* * *
Eu levo un-ha pena
Gardada n’o peito,
Eu levoa, e non sabe
Ninguen por que a levo.
Orelas vizosas
D’o Miño sereno,
Onde o paxariño
Ten o seu espello,
Y antr’as margaridas
Pacen os cordeiros,
Vos soyas sabedes
O meu sentimiento.
Cabo d’un-ha pena
Onde mana un rego
 sombra d’un pino
Manso e xigantesco
Que soberbo brama
Cand’o move o vento,
Coma n’un sepulcro
Dorme o meu sacreto.
Mais, anque alí dorme
Viv’en min desperto.
Eu levo un-ha pena
Gardada n’o peito
Tamaña, tamaña,
Bon Dios que n’a rexo.
¡Quen me dera, orelas
D’o Miño sereno,
Ser un d’aqués cómaros
Qu’en vos tên asento!
Sin medo e sin penas,
De bran e d’inverno
Un sigro tras d’outro
Morara ond’eu quero...
C’a veiga por paço
C’o espazo por teito.