Albertus. — Quid tu hîc terrarum geris ?

Antonius. — Hîc literis incumbo.

Albertus. — Quando venisti huc ?

Antonius. — Ante paucos dies.

Albertus. — Quis tecum ?

Antonius. — Pater meus.

Albertus. — Rediit ipse deinde solus in patriam ?

Antonius. — Non, sed habuit comitem unum aut alterum.

Albertus. — Qui isti fuerunt ?

Antonius. — Nostri concives fuerunt.

Albertus. — Militas in schola sermonis Latini vel Germanici ?

Antonius. — Latinæ linguæ.

Albertus. — Difficile est Latinum addiscere sermonem.

Antonius. — Consentio.

Albertus. — Nisi quis semper loquatur Latinè ægrè addiscet.

Antonius. — Non dissentio.

Albertus. — Sed scisne quare dicatur lingua Latina ?

Antonius. — Credo quòd ab Italia, quæ quondam Latium est dicta.

Albertus. — Venit tunc ab Italia lingua Latina ad nos Germanos.

Antonius. — Ita, ignoras illud ?

Albertus. — Optimè credo, quia sermo Italorum est medius Latinus.

Antonius. — Non aberras.

Albertus. — Sed cur Italia olim dicta est Latium ?

Antonius. — Quia Poëtæ scribunt, dum Saturnus à suo filio Iove è cœlo esset expulsus, tum latuit in Italia, inde a latendo dicitur Latium. Et à Latio Latinus, a, um.

Albertus. — Ubi in Italia Latina lingua est orta ?

Antonius. — Dicunt in urbe Roma, quæ Italiæ caput est.

Vilhelmus. — Bonum mané.

Volfgangus. — Semper sanè.

Vilhelmus. — Sic ipse non responderem.

Volfgangus. — Cur non ?

Vilhelmus. — Quia barbarum est, et doctis displicet.

Volfgangus. — Tamen multos sacerdotes ita fari audivi : verum dic tu, si nosti, elegantius.

Vilhelmus. — Et tibi quoque, dicerem.

Volfgangus. — Et ita posthac responsum solutanti dabo.

Vilhelmus. — Bonus vel bona dies.

Volfgangus. — Et tibi.

Vilhelmus. — Precor tibi hunc diem candidum.

Volfgangus. — Tibi quoque et talem rursus precor.

Vilhelmus. — Felix sit tibi huius diei exordium.

Volfgangus. — Et tibi quoque.

Vilhelmus. — Opto tibi diem felicem.

Volfgangus. — Eiusmodi et tibi opto vicissim.

Vilhelmus. — Candidus sit tibi hic dies.

Volfgangus. — Tibi etiam.

Vilhelmus. — Precor, ut hoc die tibi prosperè succedant omnia.

Volfgangus. — Rursus et tibi fiat istud.

Vilhelmus. — Opto ut hodie nihil tibi accidat mali.

Volfgangus. — Non aliud et ego opto tibi.

Vilhelmus. — Auspicatum tibi diem precor.

Volfgangus. — Non inauspicatum tibi per vices precor.

Vilhelmus. — Faxit. Deus, ut hic dies tibi candidus illuxerit.

Volfgangus. — Idem faciat ut talis sit tibi.

Vilhelmus. — Felici omine hic dies te afficiat.

Volfgangus. — Te pariter.

Vilhelmus. — Fortunatus præsens sit tibi dies.

Volfgangus. — Sit tibi non infortunatus.

Petrus. — Salve.

Cornelius. — Salve et tu.

Petrus. — Sis salvus.

Cornelius. — Salvus sis tu quoque.

Petrus. — Sis salutatus.

Cornelius. — Tu pariter.

Petrus. — Salutem tibi precor.

Cornelius. — Eandem et tibi opto.

Petrus. — Salute te impertior.

Cornelius. — Ego quoque te.

Petrus. — Salus sit tibi.

Cornelius. — Et tibi non desit.

Petrus. — Salutem opto ut habeas.

Cornelius. — Eam precor habeas et tu.

Petrus. — Adsit tibi salus.

