Dis gevoed deur ’n gloed van sonneskyn,
En verwarm deur die strale van goud;
Dit was nimmer jonk, maar al oud en oud
In sy dag van geboortepyn.
Dit was sterk vir die werk, was daar werk voor die hand;
Dit was stadig, bestendig en vas;
Dit was dapper genoeg om die swaarste las
Te dra met geduld en verstand.
As die droefnis te straf was, die donker te swart,
Was dit hoopvol, vertrouend en taai.
Met die os ingespan en die voorkis gelaai,
Was daar moed in die Voortrekker-hart.
Die veld is oneindig, die vlakte só wyd,
En die Toekoms lê duister daarvoor;
Op die veld en die vlakte, daar gaan sy spoor
Getrap in die dae van stryd.
En die worstel en woel het hom taaier gemaak,
Om te ly, om te beur en te dra,
Om nimmer te huil nie, om nimmer te kla,
Om hoopvol te werk en te waak.
Maar die yster het diep in die hart ingeslaan
En sy merke daar agtergelaat—
En die diepste merk is ’n merk van haat
Wat die Liefde alleen verstaan.