* * *
Tecin soya a miña tea,
Sembrey soya o meu nabal,
Soya vou por leña ô monte,
Soya a vexo arder n’o lar.
Nin n’a fonte nin n’o prado
Así morra c’o a carráx
El non ha de virm’ á erguer,
El xa non me pousará.
¡Que tristeza! o vento soa,
Canta o grilo ô seu compás...
Ferve o pote... mais, meu caldo,
Soiña t’hey de cear.
Cala rula, os teus arrulos
Ganas de morrer me dan,
Cala, grilo, que si cantas
Sinto negras soïdás.
O meu homiño perdeuse,
Ninguen sabe en onde vay...
Anduriña que pasache
Con él as ondas d’o mar,
Anduriña, voa, voa,
Ven e dime en ond’está.