WeRead Powered by ReaderPub
Cantares gallegos cover

Cantares gallegos

Chapter 8: III
Open in WeRead

Explore more books like this:

About This Book

A lyric collection written in a regional tongue that celebrates rural landscapes, popular customs, festivals, and the songs and speech of village life, alternating tender nostalgia with social complaint. Natural imagery—rivers, mountains, woods and changing seasons—frames reflections on belonging, linguistic pride, and the dignity of an often overlooked community. Many poems adopt folk rhythms and idioms to reproduce oral song forms and local cadences. The prevailing voice blends intimate tenderness and moral indignation, mourning hardship while asserting cultural worth.

III

—Dios bendiga todo, nena;

Rapaza, Dios che bendiga,

Xa que te dou tan grasiosa,

Xa que te dou tan feitiña,

Qu’ anque andiven moitas terras,

Qu’ anque andiven moitas vilas,

Coma ti non vin ningunha,

Tan redonda é tan bonita.

¡Ben haya quen te pariu!

¡Ben haya, amén, quen te cría!

—Dios vos garde, miña vella;

Gárdevos Santa Mariña,

Qu’ a bofé sôs falangueira,

Falangueira e ben cumprida.

—Meniña, por ben falada

Ningunha se perdería:

Cóllens’ entr’ os paxariños

Aqueles que mellor trían;

Morre afogado entr’ as pallas

O pitiño que non chía.

—Pois si vos foras pitiño,

Dígovos, miña velliña,

Que dese mal non morreras,

Que chiar ben chiarías.

—¡Ay!, que si non de min fora,

¡Miña filla, miña filla!

Sin agarimo no mundo

Desde que nasín orfiña,

De port’ en porta pedindo

Tiben que pasar á vida.

E cand’ á vida se pasa

Cal vida de pelegrina,

Que busca pelegrinando

O pan tódo-los días,

De cot’ en lares alleos,

De cot’ en extrañas vilas,

Hay que deprender estonces

Por no morrer coitadiña,

O pe d’ un valo tumbada

E de todos esquencida,

O chío dos paxariños,

O recramo das pombiñas,

O ben falar que comprase

A humildá mansa qu’ obriga.

—¡Moito sabés, miña vella,

Moito de sabiduría!

¡Quén poidera correr mundo

Por ser como vos sabida!

Qu’ anque traballos se pasen

Aló pó-las lonxes vilas,

Tamén ¡qué cousas se saben!

Tamén ¡qué cousas se miran!

—Máis val que nâs mires nunca,

Qu’ estonces te perderías:

¡O qu’ ó sol mirar precura

Logo quedará sin vista!

—Dirés verdá, miña vella;

Mais craras as vosas niñas,

Emprestouvos hastr’ agora

Groriosa Santa Lucía.

—Moita devoçón lle teño,

¡Miña santiña bendita!

Mais non sempr’ as niñas craras

Son proba de craras vistas.

Moitas eu vin com’ á augua

Que corr’ entr’ as penas frías

Gorgorexando de paso,

Sereniña, sereniña,

Qu’ antre tiniebras pousaban,

Qu’ antre tiniebras vivían,

Nas tiniebras d’ os pecados

Que son as máis escondidas.

—Si de pecados falades,

E pan qu’ onde queira espiga,

En tóda-las partes crese,

En todas partes se cría;

Mais uns son cor de veneno,

Outros de sangre runxida,

Outros, com’ á noite negros,

Medran c’ as lurpias dañinas,

Qu’ os paren entr’ ouro e seda

Arrolados pó-l’ envidia,

Mantidos pó-la luxuria,

Mimados pó-la cobiza.

—«Quen ven está, ven estea.»

Déixat’ estar, miña filla,

Nin precures correr mundo

Nin tampouco lonxes vilas,

Qu’ ó mundo da malos pagos

A quen lle da prendas finas,

E nas vilas mal fixeras

Qu’ á aquí facer non farías,

Qu’ anque ese pan varolento

En todas partes espiga,

Nunhas apoucado crese,

Noutras medra qu’ adimira.

—Falás com’ un abogado,

E calquera pensaría

Que deprendestes nos libros

Tan váreas palabrerías,

Todiñas tan ven faladas,

Todiñas tan entendidas;

E tal medo me puñeches

Que xa d’ aquí non sahira

Sin levar Santos-escritos

E medalliñas benditas

Nun lado do meu xustillo,

Xunto d’ unha negra figa,

Que me librasen das meigas

E máis das lurpias dañinas.

—Que te libren de ti mesma,

Pídelle á Dios, rapariga,

Que somos nos para nos

As lurpias máis enemigas.

Mais xa ven á noite vindo

Co seu manto d’ estreliñas,

Xa recolleron ó gando

Que pastaba na cortiña,

Xa lonx’ as campanas tocan,

Tocan as Ave-Marías,

Cada conexo ô seu tobo

Lixeiro, lixeiro tira,

Qu’ é mal compañeiro á noite

Si á compañeiro s’ obriga.

Mas ¡ay! qu’ eu non teño tobo

Nin burata conocida,

Nin tellado que me cruba

Dos ventos da noite fría.

¡Qué vid’ á dos probes, nena!

¡Qué vida, qu’ amarga vida!

Mais Noso Señor foi probe,

¡Qu’ esto d’ alivio nos sirva!

—Amén, miña vella, amén;

Mais pó-las almas benditas

Oxe dormirás n’ un leito

Feito de palliña triga,

Xunta do lar que vos quente

Cá borralliña encendida,

E comerés un caldiño

Con patacas e nabizas.

—¡Bendito sea Dios, bendito,

Bendit’ á Virxe María,

Que con tanto ben m’ acode

Por unha man compasiva!

O Señor che dé fertuna

Con moitos anos de vida;

¡Volvansech’ as tellas d’ ouro,

As pedras de prata fina,

E cada gran seu diamante

Che se volva cada día!

Y agora, miña rapaza,

Por qu’ un pouco t’ adivirtas

Bailando c’ as compañeiras

Que garulan ná cociña,

Eiche de contar historias,

Eiche de cantar copriñas,

Eiche de tocar as cunchas,

Miña carrapucheiriña.