WeRead Powered by ReaderPub
Follas Novas: Versos en Gallego cover

Follas Novas: Versos en Gallego

Chapter 149: V
Open in WeRead

Explore more books like this:

About This Book

A sequence of lyric poems in Galician that blend evocative depictions of misty coastal and rural landscapes with intimate meditations on grief, longing, and domestic life. The voice alternates tender, maternal and elegiac tones with sharper social awareness, addressing scarcity, departure, and cultural memory. Varied forms—short songs, narrative fragments, and longer reflective pieces—use folk rhythms and vivid natural imagery to explore language, belonging, and the persistence of feeling across absence and change.

¡OLVIDEMO-L-OS MORTOS!

I

¡Profanemos d’o bosque as umbrías!...

E ante estes mudos testigos,

O rio, a fonte y os ceos,

Qu’eu rompa os xa vellos vinculos.

D’o pasado correron as horas,

Só Dios sabe antre que abismos,

¡Non tornarán... olvidemos!

Que a recordanza é un martirio.

II

Hay un niño de rosas silvestres

Cabo d’a fonte escondido,

E un prado de herba trebiña

Alfombra o arredor sombriso.

Cal un tempo, rebuldan as brisas,

N’a fronda cantan os xilgaros,

As margaridas sorrinme,

Y oyo o marmurar d’o rio.

III

Sin amar cal é negra esta vida

E perde o sol o seu brilo,

Deixa que o sorbo postreiro

Beba d’o celeste viño.

Din que dorme o privado n’o leito

Ancho d’os fondos olvidos,

Ambos pois, xuntos bebamos,

D’este bosque antr’os espiños.

IV

¡Que armonioso n’altura resoa

O zoar ronco d’os pinos!

Mais maxino que nos miran

Sereos dend’o monte arisco.

E parés que trasvexo antr’a brétema

N’as vaguedás d’o infinito

O perfil trist’e emborrado

D’os meus ensoños perdidos.

E que adustas m’axexan as sombras

Tras d’esos coutos e riscos,

D’os meus mortos adorados

E d’os meus delores vivos.

¡Mais n’importa! Da antigua devesa

Profanemos os retiros...

Séntate ô meu lado e dime,

Dime... o que tantas oiron.

V

És garrido e lanzal y os teus ollos

N’os meus coma estrelas fixos,

Dormentes, din qu’o amor n’eles

Pousa o seu dedo divino.

Eu contémprot’en tanto serea,

Dura coma os seixos frios

E d’o teu corazon conto

Os turbulentos latidos.

¡Faise a asmosfera densa ô redore...

Decote o mesmo camiño!

Coma o seu cantar os páxaros

Tés, corazon, o teu ritmo.

Mais de vagoas s’inunda o meu rostro

E d’a yalma n’o mais intimo

O hastio lento penetra

Com’espada de dous fios.

¡Ea! apártate lonxe... non quero

Profanar este retiro,

Nin pode o corazon tolo

Ser de sí mesmo asesino.

Sosegavos, ñas sombras airadas

Qu’estou morta para os vivos.

¡Sagrado quedaches, bosque!

¡Sin mancha ti, meu esprito!