XV
Adiós ríos, adiós fontes,
Adiós regatos pequenos,
Adiós vista dos meus ollos,
Non sei cándo nos veremos.
Miña terra, miña terra,
Terra donde m’ eu criei,
Hortiña que quero tanto,
Figueiriñas que prantei.
Prados, ríos, arboredas,
Pinares que move ó vento,
Paxariños piadores,
Casiña do meu contento.
Muhiño d’ os castañares,
Noites craras de luar,
Campaniñas timbradoras
Da igrexiña dó lugar.
Amoriñas d’ ás silveiras
Qu’ eu lle dab’ ó meu amor,
Camiñiños antr’ ó millo,
¡Adiós para sempr’ adiós!
¡Adiós groria! ¡Adiós contento!
¡Deixo á casa onde nacín,
Deixo á aldea que conoço,
Por un mundo que non vin!
Deixo amigos por extraños,
Deixo a veiga pó-lo mar,
Deixo, en fin, canto ben quero...
¡Qué pudera non deixar!...
Mais son probe, e mal pecado,
A miña terra n’é miña,
Qu’ hastra lle dan de prestado
A veira por que camiña
Ó que naceu desdichado.
Téñovos, pois, que deixar,
Hortiña que tanto amei,
Fogueiriña do meu lar,
Arboriños que prantei,
Fontiña do cabañar.
Adiós, adiós, que me vou,
Herbiñas do camposanto,
Donde meu pay s’ enterrou,
Herbiñas que biquey tanto,
Terriña que nos criou.
Adiós, Virxe d’ Asunción,
Branca com’ un serafín,
Lévovos no coraçón:
Pedídelle á Dios por min,
Miña Virxe d’ Asunción.
Xa s’ oyen lonxe, moy lonxe,
As campanas do pomar,
Para min, ¡ay!, coitadiño,
Nunca máis han de tocar.
Xa s’ oyen lonxe, máis lonxe...
Cada balada é un dolor;
Voume soyo, sin arrimo...
Miña terra, ¡adiós!, ¡adiós!
¡Adiós tamén, queridiña...
Adiós por sempre quizáis!...
Dígoch’ este adiós chorando
Desd’ á veiriña do mar.
Non m’ olvides, queridiña,
Si morro de soidás...
Tantas legoas mar adentro...
¡Miña casiña!, ¡meu lar!