Cornelius. — Et tibi absit minimè.

Petrus. — Iubeo te salvere.

Cornelius. — Te quoque ego.

Petrus. — Iubeo ut salvus sis.

Cornelius. — Talem iubeo et ego te esse.

Petrus. — Iubeo te salute frui.

Cornelius. — Et ea te potiri opto.

Petrus. — Salutifera sit tibi fortuna.

Cornelius. — Et talis tibi adsit.

Petrus. — Salvam et incolumem vitam habeas.

Cornelius. — Talem habeas et tu.

Petrus. — Salute te afficio.

Cornelius. — Ego vicissim et te.

Petrus. — Adeo te salute.

Cornelius. — Id facio et ego.

Petrus. — Salute te adorior.

Cornelius. — Non aliter et ego te.

Petrus. — Salvum te esse toto cupio animo.

Cornelius. — Et ego infelicem te non esse desidero.

Petrus. — Felicitatis particeps sis, anhelo.

Cornelius. — Totus et tu sis felix.

Petrus. — Secunda tibi sint omnia.

Cornelius. — Tibi etiam secundè adveniant singula et ex sententia.

Ioannes. — Bonus vesper.

Gysbertus. — Et tibi.

Ioannes. — Bonum serum.

Gysbertus. — Sic ego non loquerer.

Ioannes. — Quare ?

Gysbertus. — Quia serum significat tarde, et non tempus vespertinum.

Ioannes. — Tamen Capnion in Comœdia prima dicit : Uxor, bonum serum.

Gysbertus. — Id ioco dicitur, et qui loquitur, est homo villanus imperitus.

Ioannes. — Estne dicendum Bonum vesper ?

Gysbertus. — Non, sed bonus.

Ioannes. — Tamen sic olim loquebantur, et adhuc quidem senes.

Gysbertus. — Quid tum ? nunc non licet apud doctos.

Ioannes. — Precor tibi felix tempus vespertinum.

Gysbertus. — Idem et tibi opto.

Ioannes. — Felicem noctem tibi opto.

Gysbertus. — Talem et tibi precor.

Ioannes. — Auspicata sit tibi nox.

Gysbertus. — Non alia sit et tibi.

Ioannes. — Faustam habeas noctem.

Gysbertus. — Tu quoque.

Ioannes. — Fortunatum tibi sit tempus nocturnum.

Gysbertus. — Et tibi non infortunatum.

Ioannes. — Candidam tibi opto noctem.

Gysbertus. — Et ego non sinistram tibi precor.

Ioannes. — Prospera sit tibi nox imminens.

Gysbertus. — Tibi etiam non infelix.

Ioannes. — Vespertinum tibi commodet tempus.

Gysbertus. — Et tibi non incommodet.

Valterus. — Quota est hora ?

Adrianus. — Octava.

Valterus. — Quotam horam sonuit ?

Adrianus. — Octavam.

Valterus. — Quota est audita hora ?

Adrianus. — Octava, et nona imminet.

Valterus. — Id non credo.

Adrianus. — Verum est per Herculem.

Valterus. — Tunc eundi cubitum tempus est.

Adrianus. — Ego nondum dormiturio.

Valterus. — Me autem somnus oppidò urget.

Adrianus. — Ipse adhuc horam aut alteram vigilarem.

Valterus. — Vigila tu quoad placuerit, ego cubitum ibo.

Adrianus. — Abi tu Endymion.

Valterus. — Ita me appellas, sed id nominis rectius tibi convenit.

Adrianus. — Res ipsa nunc loquitur, quis maior sit Endymion et Epimenides.

Valterus. — Tu alias semper prius me te cubitum confers.

Adrianus. — Istud posthac non fiet.

Valterus. — Ô insigne mendacium !

Adrianus. — Voco te in pignus quodcunque.

Valterus. — Nihil habeo quod tecum deponam.

Adrianus. — Nunc, si unquam prior te lectum petiero, solidum pendam.

Valterus. — Qualem solidum ? an talem, qualem præceptor noster præbet ferula ?

Adrianus. — Non, sed pecuniæ solidum.

Valterus. — Agè placet, memor ero.

