RUINAS
(ARMONÍAS D’A TARDE)
Traduccion de Ruiz de Aguilera
Xa Novembr’espiraba
Cando cansado e sóo, tomei asento
Ô pé d’o endebre muro,
Vella defensa e límite d’un puebro.
Po-las abertas fendas,
Casa qu’âs sabandixas abr’o tempo,
Hoxe o lagarto mira
Con fria ollada o estrago en torno feito.
Sin còre a trepadora,
Ortiga vil e xaramago enfermo,
Cuyos muchos ramallos
Moven os aires ô pasar xemendo;
Coroan capiteles
Ô destrozado pórtico d’o tempro,
Que tende n’a campía
Antre polvo d’altares o esqueleto.
Xa n’o lare sagrado
Lume n’encende a nay ô son d’un rezo,
E d’a tisnada pedra
A borralliña os ventos xa barreron;
E xa d’os vellos arcos
E colunas, as pedras van caendo,
Cal un-ha e outra vagoa
Cai d’os ollos d’un triste sin achego.
¡Como as muchadas follas
Se desprenden d’a ponla onde naceron,
Restos d’aquela vida
Con qu’a vista encantaba o souto ameno!
¡E cal amostra o rio,
Casi-qu’enxoite o empedregado leito,
Regueiro miserable
D’outro farto raudal, limpo e sereno!
¡Cal os outeiros arden
D’o sol d’outono ô làmpo derradeiro,
Mentras sombrisa a noite
Vay caladiña os valles sorprendendo!
Bataladas ô lonxe
Dá un-ha campana sospirando resos;
Y-a tarde qu’agonisa
Mandalle â relixion o adios mais tenro.
Y-o moucho revoando
Berra tamen con chilos agoreiros,
Coma morto sin tomba
Qu’anda soyo ô redor d’un simeterio.
Cand’as alas sacude
A voz desperta de dormidos ecos;
E parés que resoa
Tras d’o que pasa pensatible, austero,
O ruxir misteiroso
De visiós qu’en tropel forman os medos,
Po-lo chan arrastrando
Pardo sayal, os brancos esqueletos.
Ou ben que resucita
A pobracion d’o seu reposo eterno
Rendido pelegrino
Que cobra, descansando, novo alento,
Y-a camiñata emprende
Ô doçe amañecer d’un dia sereno,
Que crube os seus albores
Baix’un de nubes pudoroso velo.
Mais acabase o encanto
Un momento despois; así os xa restos
D’as ilusiós mortiñas
Enchen d’a yalma o dolorido seo.
Y ora outra ves d’o muro
Os cantos sin parar rodan desfeitos,
Y-ô seu compá-las-follas
D’as amarelas ponlas van caendo,
Cal unha e outra vagoa
Cay d’os ollos d’un triste sin achego,
Ou anacos d’a vida
Con qu’a vista encantaba o souto ameno.
Todo así pasa; a sombra
Sigue decote a lus d’o craro ceo;
E ¡ay! a vellés caduca
D’a mocedà é recordo pasaxeiro.
Ti soyo non acabas
¡Ou esprito que ximes n’un encerro!
Mais con man compasiva
A morte, ô fin, quebrantará os teus ferros.
Quedará o fráxil vaso
D’a tua esencia inmortal anacos feito,
E po-los aires, ela
En busca irá d’o seu amor eterno.
 terra que perdeche,
Voarás lixeira d’o manchado suelo,
Qu’as tuas alas tocaron
Ô pousarte d’o mundo n’o deserto.
N’el ¡ay! triste a recordas,
Como d’a sua os azulados ceos,
O probe desterrado
N’a veiriña d’os rios estranxeiros.