XXVI
—Meniña, ti á máis hermosa
Qu’ á luz do sol alumbrara;
Ti á estrela da mañanciña
Qu’ en puras tintas se baña;
Ti á frol d’ as froridas cumbres,
Ti á ninfa d’ as frescas auguas,
Ti como folla do lirio
Branca, pura e contristada.
¿Quén eres, fada sin nome,
De tan dormentes miradas,
De tan dorida sorrisa,
De feituriña tan cándida?
¿Quisáis de muller naceches
Sendo tan limpa e tan casta?
¿Quisáis d’ as brisas da tarde,
Quisáis d’ as brétemas vagas...
D’ as burbulliñas d’ un río,
Quisáis d’ unha nube branca?
¿Ou as espumas do mare
A un rayo de sol xuntadas
Pousáronte ô ser d’ aurora
Nunha cunchiña de nacra?
Mais d’ onde queira que seas,
Tristísima pasionaria,
Por ti sinto un amor puro
Que pouco á pouco me mata;
Por ti de noite e de día
Cal vaga sombra encantada,
Preto do teu vivir ximo,
Ximo c’ os ventos que pasan
Facendo vibrar sonoras
Sentidas cordas d’ un arpa,
Que con ecos tembradores
D’ os meus amores che falan.
Mais dime: ¿por qu’ estás muda?
Di por qu’ estás solitaria,
Di por qué vives nos montes
C’ os paxariños que cantan,
Mentras ti choras e choras
O pe d’ un olmo sentada,
Toda de loito cuberta,
Toda cuberta de lágrimas.
—Déixame vivir nos montes,
Déixam’ estar solitaria,
Déixame c’ os paxariños
Qu’ en derredor de min cantan.
Déixame vestir de loito,
Cuberta por tristes vágoas,
Y eco de homes non escoite
Nin son d’ armoniosas arpas,
Qu’ eses sons d’ amor á vida
Rompen as miñas entrañas,
Si d’ eles, galán, por sorte
Doçe consolo arrancaras
Para un dor que non ten cura,
Para un mal que non s’ acaba.
¡Si ô seu vibrar sonoroso
As tombas se levantaran
Y ó polvo que nelas mora
Volto á vivir s’ axitara!...
Mais cala, galán...; non toques
As soaves cordas d’ un arpa,
Que nin dá vida ôs que morren
Ni as tristes tombas levanta.
Cala, galán, c’ os cantares
Que con pasión d’ amor cantas,
Qu’ os meus amores morreron
Y aló antre tombas m’ agardan.
Para min morreu á dicha,
Morreu tamén á esperanza,
Cubreuse ó seu de tristura
Y á terra d’ ásperas prantas.
Déixame vivir nos montes,
Déixam’ estar solitaria,
Déixame vestir de loito,
Cuberta d’ amargas lágrimas.
Qu’ á rula que viudou
Xurou de non ser casada,
Nin pousar en ramo verde
Nin beber d’ augua crara.