Adrianus. — Istud facias.

Volfgangus. — Heus tu, expergiscere.

Georgius. — Hui, sine ut dormiam.

Volfgangus. — Non sinam te dormire longius.

Georgius. — Quare ?

Volfgangus. — Quia surgendi tempus est.

Georgius. — Nondum tamen diluxit.

Volfgangus. — Lux non est amplius expectanda.

Georgius. — Tamen ante dies octo hora sexta in luce sonuit.

Volfgangus. — Credo, sed interim dies diminutus est.

Georgius. — Quomodo tam citò ?

Volfgangus. — Nunc pauca loquere, et surge.

Georgius. — Surge tu prior.

Volfgangus. — Faciam sed postea te non expectabo.

Georgius. — Fac ut lubet, nam mihi ad scholam nota est via.

Volfgangus. — Verùm et ego lucernam mecum feram, tum tibi in tenebris est eundum.

Georgius. — Id parum refert, Lyncei mihi sunt oculi.

Volfgangus. — Nunc surge, ut unà eamus.

Georgius. — Ah, si liceret mihi adhuc momentum stertere.

Volfgangus. — Tandem tamen oporteret te calidum deserere nidum.

Georgius. — Post semihorulam ac lubens surgerem.

Volfgangus. — Surge nunc, et vesperi eò citius lectum repetas.

Georgius. — Æstimas id consultum probè ?

Volfgangus. — Ita mea fert opinio.

Georgius. — Parebo tibi, ac surgam.

Hermannus. — Quid sibi vult celer tuus gressus ?

Laurentius. — Quid loqueris ?

Hermannus. — Quæro quò tendas tam cito gradu.

Laurentius. — Domum versus.

Hermannus. — Quid isthuc est, quod te properare cogit ?

Laurentius. — Ientaculum nunc ibi sumitur, quod negligam, si non mox affuero.

Hermannus. — Non expectant te servi ientando ?

Laurentius. — Expectant quidem, sed patina exinanita.

Hermannus. — Non tum coquinæ ministra aliud tibi parat ientaculum ?

Laurentius. — Minimè, sed citius fustem mihi offert tam serò venienti.

Hermannus. — Cogeris tunc esurire ad prandium usque ?

Laurentius. — Non prorsus.

Hermannus. — Quid tum ientaris ?

Laurentius. — Panem cui, pro obsonio addo caseum.

Hermannus. — Non iuvat te id ientaculi ?

Laurentius. — Non quantum panis iurulentus.

Hermannus. — Ô tu delicate, et miseriæ expers.

Laurentius. — Nescis fruendum esse fortuna, dum præstò est.

Hermannus. — Bellè scio : sed delicata iuventus omni ætati nocet.

Laurentius. — Iuventus mea etiam non adeò lautè alitur.

Hermannus. — Nunc sat est verborum, tu abi, ne te morer.

Laurentius. — Abeo, tu vale.

Hermannus. — Sis mei memor, dum ex voto tibi succedit.

Laurentius. — Non intermittam.

Theodoricus. — Quid ita mœsto es vultu ?

Baptista. — Miraris hoc ?

Theodoricus. — Quid ni mirarer ? Laboras ne morbo ?

Baptista. — Ita, morbo stomachi, quia fortiter esurio.

Theodoricus. — Nondum es ientatus ?

Baptista. — Essem ientatus, cum sit ieiunium ?

Theodoricus. — Servas ne tu ieiunium ?

Baptista. — Non observarem ? magis certè quàm lubeat.

Theodoricus. — Sis bono animo, mox aderit prandii hora.

Baptista. — Ô utinam adesset, quam ego vellem.

Theodoricus. — Expecta, iam audies horam undecimam.

Baptista. — Si illam audirem, hunc roderem panem.

Theodoricus. — Prandebis ne ad nudum panem ?

Baptista. — Non, sed ipsum ederem quoad melius consequerer.

Theodoricus. — Quid obsonii domi vestræ paratum est in prandium ?

Baptista. — Æstimo olus, ova, et halec unum aut alterum.

