XXXV
Eu cantar, cantar, cantei,
A gracia non era moita,
Que nunca (delo me pesa)
Fun eu meniña graciosa.
Cantei como mal sabía
Dándolle reviravoltas,
Cal fán aquês que non saben
Direitamente unha cousa.
Pero dempois paseniño,
Y un pouco máis alto agora,
Fun votando as miñas cántigas
Como quen non quer á cousa.
Eu ben quixera, é verdade,
Que máis boniteiras foran;
Eu ben quixera que nelas
Bailase ó sol c’ as pombas,
As brandas auguas c’ á luz
Y os aires mainos c’ as rosas.
Que nelas craras se visen
A espuma d’ as verdes ondas,
Do ceu as brancas estrelas,
Da terr’ as prantas hermosas,
As niebras de cor sombriso
Qu’ aló nas montañas voan;
Os berros do triste moucho,
As campaniñas que dobran,
A primadera que ríe
Y os paxariños que voan.
Canta que te canta, mentras
Os coraçóns tristes choran.
Esto e inda máis, eu quixera
Desir con lengua graciosa;
Mas donde á gracia me falta
O sentimiento me sobra,
Anqu’ este tampouco abasta
Para expricar certas cousas,
Qu’ á veces por fora un canta
Mentras que por dentro un chora.
Non me expriquei cal quixera
Pois son de expricansa pouca;
Si gracia en cantar non teño
O amor da patria m’ afoga.
Eu cantar, cantar, cantei,
A gracia non era moita,
¡Mais qué faser, desdichada,
Si non nacín máis graciosa!