SOBERBA
Cor de promo amontonans’as nubes
Rodan lentas as ondas d’o mar,
E zoando con son pavoroso
Ven o huracan.
¡Que cargado está o ceo e que triste,
Qu’escuro, que negro, tornandose vay!
Encendámo-l-a vela bendita
Qu’hay tempestá.
Cabalgando n’as alas d’os ánxeles,
Por mandado de Dios correrán,
As centelas qu’asombran os malos
C’o seu lostregar.
Nove follas d’olivo queimemos
Por que alexen de nos todo mal,
Que nos libren de rayo e centela
Que nos matar.
O trisaxio cantemos en coro...
Incrinaivos y á Dios adorai
Pois si trona é que quer recordarnos
Qu’é grand’e inmortal.
¡Santo, santo! din todos á un-ha
Fillos e nay...
Todos non, qu’un soberbo e sañudo
Calado está.
Mais os tronos afunden os ceos
E cega d’os lóstregos o brilo fatal
¡Ou, que noite!... que noite terrible
De tempestás.
El Señor est’airado... ¡incrinemonos!
¡Ey! malvados d’a terra tembrai,
O que salvo esta noite saire,
Que contar ha.
—Ña nay, a vaca marela
Tembra coma vos n’a corte.
¿Fixo algun pecado ela?
¿Virá un rayo á darlle morte?
—S’ela non fixo pecado,
Mal cristiano, ti o fixeche,
Qu’és pecador rematado
Mesmo dendes que naceche.
—¿Y a probe vaca marela
Paga, decí, o qu’eu pequei?
—Pagas ti, morrend’ela,
Di ¿con que te manterei?