταμιού του Πλούτωνος τριγύρω.
Συ μη τους ζυγώνης. Κ' εις απόμακρη θα φθάσης χώρα
σε φυλή μαύρη που κοντά στου Ήλιου της πηγές οικούνε,
όπου είναι ο ποταμός Αιθίοψ. Τράβα δίπλα στης όχθες
τούτου, ως που την κατεβασιά να φθάσης όπου ρίχνει
το καλόπιστο και σεπτό νερό του ο Νείλος
απ' της Βύβλινες της ράχες. Κι' αυτός θα σ' οδηγήση
στην τρίγωνη Νειλέικη γη, όπου είναι πεπρωμένο
εσένα, Ιώ, και των παιδιών σου μια αποικία να χτίστε
μακρυνή. Κι' αν σκοτεινό απ' αυτά κανένα
σου είναι και δυσκολόβρετο, ξαναειπέ μου το εμένα
και ξάστερα καλόμαθε το, γιατί κι' όλα έχω
αδειά περσότερη εγώ απ' όση θέλω.

ΧΟΡΟΣ

Αν τίποτ' άλλο ακόμη επίλοιπο ή λησμονημένο
μπορείς να της 'πής για την πολυπαθιασμένη
περιπλάνησί της, λέγε το· μ' αν όλα ειπωμένα τάχεις,
κάμε κ' εμάς τη χάρι που ζητάμε, ως ενθυμείσαι.

ΠΡΟΜΗΘΕΥΣ

Άκουσε αυτή όλο του δρόμου της το τέρμα.
Μα όμως για να ξέρη πως δεν έχασε τον κόπο
ακούοντάς με, τώρα θενά ειπώ τα πάθη
όσα τράβηξε πριχού εδώ φθάση, δίνοντας εγώ τούτη
την απόδειξι πως αληθινά τα λόγια μου είναι.
Της ιστορίες όμως της περισσές θα παραλείψω
και σ' αυτό μόνο θα ερθώ της περιπλάνησης το τέλος.
Όταν τέλος έφθασες στων Μολοσσών τους τόπους
και της ψηλόρραχης Δωδώνης, όπου ο θρόνος είναι
και τα μαντεία του Θεσπρωτού Διός και - θάμα
απίστευτο - όπου οι δρύες μιλούν κι' οπού σε χαιρετίσαν
ξάστερα και διόλου αινιγματικά ως γυναίκα
μελλάμενη του Δία, πολυδοξασμένη,
που κάπως τα λόγια αυτά σ' αρέσαν,
εκείθε οιστροκεντρισμένη έφθασες στο δρόμο
τ' ακρογιαλιού, στης Ρέας τον κόλπο το μεγάλο
απ' όπου σε δρόμους παράδειρες ξαναπερπατημένους.
Κι' αυτός του πόντου ο κόλπος, καλογνώριζέ το,
στους καιρούς που θάρθουν, θα ονομασθή Ιόνιος
απ' όλους τους ανθρώπους, θύμημα του δικού σου
δρόμου. Αυτά εις εσέ σημάδια ας είναι του νου μου
πως περσότερο αυτός απ' το φανερό ξεκρίνει.
Κι' όσα απομένουν θα ιστορήσω και στους δύο,
γυρίζοντας στου πρωτήτερου λόγου μου τ' αχνάρια.
Είναί τη μια πόλι Κάνωβος στης γης την άκρη,
στο στόμιο καθαυτό και στην πρόσχωσι του Νείλου·
εκεί ο Δίας στα συλλογικά σου θα σε φέρη
με άβλαβη επαφή χεριού και μόνο εγγίζοντάς σε.
Και θα γεννήσης τον μαύρο Έπαφο, που τ' όνομά του
απ' αυτό θα πάρη και που τους καρπούς θ' απολαβαίνη όλους
της χώρας, που ο πλατυρρεύματος ποτίζει ο Νείλος.
Και πέμπτη ύστερ' απ' αυτόν γέννα από πενήντα
παιδιά, θηλύκια, θάρθη, όχι θέλοντας, εις τ' Άργος
φεύγοντας την παντρειά με συγγενείς ξαδέλφους.
Κι' αυτοί με ταραγμένα φρένα, σαν γεράκια
που όχι πολύ πίσω από περιστερές έχουν 'πομείνει,
θάρθουν να ζητήσουν γάμους τέτοιους που δεν ήταν
σωστό να κυνηγήσουν και θεός κάποιος τα κορμιά τους
θα ζηλέψη να πάρη· κι' από νυχτοφυλαγμένη
γυναίκεια τόλμη σφαγμένους τούτους θα σκεπάση
η Πελασγία γη· γιατί κάθε γυναίκα
τη ζωή καθενός άνδρα θα του κόψη,
δίστομο μέσ' στο λαιμό του βάφοντας μαχαίρι.
Τέτοια Αφροδίτη ηδονική και τους εχθρούς μου ναύρη.
Μα μια απ' της κόρες θα την μαγέψη ο πόθος,
ώστε τον ομοκρέββατό της να μη τον σφάξη
και να μαλαχθή η γνώμη της, κι' από τα δύο
να προτιμήση το ένα, κάλλιο
λιγόψυχη παρά φόνισσα να τήνε κράζουν.
Αυτή στο Άργος βασιλική γενειά θα δώση.
Λόγος μακρύς θα 'χρειάζετο για να ιστορήσω
σωστά όλα τούτα. Μ' απ' αυτό το σπέρμα
θα φυτρώση κάποιος τολμηρός και ξακουσμένος
στα τόξα, που αυτός απ' τα μαρτύρια τούτα
θα λυτρώση εμένα. Τέτοιο μου έχει δώσει
χρησμό η παλαιογέννητη δική μου μάννα,
η Τιτανίδα η Θέμις· το πώς θα γίνουν όμως τούτα
και το πού, γι' αυτό καιρός πολύς θα χρειαζότουν
να τα πω, και ξέροντάς τα εσύ όφελος δεν έχεις.

