SAN LOURENZO
I
Ô mirar cal de novo n’os campos
Iban á abrochá-l-as rosas,
Dixen—¡En onde, Dios mio,
Irey á esconderm’agora!
E pensei de San Lourenzo
N’a robreda silenciosa.
N’algun tempo aquês vellos carballos
Amostrando as suas raices,
Cálva-l-as redondas copas
Que xa de musgo se visten,
Âs tristes almas falábanlles
Tan soyo de cousas tristes.
O alciprés que direito s’asoma
D’o convento tras d’o muro,
Y o lixeiro campanario
Cuberto d’herbas e musgo,
D’a devesa, c’o cruceiro
Eran cintinelas mudos.
Y aquel Cristo que n’o arco de pedra
Abatido a frent’incrina,
Soyo, cal s’inda n’o Gólgota
Loitase c’o as agonias,
Ôs corazós oprimidos
Resignacion ll’infundia.
E si dentro d’o craustro deserto
E ruinoso penetraba,
Nunca d’o olvido un-ha imaxen
Vira n’o mundo mais crara,
Nin de mais grande silencio
N’a terra vos rodeara.
N’o profundo d’a font’escondida
Medraban con libertade,
Antr’as silva-l-as violas
Antr’o buxo, as dixitales,
Y a morte ¡cal fora grata
N’aquel deserto lugare!
E por eso ô mirar cal n’os campos
De novo abrochan as rosas
Dixen—¡En onde, Dios mio,
Irey á esconderm’agora!
Y ô bosque de San Lourenzo
M’encamiñey silenciosa.
II
¿Ond’estaba o sagrado retiro?...
Percibin ruidos estraños,
Pedreiros iñan e viñan
Por aquel bosque apartado.
¡Era que un-ha man piadosa
Coidaba os desamparados!
D’un-ha ollada medin o interiore...
Todo relumbraba branco,
Cada pedra era un espello
Y o vello convento, un pazo
Coberto de lindas frores.
¡Que terrible desencanto!
¡Negra nube cubreu de repente
Os meus ollos asombrados,
E mais que nunca abatida
Fuxin!... que o retiro amado
Pareceume a alma limpa d’un monxe
Sumerxida n’os lodos mundanos.
Marzo de 1880.