XIX
Pasa río, pasa río,
Có teu maino rebulir;
Pasa pas’ antr’ as froliñas
Color d’ ouro e de marfil,
A quen c’ os teus doçes labios
Tan doçes cousas lles dis.
Pasa, pasa, mais non vexan
Que te vas á ó mar sin fin,
Porqu’ estonces ¡ay, probiñas,
Cánto choraran por ti!
¡Si souperas qu’ extrañeça,
Si souperas qué sofrir
Desque dél vivo apartado
O meu coraçón sentiu!
Tal m’ acoden as soidades,
Tal me queren afrixir,
Qu’ inda máis feras m’ afogan,
Si as quero botar de min.
Y ¡ay, que fora das froliñas
Vendote lonxe de si
Ir pó-la verde ribeira,
Da ribeira dô Carril!
Pasa, pasa, caladiño,
Có teu manso rebulir,
Camiño dô mar salado,
Camiño dô mar sin fin;
E leva estas lagrimiñas,
Si as de chegar por alí,
Pretiño dos meus amores,
Pretiño dô meu vivir.
¡Ay, quén lagrimiña fora
Prá ir, meu ben, xunta ti!...
¡Quén fixera un caminiño
Para pasar, ay de min!
Si á mar tibera barandas
Fórate ver á o Brasil;
Mais á mar non ten barandas,
Amor meu, ¿por don’ ey d’ ir?