ΙΩ

Αλλοίμονό μου, αλλοίμονό μου.
παραζάλη εμένα και μανίες
φρενόπληκτες πάλι με θερμαίνουν
και το άφλογο κεντρί του οίστρου
με τρυπά. Κ' η καρδιά μου
με φόβο το φράχτη κτυπά
και σαν στρόβιλος στριφογυρίζει
η βλέψι μου κ' έξω του δρόμου
φέρνομαι απ' της λύσσας την άγρια πνοή.
Ακράτητη είναι μου η γλώσσα
κ' οι θολοί λογισμοί μου
χαμένοι χτυπιούνται
σε κύμα φριχτής συμφοράς.

ΧΟΡΟΣ

Στροφή

Βέβαια σοφός, βέβαια σοφός
ήταν εκείνος που πρώτος
εκράτησε τούτο στο νου του
και με τη γλώσσα εφανέρωσε σ' όλους
λέγοντας πως το καλύτερο απ' όλα
είναι συγγένεια κατά τη σειρά σου να κάνης·
και μήτε ανάμεσα σε όσους
ο πλούτος τους χαλά μήτε σε όσους
περηφάνεια για το γένος των έχουν
να ζητήσης, παντρειά να κάμης
όταν φτωχός συ ο ίδιος είσαι.

Αντιστροφή

Ποτέ μου, ω ποτέ μου
ας μη μου λάχη να με ιδήτε,
ω Μοίρες, σύνευνο του Δία
και μήτ' άλλου θεού παντρεμμένου
ποτέ ας μη ποθήσω το πλάι.
Γιατί τρέμω τη μίσανδρη θωρώντας
παρθενιά της Ιούς, που μαρτύρια
πολυπαθιασμένα την σπαράζουν
απ' την άπονην Ήρα.

Επωδός

Κ' εγώ σαν τακτικός είν' ο γάμος
φόβο απ' αυτόνε δεν έχω
κι' ούτε τον σκιάζομαι κ' είθε
θεού δυνατωτέρου πόθος
μη με κυττάζη με βλέμμα
που δεν θάχω απ' αυτό γλυτωμό.
Απολέμητος ο πόλεμος θάναι κι' αδιάβατό μου το διάβα
κι' ούτε γνωρίζω τι θα γινόμουν,
τι δεν βλέπω πώς απ' του Δία τους δόλους
θα μπορούσα ποτέ να ξεφύγω.