Theodoricus. — Exaturas te etiam isto cibo ?

Baptista. — Utique olere voragines ventris impleo.

Theodoricus. — Quot ova peredis ?

Baptista. — Nunquam plura nisi duo.

Theodoricus. — Addis ovis etiam halec unum ?

Baptista. — Addo, et quidem integrum si tostum est.

Theodoricus. — Quid te delectet halec erutum salsugine ?

Baptista. — Ab isto nauseo.

Theodoricus. — Qui tum iuvat te halec elixum ?

Baptista. — Utcunque, praefero tamen tostum.

Ludovicus. — Cur ita altè suspiria ducis ?

Ioannes. — Pudet me dicere causam.

Ludovicus. — Credo, quod domum cogitas.

Ioannes. — Penè rem acu attigisti.

Ludovicus. — Urgeris ne siti ?

Ioannes. — Ita, sed et fame.

Ludovicus. — Nondum fortè prandisti ?

Ioannes. — Prandi utique, sed modice.

Ludovicus. — Fuit vobis prandium adeò exiguum ?

Ioannes. — Fuit, quia foris prandebant parentes.

Ludovicus. — Non sat habuistis panis et casei ?

Ioannes. — Habuimus quidem, sed isto non capior cibo.

Ludovicus. — Sumes iam domi cibum merendinarium ?

Ioannes. — Sumam, Deo favente.

Ludovicus. — Erit lautior quàm meridiei fuit obsonium ?

Ioannes. — Ita spero, si mater domi fuerit.

Ludovicus. — Quid tu ipsius eges præsentia ?

Ioannes. — E promptuario cibi aliquid carnis mihi largietur.

Ludovicus. — Ut audio : caro domi vestræ occluditur ?

Ioannes. — Occluditur, sed non prandii vel cœnæ tempore dum parentes adsunt.

Ludovicus. — Sed dum absunt, fortè occlusa servatur.

Ioannes. — Nonnunquam.

Ludovicus. — Ô miseram vestram familiam, cui carnes denegantur interdum.

Ioannes. — Non est misera, sat habet alimenti.

Ludovicus. — Sed ad merendam et ientaculum nihil habet carnis.

Ioannes. — Istud facile est toleratu : nescis tenuem tunc temporis oportere esse cibum, aliàs in cœna vel prandio nihil haberemus esuriei, neque ad edendum essemus alacres.

Petrus. — Salve : ut tecum agitur ?

Valterus. — Et tu salve, agitur mecum prosperè, gratia superis.

Petrus. — Id lubens audio.

Valterus. — Gratiam habeas.

Petrus. — Ubi toto latuisti die ?

Valterus. — Nusquam nisi in ludo literario.

Petrus. — Esset mihi quod tibi loquerer, si vacaret.

Valterus. — Certè modò vacat minimè.

Petrus. — Quî sic ?

Valterus. — Nox imminet, domum mihi eundum est illico.

Petrus. — Domi quid ages ?

Valterus. — Cœnabo cum parentibus.

Petrus. — Non licet tibi pauxillum morari ?

Valterus. — Non, si saltem plagas vitare volo.

Petrus. — Fortassis tuum est mensam sternere ?

Valterus. — Est, simul et ad cyathos stare.

Petrus. — Non facit famula ista munera ?

Valterus. — Non, sed in popina agenda exequitur.

Petrus. — Cœnant parentes tui semper domi ?

Valterus. — Ita, verùm prandent quandoque foris.

Petrus. — Nunquam vocantur et interdum aliô ad cœnam ?

Valterus. — Persæpe, sed venire renuunt.

Petrus. — Quamobrem recusant ?

Valterus. — Timent noctu plateas emetiri.

Petrus. — Vanè timent.

Valterus. — Nequaquam, nescis noctem nihil boni, sed sæpe pugnas afferre.

Cornelius. — Ô utinam nox præsto esset.

Adrianus. — Cur id velles ?

Cornelius. — Quia delicati aliquid edulii edam.

Adrianus. — Ubi, domi vestræ ?

Cornelius. — Non, sed alibi.

Adrianus. — Ubinam dic amabo mi Corneli ?

