* * *
—Para á vida e para á morte
E para sempre en jamas
Pedinte a Dios, e Dios dóuteme
Por toda un-ha eternidad.
—Para á vida e para á morte
E para sempre en jamas,
Quero ser vosa, e que séades
O meu señor natural.
—Mais a que así querer sabe
Non debe ter pay, n’hirmans,
Nin home, s’é qu’é casada,
Nin fillos si acaso é nay.
—Espanta o qu’estás decindo...
Mais eu sinto qu’é verdá,
Lévame señor qu’ irey
Ônda me queiras levar.
—Pois vente ¿qu’importa o mundo
A quen ten á eternidá?
Xuntos hemos de vivir,
Xuntos nos han d’enterrar,
Y os nosos corpos aquí,
Y as nosas almas alá,
Quer Dios qu’en union eterna
Esten pra sempre en jamás.
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
Cal ô páxaro á serpente,
Cal â pomba ó gabilan,
Arrincouna d’o seu niño
E xa nunca á el volverá.