A BANDOLINATA
C’a espada asesina
N’o peito encrabada,
O esprito n’a sombra
Y o corpo n’a lama,
Mais negra que a morte,
Que a terra mas baixa,
Bagullas de sangre
Chorando eu estaba.
De pronto antre o espeso
D’a brétema parda
Con rara armonía
Saliu un-ha cántiga...
¡Que fresca e que doce,
Que leve e qu’estraña
Soou n’as recónditas
Cavernas d’a praya!
Calmouse o meu dore
Cal sede c’a yaugua,
D’o probe sedento
N’a fonte se calma.
N’os ollos detidas
Quedaron-s’as vagoas,
Namentras inmoble
Suspensa escoitaba.
De tempos remotos
D’edades leixanas,
De noites sereas,
Pra sempre acabadas,
Aquel cantar tróuxome
Non sey que lembranzas,
Non mortas... dormentes,
¡Quen sab’en que campas!
Coidara que a oira
N’os campos d’Italia,
Send’eu quizais reina,
Quizais send’escrava,
N’a orela do Bósforo
D’o pazo â ventana...
Mais sempre amor fondo
Sentindo n’a yalma.
¡Qu’estraños soñares
S’en min despertaran
D’o músico incónito
C’a sonora cántiga!
¿D’anteriores vidas,
Cales recordanzas
Calmaron a dore
D’as presentes ansias?
¿Quen pode decilo?
Misterios d’a humana
Fraxil natureza
Naid’os espricara;
So sey que sintindo
Consolo n’a yalma
Amey desd’estonces
A bandolinata.