Cornelius. — Dicam, sed tibi nihil conferet.

Adrianus. — Quid tum, gestio tamen audire.

Cornelius. — Arrige igitur aures.

Adrianus. — Faciam sedulò.

Cornelius. — Parentes mei sunt vocati ad dubiam cœnam, quam postcœnium appellitant.

Adrianus. — Quid ibi tu frugis speras ?

Cornelius. — Permultum sanè.

Adrianus. — De isto me certiorem reddas.

Cornelius. — Lucernam feram isthuc, ut domum versùs reducam parentes.

Adrianus. — Tum tibi fortè ad lumen tibi operiendum erit.

Cornelius. — Non, sed intromittar, quia ædium custodem nosco.

Adrianus. — Intromissus quo concedis ?

Cornelius. — Mensam accedo, cui parentes accumbunt, ibi bolum opiparum consequor.

Adrianus. — È parentum manu ?

Cornelius. — Ita et quidem largiter, saccharum, mellitissimúmque potum.

Adrianus. — Ô si tum tibi adessem : sed ore et mihi sacchari buccellam serva.

Cornelius. — Polliceor tibi, si ipse non totum absumpsero.

Adrianus. — Fac te amicum experiar.

Quirinus. — Ut sic sedes nutanti capite ?

Nicolaus. — Dormiturio.

Quirinus. — Certè non dormituris, sed iam dormis.

Nicolaus. — Fortassis.

Quirinus. — Quin surge, et cubitum perge.

Nicolaus. — Congredere mihi.

Quirinus. — Cur me comitem petis, timésne lemures ?

Nicolaus. — Non, sed quia lectus friget.

Quirinus. — Ventris anhelitu ipsum tepefac.

Nicolaus. — Nequeo, quia rapas cœnatus non sum.

Quirinus. — I præ, postquam denuo bibero, sequar.

Nicolaus. — Mihi quoque palatum adhuc aret.

Quirinus. — Mane, eo eductum haustum postremum à cœna.

Nicolaus. — Manebo, sed velox redi.

Quirinus. — Promámne plusculum tui gratia ?

Nicolaus. — Sic facito.

Quirinus. — En, hîc affero.

Nicolaus. — Gratum mihi est.

Quirinus. — Sed præbibere est meum.

Nicolaus. — Non displicet mihi.

Quirinus. — Medium tibi propino.

Nicolaus. — Prosit, sed non exhaurias totum.

Quirinus. — Ne dubita, sat tibi reliquum sinam.

Nicolaus. — Nunc bibe actutúm.

Quirinus. — Vides plus tibi relictum, quàm à me potatum.

Nicolaus. — Video, rursus tecum partiar.

Quirinus. — Non admodum moror, si lubet exicca.

Nicolaus. — Nimium est, quam quod ebibere possem.

Crato. — Ô te miserum hominem !

Michael. — Quid me miserum vocas ?

Crato. — Quia domus tua hinc longe distat, non potes ientare.

Michael. — Assuetus sum ad prandium usque famem suspendere.

Crato. — Id certè meo non arrideret stomacho.

Michael. — Tu bene in ipso nido ederes.

Crato. — Si esuris, veni mecum ientatum.

Michael. — Istud tibi cordi non est.

Crato. — Seriò loquor, comitare me.

Michael. — Sed quid mater tua diceret ?

Crato. — Ipsa aberit ab ædibus.

Michael. — Nunc lubet mihi congredi.

Crato. — Sed id tibi prædico, præter panem iurulentum habebimus nihil edulii.

Michael. — Credo, quia fortassis caro nondum erit percocta.

Crato. — Rectè coniicis.

Michael. — Instruit famula tam serò focum ?

Crato. — Ita, quia non nisi undecima hora accumbimus mensæ.

Michael. — Cur tam serò ?

Crato. — Quia non citius pater à negotiis executis domum redit.

Michael. — Non prandetis nisi ipse præsto fuerit ?

Crato. — Essemus adeò inciviles, quòd ipsum non operiremur ?

Michael. — Istud non suspicabar.

