VIII
Alá, po-la alta noite,
 luz d’a triste e moribunda lámpara,
Ou antr’a negra oscuridad medosa,
O vello ve pantasmas.
Uns son árbores muchos, e sin follas,
Outros, fontes sin auguas,
Montes qu’a neve eternamente crube,
Ermos que nunca acaban.
Y o amañecer d’o dia
Cando c’a ultima estrela aqueles marchan
Outros veñen mais tristes e sañudos,
Pois a verdade amarga,
Escrita trân n’os apagados ollos
E n’as asienes calvas.
Non digás nunca, os mozos, que perdeches
A risoña esperanza,
D’o qu’a vivir começa sempr’é amiga:
¡Sô enemiga mortal de quen acaba!...