XXVII
I
¿Qué ten ó mozo?
¡Ay!, ¿qué terá?
Ponm’ agora unha cara d’ inverno,
Despois na fiada ¡sorrisas de tal!...
Quer que baile con él n’ o muhiño,
Y aló pó-la vila, nin fala quixáis...
¿Qué ten ó mozo?
Pois... ¿qué terá?
Unhas veces, canciño de cego,
Por’ ond’ eu andare seguíndome vay;
Non hay sitio dond’ eu non atope
Un Bras con cirolas y os zocos na man.
¡Ay, qué mociño!...
¡Ay, qué rapaz!
N’ outro instante, ¡mirá qué fachenda!...
Atruxos qu’ asombran ó mesmo lugar.
¡¡¡Brrr!!!, parece que pasa soberbo,
Mandando nos homes su real maxestá.
Mociño, ¿és tolo?
¡Ay!, ¿s’ ó serás?
Eu non podo entender meu amore,
Qu’ airiños te levan, qu’ airiños te trân,
Nin tampouco cal xeito te cadra,
Tratándose, mozo, d’ ó teu namorar.
¡Ay! ¡Dios me libre,
De ti, bon Bras!
Que no meu entender t’ acomparo,
O mesiño de marzo marzal:
Pó-la mañán, cariña de rosas;
Pó-la tarde, cara de can.
¡Mala xuntanza
Facemos! ¡¡Ay!!
II
¿Qué di á meiguiña,
Qué di á traidora?
Coraçón qu’ enloitado te crubes,
C’ os negros desprezos qu’ á falsa che dona,
¿Por qué vives sofrindo por ela?
¿Por qué, namorado, de pena saloucas?
S’ ela é bonita,
Ela é traidora.
Di con mengua de min que non sabe,
Qu’ airiños me viran veleta mal posta...
Que ch’ ó digan, rapaza, os teus ollos,
Qu’ agora me chaman, dempois me desbotan.
Qu’ anqu’ és bonita,
Eres traidora.
S’ unhas veces amante che falo,
E s’ outras renego de ti..., ¡pecadora!
¿Cáles auguas repousan serenas,
S’ ó vento qu’ as manda rebole antr’ as ondas?
E ti ben sabes
Qu’ és revoltosa.
Son canciño de cego en quererte...
Tal bulra merece quen ama sin conta,
Pois c’ os zocos na man ou sin eles
As portas d’ ó inferno seguíndote fora.
Tal estou tolo,
Tal és graçiosa.
¡Que de marzo marzal teño á cara!...
Quixáis qu’ así sea, mais ti, miña xoya,
Tamén és cal rayola de marzo,
Qu’ agora descrube, qu’ agora s’ entolda.
Iguales semos,
Nena fermosa.