XVII
Airiños, airiños aires,
Airiños da miña terra;
Airiños, airiños aires,
Airiños, levaime á ela.
Sin ela vivir non podo,
Non podo vivir contenta,
Qu’ adonde queira que vaya,
Cróbeme unha sombra espesa.
Cróbeme unha espesa nube
Tal preñada de tormentas,
Tal de soidás preñada,
Qu’ á miña vida envenena.
Levaime, levaime airiños,
Com’ unha folliña seca,
Que seca tamén me puxo
Á callentura que queima.
¡Ay!, si non me levás pronto,
Airiños da miña terra;
Si non me levás, airiños,
Quisáis xa non me conesan.
Qu’ á frebe que de min come,
Vaime consumindo lenta,
E no meu coraçonciño
Tamén traidora se ceiba.
Fun n’ outro tempo encarnada
Com’ á color da sireixa,
Son oxe descolorida
Com’ os cirios d’ as igrexas,
Cal si unha meiga chuchona
Á miña sangre bebera.
Voume quedando muchiña
Com’ unha rosa qu’ inverna;
Voume sin forzas quedando,
Voume quedando morena,
Cal unha mouriña moura,
Filla de moura ralea.
Levaime, levaime, airiños,
Levaime adonde m’ esperan
Unha nay que por min chora,
Un pay que sin min n’ alenta,
Un hirmán por quen daría
Á sangre d’ as miñas venas,
E un amoriño á quen alma
E vida lle prometera.
Si pronto non me levades,
¡Ay!, morrerei de tristeza,
Soya n’ unha terra extraña,
Dond’ extraña m’ alomean,
Donde todo canto miro
Todo me dic’ ¡extranxeira!
¡Ay miña probe casiña!
¡Ay miña vaca bermella!
Años, que valás nos montes,
Pombas, qu’ arrulás nas eiras,
Mozos, qu’ atruxás bailando,
Redobre d’ as castañetas,
Xas-co-rras-chás d’as cunchiñas,
Xurre-xurre d’ as pandeiras,
Tambor do tamborileiro,
Gaitiña, gaita gallega,
Xa non m’ alegras dicindo:
¡Muiñeira!, ¡muiñeira!
¡Ay, quén fora paxariño
De leves alas lixeiras!
¡Ay, con qué prisa voara
Toliña de tan contenta,
Para cantar á alborada
Nos campos da miña terra!
Agora mesmo partira,
Partira com’ unha frecha,
Sin medo as sombras da noite,
Sin medo da noite negra.
E que chovera ou ventara,
E que ventara ou chovera,
Voaría, e voaría
Hastra qu’ alcansase á vela.
Pero non son paxariño
E irey morrendo de pena,
Xa en lágrimas convertida,
Xa en suspiriños desfeita.
Doçes galleguiños aires,
Quitadoiriños de penas,
Encantadores d’ as auguas,
Amantes d’ as arboredas,
Música d’ as verdes canas,
Do millo d’ as nosas veigas,
Alegres compañeiriños,
Run-run de tóda-las festas,
Levaime nas vosas alas
Com’ unha folliña seca.
Non permitás qu’ aquí morra,
Airiños da miña terra,
Qu’ ainda penso, que de morta
Ei de sospirar por ela.
Ainda penso, airiños aires,
Que dimpois que morta sea,
E aló pó-lo camposanto,
Dond’ enterrada me teñan,
Pasés na calada noite
Runxindo antr’ á folla seca,
Ou murmuxando medrosos
Antr’ as brancas calaveras,
Inda dimpois de mortiña,
Airiños da miña terra,
Éivos de berrar: ¡Airiños,
Airiños, levaime á ela!