WeRead Powered by ReaderPub
Cantares gallegos cover

Cantares gallegos

Chapter 46: XXIII
Open in WeRead

Explore more books like this:

About This Book

A lyric collection written in a regional tongue that celebrates rural landscapes, popular customs, festivals, and the songs and speech of village life, alternating tender nostalgia with social complaint. Natural imagery—rivers, mountains, woods and changing seasons—frames reflections on belonging, linguistic pride, and the dignity of an often overlooked community. Many poems adopt folk rhythms and idioms to reproduce oral song forms and local cadences. The prevailing voice blends intimate tenderness and moral indignation, mourning hardship while asserting cultural worth.

XXIII

Castellana de Castilla

Tan bonita e tan fidalga,

Mais á quen para ser fera

Cá procedensia ll’ abasta.

Desíme, miña señora,

Xa qu’ os mostrás tan ingrata,

Si ó meu rendimento homilde

Bascas d’ enoxo vos causan,

Pois cand’ onda vos me achego

Cuspís con ardentes ansias,

Y ese mirar de pombiña

Volvés en fosca mirada,

Tornando en sombrisa noite

O día qu’ en sol se baña.

En vano intento, señora,

Saber por qué me maltrata

Dama d’ un alma tan nobre,

Anque soberba por fama,

Pois né motivo á despreço

Sintirse tan ben amada,

Qu’ as mesmas pedras, señora,

D’ un bon querer se folgaran.

Din que na nobre Castilla

Así os gallegos se trata,

Mais debe saber Castilla,

Que de tan grande s’ alaba,

Que sempre á soberbia torpe

Foi filla d’ almas bastardas.

E sendo vos tan sabida,

Nunca de vó-lo pensara,

Que de tan alto baixando

Vos emporcases na lama.

Nin que chamándovos nobre

Tanta nobreza enfouçaras

Imitand’ os que vaidosos

No qu’ está débil s’ ensañan.

Pero máis val qu’ enmudeça,

Pois tés condición d’ ingrata;

Que predicar en deserto

Da miña terra né usanza.

Si fun curpabr’ en quereros

Coma ningún vos amara,

Por ser de terra gallega

E sérdes vos castellana,

En paz, señora, vos deixo

C’ á vosa soberba gracia,

E voume á Galicia hermosa

Dond’ en xuntanza m’ agardan

Ó que no tendes, señora,

Y ó qu’ en Castilla n’ achara,

Campiños de lindas rosas,

Fontiñas de frescas auguas,

Sombra na veira d’ os ríos,

Sol nas alegres montañas,

Caras que nacen sorrindo

E que sorrindo vos aman,

E qu’ inda mesmo morrendo

En sonrisiñas se bañan.

Alí, señora, contento

Cantando ó doçe ala lala

Baixo á figueira frondosa

En baixo da verde parra,

C’ aquelas frescas meniñas

Que mel d’ os seus labios manan

Cando en falar amoroso

Meigo nos din en voz maina.

Con tóda-las de Castilla

Nobrísimas castellanas

Olvidareivos sin pena,

Anque sós vos tan fidalga.

Que aló saben ser altivas,

Pero non saben ser vanas,

Y é fácil con doçes tomas

Olvidar tomas amargas.

Déchesmas vos, mi señora,

Con despreço envenenadas,

Inda con fero máis fero

Que pelica de laranxa;

Mais teño por que me pase

Aquel sarrapio qu’ escalda,

Teño unha dama nos Portos,

Outra no Ribeiro d’ Avia,

Si á dos Portos é bonita

Á do Ribeiro lle gana.