¿QUÉ TEN?
Sempre un ¡ay! prañideiro, un-ha duda,
Un deseyo, un-ha angustia, un delor...
É un-has veces a estrela que brila,
E outras tantas un rayo d’o sol;
É que as follas d’os árbores caen,
É que abrochan n’os campos as frols,
Y é o vento que zoa,
Y é o frio, é a calor...
E n’é o vento, n’é sol, nin é o frio,
Non é... qu’é tan só
A alma enferma, poeta e sensibre
Que todo a lastima,
Que todo lle doy.