IX
Díxome nantronte ó Cura
Qu’ é pecado...
Mais aquel de tal fondura
Como ó facer desbotado.
Dalle que dalle ó argadelo,
Noite é día,
E pensa e pensa n’ aquelo,
Porfía que te porfía...
Sempre malla que te malla,
Enchendo á cunca,
Porque ó que ó diantre traballa
Din que acaba tarde ou nunca.
Canto máis digo ¡arrenegado!,
¡Demo fora!,
Máis ó demo endemoncrado,
M’ atenta dempois y agora.
Mais ansias teño, mais sinto,
¡Rematada!,
Que non me queira Xacinto
Nin solteira nin casada.
Porque d’ este ou d’ outro modo,
A verdá digo,
Quixera atentalo e todo,
Como m’ atenta ó enemigo.
¡Que é pecado..., miña almiña!
Máis que sea;
¿Cál non vay, s’ é rapaciña,
Buscando ó que ben desea?
Nin podo atopar feitura,
Nin asento,
Que me está dando amargura
Sempre este mal pensamento.
Din que parês lagarteiro
Desprumado,
S’ é verdad, ¡meu lagarteiro
Ten-m’ ó coraçón prendado!
«Cara de pote fendido»,
Ten d’ alcume;
Mellor que descolorido
Queróo tostado de lume.
S’ elas calente miraran
Meu amore,
Nin toliña me chamaran,
Nin ti me fixeras dore.
Vino unha mañana d’ orballo,
Á mañecida,
Durmindo ô pe d’ un carballo,
Enriba d’ a erba mollida.
Arrimeime paseniño
A sua veira,
E sospiraba mainiño
Como brisa mareeira.
E tiña á boca entr’ aberta,
Com’ un neno
Que mirand’ ó ceu desperta
Deitadiño antr’ ó centeno.
Y as guedellas enrisadas
Lle caían,
Cal obellas en manadas,
Sobre as froliñas que abrían.
¡Meu Dios! ¡Quén froliña fora,
Das d’ aquelas...
Quen as erbas qu’ en tal hora,
O tiñan pretiño d’ elas!
¡Quén xiada, quén orballo,
Qu’ ó mollou!
¡Quén aquel mesmo carballo
Que c’ as pónlas ó abrigou!
Mentras qu’ así ó contempraba
Rebuleu,
E pensei que me afogaba,
O corazonciño meu.
Bate que bate, batía
Sin parar,
Mais eu tembrando decía,
Agora ll’ ei de falar.
E volveu á rebulir
Muy paseniño,
¡Ay!, e votei á fuxir,
Lixeira pó-lo camiño.
Despois chora que te chora
Avergonzada,
Dixen:—S’ el non me namora,
Non lle direi nunca nada.
E non me namora, non,
¡Maldizoado!
Mentras ó meu coraçón
Quérelle anque sea pecado.
E vai tras d’ outras mociñas
Tan contento,
Y eu, con unhas cadiñas
Prendino ô meu pensamento.
E que queira que non queira,
Está conmigo,
Y á postre, y á derradeira,
Con él m’ atenta ó enemigo.
¡Sempre malla que te malla
Enchendo á cunca!
Y é qu’ ó qu’ ó demo traballa,
Acabará tarde ou nunca.
Por eso, anqu’ ó Cura dixo
Qu’ é pecado,
Mal que tanto mal me fixo,
Nunca ó darei desbotado.