Crato. — Nunc ingrediemur, ne coquinæ ministra ientacuculo nos maneat.

Michael. — I præ, sequar.

Petrus. — Tempore pomeridiano gymnasio nostro non interero.

Georgius. — Quid te remorabitur ?

Petrus. — Vocandi mihi erunt convivæ in crastinum prandium.

Georgius. — Qui sit, quòd convivas invitatis ?

Petrus. — Bovem mactavimus, ad intestina hospites tractabimus.

Georgius. — Etiam et me ?

Petrus. — Si non est tibi lautior mensa, veniat.

Georgius. — Umbra sum, nolo.

Petrus. — Emaneres ideo ?

Georgius. — Ita, nam umbris non est parata sedes.

Petrus. — Ignoras convivam subitum et improvisum, nonnunquàm vocato esse acceptiorem ?

Georgius. — Apud paucos certè.

Petrus. — Parentes mei omnes ex æquo tractant et excipiunt convivas.

Georgius. — Nosti tu parentum cogitatus ?

Petrus. — Ego opera eorum et mentis perpendo recessus.

Georgius. — Sæpe aliud foris, et aliud corde habent homines.

Petrus. — Talia de meis desine parentibus suspicari.

Georgius. — Esto, faciam.

Petrus. — Actutum cras decima postquàm sonuerit, venias. Domi nostræ nil plus dicas, quàm parentes salutes.

Georgius. — Essem adeò incivilis ?

Petrus. — Te à me invitatum loquitor.

Georgius. — Faciam, tum audacior ero, ingrediendo domum, et ad mensam edendo ac bibendo.

Antonius. — Quid in sinu geris adeò turgidum ?

Albertus. — Cibum merendinarium.

Antonius. — Certè providus es, quòd esuriem futuram præmeditaris.

Albertus. — Non et tu quippiam alimenti tecum tulisti ?

Antonius. — Mehercle ne bolum quidem.

Albertus. — Fortè memoriæ tuæ non obrepsit.

Antonius. — Non soleo à prandio cibum ferre mecum in ludum literarium.

Albertus. — Si esuris, tecum hunc panem partiar.

Antonius. — Vix tibi soli sufficit.

Albertus. — Æstimas me vulturem esse ?

Antonius. — Non sed ipse ieiunus istum panem uno devorarem rictu.

Albertus. — En, accipe dimidiatum ipsum.

Antonius. — Hui, tantum non expeto.

Albertus. — Casei, quantum lubet, ede.

Antonius. — Comede et tu.

Albertus. — Non admodum esurio.

Antonius. — Tamen edendo sis mihi comes.

Albertus. — Faciam, ne cibus tibi venenatus videatur.

Antonius. — Istud non soleo vereri.

Albertus. — Ut tuum delectat palatum caseus iste ?

Antonius. — Optime, nam pinguedine affatim est condîtus.

Albertus. — Paritne tibi sitim ?

Antonius. — Paululùm excitat mihi palatum.

Albertus. — Ex hac lignea lagena tibi propino.

Antonius. — Sit felix tibi bibenti.

Albertus. — Cervisia est nostra domestica.

Antonius. — Eam malo, quàm quæ vulgò venit.

Ioannes. — Condixistíne alicui hodie cœnam ?

Henricus. — Nemini.

Ioannes. — Neque aliquis tibi obtulit ?

Henricus. — Nemo : hercle nemo.

Ioannes. — Cœnabis tum domi tuæ ?

Henricus. — Domi meæ non cœnabo, sed ieiunabo.

Ioannes. — Qui fit hoc ?

Henricus. — Quia nihil mihi est quod edam.

Ioannes. — Parentes mei rogant, ut nobiscum cœnam sumas.

Henricus. — Vellem te vera loqui.

Ioannes. — Fidem mihi habeas.

Henricus. — Esto, do fidem.

Ioannes. — Eas igitur celerrimè.

Henricus. — Ut præcesseris, ita et sequar.

Ioannes. — Veni ocyus, mensa est instructa obsoniis.

Henricus. — Venio, ac velox.

Ioannes. — Rogo, ad mensam ne quid mali de me loquaris parentibus.