ΠΡΟΜΗΘΕΥΣ

Όση κι' αν έχη περηφάνεια ο Δίας, αλλ' όμως
ταπεινός βέβαια θα γίνη με τον τέτοιο γάμο
που ετοιμάζει να κάμη, γιατί τούτος απ' το θρόνο
τον βασιλικό θα τον πετάξη κι' ακέρηα θα πιάση
η κατάρα τότε του πατέρα του Κρόνου,
που εφώναξέ την πέφτοντας απ' τον πανάρχαιο θρόνο.
Κ' εξόν από μένα κανείς θεός άλλος
δεν θα μπορούσε λυτρωμό να του δείξη
απ' αυτά τα πάθη. Εγώ μόνος γνωρίζω
κι' αυτά και του γλυτωμού τον τρόπο. Μ' ας κάθεται τώρα
στους ενάερους κρότους θωρώντας κι' ας σείη
το φλογόπνοο βέλος στα χέρια. Ολωσδιόλου
δεν θα του φθάσουν αυτά, ώστε ταπεινά να μη πέση
πέσιμο ανυπόφερτο. Έν' αντίπαλο τέτοιο
ο ίδιος του εαυτού του σήμερα ετοιμάζει,
έν' απολέμητο τέρας που κι' απ' τον κεραυνό θαύρη
καλύτερη φλόγα και δυνατώτερο απ' τη βροντή ένα κτύπο
και που την τρίαινα, την θαλάσσια κοσμοσείστρα,
του Ποσειδώνος το κοντάρι, αυτός θα σπάση.
Και στο κακό αυτό σκοντάβοντας ο Δίας θα μάθη
πόσο η αρχή απ' τη δουλείαν απέχουν.

ΧΟΡΟΣ

Όσα εσύ ποθείς να γίνουν τα κοπανάς του Δία.

ΠΡΟΜΗΘΕΥΣ

Τα όσα θα γίνουν κ' εγώ ποθώ, αυτά λέγω.

ΧΟΡΟΣ

Να προσμένουμε πως θα ορίση τον Δία κάποιος;

ΠΡΟΜΗΘΕΥΣ

Και μεγαλύτερα βάσανα παρά τούτα θάχη.

ΧΟΡΟΣ

Και πώς δεν φοβάσαι τέτοια λόγια εσύ πετώντας;

ΠΡΟΜΗΘΕΥΣ

Και τι να φοβηθώ, που θάνατο δεν έχω;

ΧΟΡΟΣ

Αλλά μαρτύριο μεγαλύτερο από τούτο μπορεί νάρθη.

ΠΡΟΜΗΘΕΥΣ

Ας το κάμη κι' αυτό· εγώ όλα τ' απαντέχω.

ΧΟΡΟΣ

Σοφοί είναι όποιοι την Αδράστεια προσκυνούνε.

ΠΡΟΜΗΘΕΥΣ

Σέβου, παρακάλιε, χάιδευε συ αυτόν που ορίζει.
Μα εμένα ολότελα για τον Δία δεν με μέλει.
Ας εξουσιάζη αυτός κι' ας άρχη όπως του αρέσει
τον λίγο καιρό τούτο, γιατί πολύ ακόμη
δεν θα εξουσιάζη τους θεούς. Βλέπω όμως τώρα
του νέου βασιληά, του Δία, τον μαντατοφόρον
υπηρέτη· άφευκτα κάποιο νέο μήνυμα θα φέρνη.

ΕΡΜΗΣ

Εσένα τον πανούργο, που υβριστικά υβριστής είσαι,
που αμάρτησες προς τους θεούς τιμώντας
τους θνητούς, τον κλέφτη της φωτιάς, εσένα λέγω·
προστάζει σου ο πατέρας να εξηγήσης
ποιος είναι ο γάμος που απειλείς πως θα τον ρίξη
απ' την εξουσία· κι' όχι μ' αινίγματα να ειπής ετούτα,
μονάχα ξάστερα το καθετί, και μη με κάμης
δυο φορές το μακρύ δρόμο εγώ να πάρω, Προμηθέα.
Αλλέως το ξέρεις πως από τέτοια ο Δίας δεν μουδιάζει.

