WeRead Powered by ReaderPub
Cantares gallegos cover

Cantares gallegos

Chapter 106: II
Open in WeRead

Explore more books like this:

About This Book

A lyric collection written in a regional tongue that celebrates rural landscapes, popular customs, festivals, and the songs and speech of village life, alternating tender nostalgia with social complaint. Natural imagery—rivers, mountains, woods and changing seasons—frames reflections on belonging, linguistic pride, and the dignity of an often overlooked community. Many poems adopt folk rhythms and idioms to reproduce oral song forms and local cadences. The prevailing voice blends intimate tenderness and moral indignation, mourning hardship while asserting cultural worth.

XXIX

I

—Vente, rapasa,

Vente, meniña,

Vent’ á lavar

No pilón d’ á fontiña.

Vente, Minguiño,

Minguiño, vente,

Dóuche sinon

Pó-lo demo do dente.

¡Qu’ augua tan limpa!

¡Qué rica frescura!

Vent’ á lavar

Qu’ é un primor, criatura.

Válgame Dios,

Que si auguiña n’ houbera,

Lama este corpo

Mortal se volvera.

Vinde á lavarvos,

Andá lixeiriños,

A cara pirmeiro,

Dimpois os peïños.

¡Ay!, ¡qué meniña!

¡Qué nena preciosa!

Dempois de lavada

Parec’ unha rosa.

Y este meniño

Que teño no colo,

Dempois de lavado

Parec’ un repolo.

¡Ay!, ¡qué tan cuco!

¡Ay!, ¡qué santiño!

Ven ôs meus brazos

Dareich’ un biquiño.

¡Olliños de groria!

¡Cariña de meiga!

¡Apértame ben,

Coraçón de manteiga!

Corre, corre

A qu’ Antona te peite,

Corre, daráche

Unha cunca de leite.

Corre, corre

A teu pay, Mariquiña,

Que come cebola

Con pan e sardiña.

II

—¡Válgate Dios,

Qu’ inda os figos son duros!

¡Mais qué fartiña

En estando maduros!

Él e máis eu

Y á comadre d’ abaixo,

Hemos de ter

Qu’ alargar ó refaixo.

Rica figueira,

Que Dios te bendiga,

Qu’ ásme, abofé,

De fartar á barriga.

—¡Jey!, ó d’ os ovos

Que vás de camiño,

¿Cántas duciñas

Topache no niño?

—¡Unha no máis!

—¡No me teño c’ á risa!

Es’ ech’ un conto

Que vay par’ á misa.

Dam’ acá seis,

Qu’ un fricol che faría,

Qu’ ô mesmo rey

Qu’ envidiar lle daría.

Xa que non qués

No camiño che colla

Vento de vira,

C’ un saco de molla.

III

—Turra, turra,

¡Xan pó-la burra!

Mira que Pedro

A cadela ch’ apurra.

¡Ay!, desdichada

De min que á vexo,

Fincarch’ ó colmillo

No triste pelexo.

¡Diancre de Xan,

Que non corre nin tóa!

Ben haya, amén,

Quen os osos che roa.

¡Chúrras!, ¡chúrras!

¡Churriñas, chúrras!

Cas-qui-tó,

Qu’ escorrenta-las burras.

Pica, pica

Suriña, pica,

Léballe un gran

O teu fillo na bica.

Marcha can

A ladrar ô palleiro,

¡Seique ch’ agrada

O demoro do cheiro!

¡Baiche c’ o can,

Qu’ ó peixiño lle gusta!

Mais â teu dono

O diñeiro lle custa.

¡Gachi, gachi,

Que dencho de gato!

¡Cómo se farta

No prebe do prato!

¡Inda reventes,

Larpeiro rabudo!

¡Qu’ inda na gorxa

Ch’ aperten un nudo!

Truca, perico,

No gato rabelo

Hasta deixalo

Quedar sin un pelo

Qu’ eu, s’ outra vez

O camiño m’ atranca,

Ei de rompelle

No lombo unha tranca.

¡Malo d’ aquel

Que non sabe de misa,

Nin entra na igrexa

Nin gasta camisa!...

¡Ay!, ¡qué galiña

Saltou no valado;

Sey que quer vir

A comer de prestado!

Isca d’ ahí,

Galiña maldita,

Isca d’ ahí

Nô me mate-la pita.

Isca d’ ahí,

Galiña ladrona,

Isca d’ ahí

Pra câs tua dona.