Henricus. — Securus esto, delator non sum.

Ioannes. — Si quærent parentes an in literis progrediar, quid dices ?

Henricus. — Asseram te omnibus aliis in literis ferventiorem.

Ioannes. — Si secùs dixeris, postremum me amicum habuisti.

Henricus. — Ad mensam soleo non garrire, sed stomachum curare.

Ioannes. — Fac edas fortiter, ne vereare ob parentum præsentiam.

Henricus. — In mensa frontem perfrico.

Ioannes. — Sat vini tibi in calicem largiar, tu vide, ut ebibas.

Henricus. — Vinum non moror, si cervisia in promptu est.

Ioannes. — Nescis, vinum modice sumptum acuere ingenium ?

Henricus. — Ingenium meum plus enecat vini potus, quàm excitat.

Ioannes. — Bibendo fortè modum excedis. Sed ingredere, ne cœnando moremur parentes.

Henricus. — Præcede, ut dignum est.

Thylmannus. — Ubi lates, quòd nusquam proripis ?

Martinus. — Semper domi ad libros.

Thylmannus. — Assides continuè libris ?

Martinus. — Assideo utique.

Thylmannus. — Vide ne quid immodico te affligas studio.

Martinus. — Id minimè timeo.

Thylmannus. — Multi qui in studio modum excedunt, tandem desipiunt.

Martinus. — Id præcavebo ne quid desipiam.

Thylmannus. — Vigilandum est tibi providè.

Martinus. — Non tantum me macero literis.

Thylmannus. — Amentia illa etiam quandoque oritur ex tenui victu.

Martinus. — Non est mihi victus parcus.

Thylmannus. — Assiduitatem tuam in literis laudo.

Martinus. — Nunc naso me suspendis.

Thylmannus. — Moriar, si non ex animo loquor.

Martinus. — Concedo.

Thylmannus. — Is primus in studio est modus, ut quis laboret, quò indies alios assequatur scientia.

Martinus. — Id ego conor sedulò.

Thylmannus. — Pudendum est, dum scientia ab alio vincimur.

Martinus. — Nusquam Pol, est maior habendus pudor.

Thylmannus. — Multos tamen nihil pudet esse indoctos.

Martinus. — Horum est salus desperanda.

Thylmannus. — Sed quis tibi studendi est modus ?

Martinus. — Indies aliquid addisco.

Thylmannus. — Id si perannum feceris, non parum coacervabis scientiæ.

Martinus. — Istud exitus ostendet anni.

Thylmannus. — Vide, ne ante anni egressum tepescas.

Martinus. — Istud Dii avertant, quòd deferveam discendo.

Thylmannus. — Accidit plerunque initio calescentibus, ut in dies frigidius laborent.

Leo. — Ut sic sedes labia mordens ?

Nicolaus. — Epistolam vulgarem verto Latinè.

Leo. — Opúsne est tibi conatu tanto in epistola conficienda ?

Nicolaus. — Est, et quidem perdifficili.

Leo. — Ego dico citius epistolam in Latinum commuto.

Nicolaus. — Credo, sed admodum impolite.

Leo. — Non curo an polita vel inepta sit.

Nicolaus. — Cur id parui pendis ?

Leo. — Quia præceptor adhibet limam.

Nicolaus. — Tamen puderet me alios audire tam inelegantem meam epistolam.

Leo. — In isto perfricui frontem.

Nicolaus. — Hui, quid loqueris ? non pudet te inscitiæ ?

Leo. — Non pudet me istius, quod etiam doctis usu venit.

Nicolaus. — Quid istud est ?

Leo. — Quòd eorum emendantur scripta.

Nicolaus. — Utcunque sit, dedecus est lapsum esse.

Leo. — Cudis tu epistolam ubique politam ?

Nicolaus. — Id certè si non facio, laboro tamen pro vîribus.

Leo. — Est id satis, pro viribus laborasse, dum nihil exit egregii ?

Nicolaus. — Ita, quia in magnis (ut aiunt) voluisse sat est.

Leo. — Posthac in epistola diligentior etiam ero.

