* * *
—¡Como venden a carne n’o mercado
Vendeut’o xurafás!
—¡Pero que importa ô fin que me vendese;
S’eu n’o podo olvidar!
—Matoute á penas, sin piedá, e deixoute,
Deixoute o desleal.
—Pois olvidada morrerey e triste
Que olvidalo... ¡non xa!
—Cal se pisan as herbas él pisoute...
¡Odiate!... ¿e n’o odiarás?
—Anque m’odie, e me pise, e me maldiza,
Eyllo de perdoar.
—¡Mal haya a tua constancia, probe tola,
Y a tua lealtad!
Mais anque tí o perdones, Dios qu’é xusto
N’o pode perdoar.
(Un incredulo aparte,
Sorrindo c’un sorrir de Satanas)
—Fiádevos en Dios e non corrades
¡Dios! ¿quen sabe s’o hay?
(Un-ha vella que pasa)—Aquel que as fixo
Eu sey que tarde ou cedo as pagará.
(Outro)—Âs escuras vamos,
Sen que sepa ninguen pra donde vay.
Pero, cobre n’a man o que poidere
Mais val ter en seguro qu’esperar.
(Un bon)—Hay tantos homes
Como intenciós e pensamentos hay.
Pero dichos’ aquel que inda morrendo
Ô que o matou lle pode perdoar.