ΠΡΟΜΗΘΕΥΣ

Μεγάλα κι' αλαζονεία γεμάτα είναι τα λόγια
τα δικά σου, σαν που των θεών είσαι υπηρέτης.
Νειόφερτοι εσείς μια νειόφερτη έχετε εξουσία
και θαρείτε πως στέρεα έχετε σεις τα κάστρα.
Μα μη δεν είδα εγώ δυο βασιληάδες
απ' αυτά να πέσουν; και γλήγορα θα ιδώ τρίτος να πέση
ντροπιασμένα - αυτός που τώρα εξουσιάζει.
Μη δα σου φαίνομαι πως τρέμω και φοβούμαι
τους νέους θεούς; μακρυά πολύ είμαι να το πάθω.
Και συ το δρόμο πούρθες ξαναπάρ' τον πάλι,
γιατί κανέν απ' όσα μ' ερωτάς δεν θέλει μάθης.

ΕΡΜΗΣ

Με τέτοιες αυθάδειες και πριν τον εαυτό σου
τον άραξες σε τέτοιων συμφορών λιμάνι.

ΠΡΟΜΗΘΕΥΣ

Με τη δική σου δουλωσύνη εγώ τη δυστυχία μου
δεν θάθελα να την αλλάξω, γνώριζέ το.
Τι κάλλιο έχω νάμαι σκλάβος τούτης
της πέτρας παρά να καταντήσω εμπιστεμμένος
του Δία μαντατοφόρος· έτσι πρέπει
να βρίζουμ' εμείς εκείνον που μας βρίζει.

ΕΡΜΗΣ

Μοιάζεις σα να γλεντάς τη δυστυχία την τωρινή σου.

ΠΡΟΜΗΘΕΥΣ

Γλεντώ; έτσι ας ιδώ και τους εχθρούς μου
να γλεντούν. Και σε μέσα σ' αυτούς λογιάζω.

ΕΡΜΗΣ

Μη για της συμφορές σου αιτία κ' εμέ νομίζεις;

ΠΡΟΜΗΘΕΥΣ

Κοντολογίς μισώ τους θεούς όλους, όσοι έλαβαν
καλά από μένα κι' άδικα κακό μου κάνουν.

ΕΡΜΗΣ

Ακούω πως του μυαλού αρρώστια όχι μικρή σε βρήκε.

ΠΡΟΜΗΘΕΥΣ

Άρρωστος είμαι, αν των έχθρων το μίσημα είναι νόσος.

ΕΡΜΗΣ

Υποφερτός δεν θάσουν, αν βρισκόσουν σ' ευτυχία.

ΠΡΟΜΗΘΕΥΣ

Ωιμέ.

ΕΡΜΗΣ

Από τέτοιο λόγο δεν καταλαβαίνει ο Δίας.

ΠΡΟΜΗΘΕΥΣ

Όλα όμως μας τα διδάσκει ο καιρός γεράζοντάς μας.

ΕΡΜΗΣ

Κι' όμως ακόμα συ δεν έμαθες συνετός νάσαι.

ΠΡΟΜΗΘΕΥΣ

Αλήθεια, αλλοιώς δεν θα μιλούσα εσένα του υπηρέτη.

ΕΡΜΗΣ

Τίποτε φαίνεται δεν θενά πης απ' όσα ρωτά ο Δίας.

ΠΡΟΜΗΘΕΥΣ

Βέβαια, αν του χρωστούσα, θα του πλήρωνα τη χάρι.

ΕΡΜΗΣ

Μ' επείραξες, σαν παιδί εγώ νάμουν τάχα.

