XXX
Cando á luniña aparece
Y ó sol nos mares s’ esconde,
Todo é silencio nos campos,
Todo na ribeira dorme.
Quedan as veigas sin xente,
Sin ovelliñas os montes,
A fonte sin rosas vivas,
Os árbores sin cantores.
Medroso ó vento que pasa
Os pinos xigantes move,
Y a voz que levanta triste,
Outra máis triste responde.
Son as campanas que tocan,
Que tocan en sóns de morte,
Y ô coraçón din n’ olvides
Ós que para sempre dormen.
¡Qué triste! ¡Qué hora tan triste
Aquela en qu’ ó sol s’ esconde,
En qu’ as estrelliñas pálidas
Tímidamente relosen!
Aló as montañas confusas
D’ espesas niebras se croben,
Y á casa branca en qu’ él vive
En sombra espesa s’ envolve.
En vano miro e máis miro,
Qu’ os velos da negra noite
Entr’ ela y os meus olliños
Traidoramente se poñen.
—¿Qué fas ti mentras, meu ben?
Dime dónd’ estás, en dónde,
Que t’ aspero e nunca chegas,
Que te chamo e non respondes.
¿Morreches, meu queridiño?
¿O mar sin fondo tragoute?
¿Leváront’ as ondas feras
Ou perdécheste nos montes?
Vou perguntand’ ôs airiños,
Vou perguntand’ ôs pastores,
Ás verdes ondas pergunto
E ninguén, ¡ay!, me responde.
Os aires mudiños pasan,
Os pastoriños no m’ oyen,
Y as xordas ondas fervendo
Contr’ os penedos se rompen.
Mais ti non morreche, ingrato,
Nin te perdeches nos montes;
Ti, quisáis, mentras qu’ eu peno,
D’ os meus pesares te goces.
¡Coitada de min, coitada!
Qu’ este meu peitiño nobre
Foi para ti deble xunco
Qu’ ô menor vento se torce.
¡Y en recompensa ti olvidásme!
Dasme fel e dasme á morte...
¡Qu’ est’ é ó pago, desdichada,
Qu’ â que ben quer dan os homes!
Mais ¡qu’ importa!, ben te quixen...
Querreite sempre... Así compre
A quen con grande firmesa
Vidiña y alma entregouche.
Ahí tés ó meu coraçón,
Si ó queres matar ben podes;
Pero como estás ti dentro,
Tamén si ti ó matas, morres.