IV
Cantan os galos pr’ ó día,
Érguete, meu ben, e vaite.
—¿Cómo m’ ei d’ ir, queridiña,
Cómo m’ ei d’ ir e deixarte?
—D’ eses teus olliños negros
Como doas relumbrantes,
Hastr’ as nosas maus unidas
As vagoas ardentes caen.
¿Cómo m’ ei d’ ir si te quero?
¿Cómo m’ ei d’ ir e deixarte,
Si cá lengua me desvotas
E có coraçón me atraes?
N’ un corruncho do teu leito
Cariñosa m’ abrigaches;
Có teu manso caloriño
Os fríos pes me quentastes;
E d’ aquí xuntos miramos
Por antr’ ó verde ramaxe,
Cal iba correndo á lua
Por enriva dos pinares.
¿Cómo queres que te deixe
Cómo que de ti m’ aparte,
Si máis qu’ á mel eres dulce
E máis qu’ as froles soave?
—Meiguiño, meiguiño meigo,
Meigo que me namoraste,
Baite d’ onda min meiguiño
Antes qu’ ó sol se levante.
—Ainda dorme, queridiña,
Antr’ as ondiñas do mare,
Dorme por que m’ acariñes
E por qu’ amante me chames,
Que sol’ onde ti, meniña,
Podo contento folgare.
—Xa cantan os paxariños,
Érguete, meu ben, qu’ é tarde.
—Deixa que canten, Marica,
Marica, deixa que canten...
Si ti sintes que me vaya,
Eu relouco por quedarme.
—Conmigo, meu queridiño,
Mitá da noite pasaches.
—Mais en tanto ti dormías
Contenteime con mirarte,
Qu’ así sorind’ entre sonos
Coidaba qu’ eras un ánxel,
E non con tanta pureza
O pe d’ un ánxel velase.
—Así te quero, meu ben,
Com’ un santo dos altares;
Mais fuxe... qu’ ó sol dourado
Por riba dos montes saye.
—Irey, mais dame un biquiño
Antes que de ti m’ aparte;
Qu’ esos labiños de rosa
Inda non sei como saben.
—Con mil amores cho dera,
Mais teño que confesarme;
E moita vergonza fora
Ter un pecado tan grande.
—Pois confésate, Marica,
Que cando casar nos casen,
Non ch’ han de valer, meniña,
Ni confesores nin frades.
¡Adiós, cariña de rosa!
—¡Raparigo, Dios te garde!