ΠΡΟΜΗΘΕΥΣ

Μήπως κι' από παιδί πιο άμυαλος δεν είσαι
αν προσμένης από με να μάθης κάτι;
Δεν υπάρχει ούτε μαρτύριο ούτε τέχνασμα κανένα
για να με κάμη ο Δίας να ξεστομίσω τούτα,
πριν τα δεσμά αυτά που με παιδεύουν ξελυθούνε.
Κι' ακόμη ας ρίξη κατακαύτρα φλόγα
και με χιόνι λευκόφτερο και με καταχθόνιους βρόντους
όλ' ας ανακατέψη κι' ας ταράξη. Τι από τούτα
κανένα δεν θα με λυγίση να εξηγήσω
ποιος μέλλεται να τον πετάξη από τον θρόνο.

ΕΡΜΗΣ

Κύττα λοιπόν αν βρίσκεις πώς αυτά θα σ' ωφελήσουν.

ΠΡΟΜΗΘΕΥΣ

Από καιρό εγώ τα είδα και τάχω μελετήσει

ΕΡΜΗΣ

Τόλμησε, ω μάταιε, τόλμησε μια φορά να δείξης
ανάλογη με αυτά τα βάσανά σου ορθή κρίσι.

ΠΡΟΜΗΘΕΥΣ

Του κάκου με βαραίνει η παρηγοριά σου, που είναι
ανώφελη σαν κύμα. Κι' απ' το νου σου ας μη περάση
πως φοβάμενος του Δία τη γνώμη εγώ θα καταντήσω
σαν γυναίκα και τον πολυμίσητό μου τότε
θα παρακαλέσω υψώνοντας τα χέρια γυναικίσια
για να με λύση απ' τα δεσμά. Μακρυά από τέτοια είμαι.

ΕΡΜΗΣ

Φαίνεται πως πολλά εγώ είπα και του κάκου.
Διόλου δεν σε συγκινούν αυτά· κι' ουδέ καν μαλακώνεις
με τα παρακάλια· μόν' δαγκάνοντας εσύ το λουροστόμι
σαν νιοχαλινάρωτο πουλάρι αγώνα κάνεις
και στο χαλινό αντιστέκεις. Και με μια σου σκέψι
αχαμνή ξανάβεις. Όμως σαν δρόμο λαθεμένο
η σκέψις παίρνει, δύναμι καμμιά δεν έχει τότε.
Και λόγιασε αν ακρόασι στα λόγια μου δεν δώσης,
τι βαρυχειμωνιά κι' από βάσανα τι ζάλη
θα σ' εύρη δίχως γλυτωμό· τον άγριο γκρεμό πρώτα
με τη βροντή και με τον κεραυνό ο πατέρας θα τον σχίση
και μέσ' αυτόν θα σε καταχωνιάση κι' αγκαλιά του
θα σε βαστάξη ο βράχος. Και σαν του καιρού μάκρος
μεγάλο περάση, πάλι στο φως θάρθης, και του Δία
ο φτερωτός ο σκύλος, ο αετός ο αιματοπότης,
μ' ορμή θα σχίζη το μεγάλο του κορμιού σου
ξεσκλίδι, ακάλεστος φαγάς ολημερνίς εδώ πετώντας
και μέσ' στο μαύρο σου σκώτι θα χορταίνη.
Και τέλος του μαρτυρίου αυτού μη περιμένης,
πριν διάδοχος στα βάσανα σου κανείς άλλος
θεός φανή και μέσ' στον άφεγγο τον Άδη στέρξη
να μπη. Σκέψου γι' αυτά· και τα χοντρά μου λόγια
πλαστά δεν είναι αλλά σωστά ειπωμένα, γιατί ψέμμα
δεν ξέρει να μιλά το θείο στόμα· αλλ' όποιο λόγο
ειπή τον εκτελεί. Και γνοιάζου εσύ κ' έχε το νου σου
μη την τόλμη καλύτερη απ' τη γνώσι ποτέ παίρνης.

ΧΟΡΟΣ

Σ' εμάς ο Ερμής φαίνεται όχι άκαιρα να λέη,
γιατί σε συμβουλεύει, αφήνοντας την τόλμη,
τη σοφή ν' αποζητήσης γνώσι. Στέρξε,
γιατί ντροπή είναι στο σοφό συχνά να σφάλλη.