Nicolaus. — Id faxit Deus.

Leo. — Si lubet, certemus, quis in epistola scribenda excellat, vel Nicolaus sit.

Nico. — Assumo provinciam.

Leo. — Ego glaciem secabo.

Nicolaus. — Quid hoc proverbii est ?

Leo. — Adagium est, significans primùm rem aliquam experiri.

Nicolaus. — Et ego te sequar, literisque meis tibi obstrepam.

Gosvinus. — Quid à cœna tibi domi est negotii ?

Matthæus. — Appetis id scire ?

Gosvinus. — Appeto oppidò, ideo sciscitor.

Matthæus. — Arrige aures, non te celabo.

Gosvinus. — Arrigo sedulò, effare.

Matthæus. — Cibo recondito expatior, vel colloquor parentibus pauculis.

Gosvinus. — Quid istis colloqueris ?

Matthæus. — Varia sunt verba, et præcipuè si quæ iucunda per diem didici.

Gosvinus. — Ut audio, tu parentes doces vesperi, quod ipse per diem didicisti.

Matthæus. — Non doceo eos, sed dicto aliquo lepido eos delecto.

Gosvinus. — Transigis totam vesperam istis colloquiis ?

Matthæus. — Non, sed semi fortassis hora.

Gosvinus. — Quid operis deinde tibi sumis ?

Matthæus. — Per diem in ludo literario audita rumino.

Gosvinus. — Quo id facis modo, cùm solus sis ?

Matthæus. — Perlego subinde : ubi ignoro, sciscitor altero mane à peritiore.

Gosvinus. — Vellésne repetendo te Theseum habere ?

Matthæus. — Mallem, si consequi possem.

Gosvinus. — Quid si me comitem susciperes ?

Matthæus. — Arrideret mihi.

Gosvinus. — Si hospitio parentes tui me vellent immunem habere ?

Matthæus. — Nihil libentius facerent, mei gratia.

Gosvinus. — Ô quàm fervidè lectiones repetere velimus.

Matthæus. — Certè manibus et pedibus discere velimus.

Gosvinus. — Certaremus ante cubitum, quis eo die didicisset uberius.

Matthæus. — Hîc ego semper tibi cederem.

Gosvinus. — Quisque laborare deberet ut vinceret.

Matthæus. — Utique, nam vinci turpissimum est, in literis præcipuè.

Erasmus. — Hem, quî sic loquêris ?

Udalricus. — Ut loquor ?

Erasmus. — Éstne hic sermo habendus ?

Udalricus. — Cur non ? ita mater me instituit.

Erasmus. — Nostíne, nobis indicta esse verba, quæ à matre didicimus ?

Udalricus. — Quibus tum utemur ?

Erasmus. — Latinis vel Romanis.

Udalricus. — Quis ita sancivit ?

Erasmus. — Præceptor constituit Coryceos in eos, qui non Latinè sonant.

Udalricus. — Quid facient illi, qui Latini sunt expertes ?

Erasmus. — Hi aut silebunt, aut ut possunt Latina proferent.

Udalricus. — Sed quid iuvat malè Latina fari ?

Erasmus. — Qui loquendo delirat, ab eruditione debet instrui.

Udalricus. — Id æquum est.

Erasmus. — Timeo mihi malè à clanculario illo Coryceo.

Udalricus. — Ego autem manum non vertero.

Erasmus. — Ipse oppidò timeo, quia ferulæ podicem subdere oportet.

Udalricus. — Cutis mea ad ferulam occalluit.

Erasmus. — Aliud certè diceres, si ad ferulam tibi res rediret.

Udalricus. — Quid tum, quando corrigor, dentes comprimo, quòd ictus non sentio.

Erasmus. — Ego conabor ut caliga mea ligulis sint constrictæ diploidi.

Udalricus. — Non solet præceptor ligulas cultro solvere ?

Erasmus. — Nondum visum est mihi.

Udalricus. — Sed mihi sæpiusculè contigit.

Erasmus. — Fortassis iste præceptor tuus fuit plagosus.

Udalricus. — Imò sævior Orbilio.