ΠΡΟΜΗΘΕΥΣ

Σε με που εγνώριζα τα μηνύματα τούτα
μου τα έφερε αυτός, κι' ουδ' αναπάντεχο είναι
να κακοπαθαίνη από εχθρούς ο εχθρός.
Όμως πάνω μου ας πέση του πυρός
η δίστομη πλεξίδα· κι' από βροντή ο αιθέρας
κι' άγρια ανεμοζάλη τάραμμα ας πάθη
και συθέμελα τη γη ας τραντάξη
ο αγέρας κι' ας ανακατέψη η μανία του το κύμα
του πόντου και τους δρόμους των ουρανίων άστρων
και της ανάγκης σίφουνες τρανοί
στα μαύρα Τάρταρα ας ρίξουν το κορμί μου.
Θάνατο βέβαια αυτό δεν θα μου δώση.

ΕΡΜΗΣ

Τέτοιους στοχασμούς και λόγια
μόνο απ' τους βλαμμένους γίνεται ν' ακούσης.
Κι' αλήθεια, τι λείπει στην κατάντια τούτου
ώστε να μη παραλογάη; και ποια μανία δεν έχει;
Αλλ' όμως σεις που τα βάσανά του συμπονείτε
παραμερίστε γρήγορα απ' τα μέρη τούτα
μην το μυαλό σας της βροντής ο άγριος ο βρόντος τ' αλαλιάση.

ΧΟΡΟΣ

Άλλο τίποτε πες μου· και μ' άλλο παρηγόρησέ με
που να μπορώ και να το στέρξω· γιατί αυτός σου ο λόγος
που είπες υποφερτός βέβαια δεν είναι.
Πώς μ' ορμηνεύεις ταπεινά να πράξω;
Μαζί μ' αυτόν ό,τι κι' αν μέλλη ας πάθω.
Γιατί να μισώ έχω μάθει τους προδότες,
και δεν είναι πάθος άλλο
που ν' αποστρέφομαι περσότερο από τούτο.

ΕΡΜΗΣ

Αλλ' όμως θυμηθήτε αυτά που σας προλέγω,
κι' ουδ' από βλάβη του μυαλού παρασυρμένες
στερνά κατηγοράτε σεις την τύχη και μην 'πήτε
ποτέ σας έπειτα πως σε αναπάντεχον ο Δίας
κακό σας έρριξε. Όχι βέβαια· τι μοναχές σας
τον εαυτό σας 'ρίξατε. Γιατί γνωρίζοντάς το
κι' όχι κρυφά ουδέ ξάφνου,
σε συμφοράς απέραντο ένα δίχτυ
από αμυαλιά δική σας θα μπλεχθήτε.

ΠΡΟΜΗΘΕΥΣ

Μ' έργατα πια κι' όχι με λόγια η γη τραντάζει·
κι' αχός βαρύς παραμουγκρίζει
της βροντής· και στριφτές λάμπουν
αστραψιές πύρινες· και σκόνη υψώνουν
στριφτά οι στρόβιλοι κι' ανασκιρτούνε
των αγέρηδων οι πνοές όλες,
ενάντια, ερχάμενοι κι' αντιφυσώντας·
και με το πέλαγο αναταράζετ' ο αιθήρ αντάμα.
Τέτοια, ριπή εναντίο μου ξεκινά απ' τον Δία
ζητώντας βέβαια να μου δώση φόβο.
Ω σεβάσμια μάννα δική μου, ω αιθέρα
που φως κοινό για όλους συ ξετυλίγεις,
θωρείς με πώς παράνομα υποφέρω.

Τ Ε Λ Ο Σ

ΕΚΔΟΤΙΚΟΣ ΟΙΚΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ Δ. ΦΕΞΗ - Ζητήσατε τιμολόγιον

ΜΕΤΑΦΡΑΣΜΕΝΟΙ από όλους τους λογογράφους μας
ΟΛΟΙ ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ
εις 120 τόμους δεμένους αξίας ΔΡΑΧΜΩΝ 315 με 10 ΔΡ. κατά μήνα

Έκαστος τόμος δεμένος επί πλέον λεπ. 50

ΕΞΕΔΟΘΗΣΑΝ