VIVIR PARA VER
Marcháchet’un dia
Ti, aquel qu’eu queria,
Fuxiste d’a terra
Que tant’alegría
Y encantos encerra.
Dixeches—María,
Mais doçe que as meles,
Mais linda que as frores,
Paloma sin feles,
Non chores, non chores,
Que ausencia envivece,
Non mata, n’esquece,
Os doçes amores,
Que a dicha axuntou.
¡Eu voume!... mais s’ora
Delor nos ofrece
Fertuna treidora,
Jamás t’olvidara
Quen tanto t’adora
Quen tanto t’amara.
¡Adios miña vida!
N’o peito escondida
Te levo, antre tanto
Non torno á te ver.
¡Ti espera! pois xuro
Por Dios sacrosanto,
Que si non morrer,
Aquí ey de volver.
Morrer, non morreche...
Y anqu’eu esperara...
¡Que ben que compriche,
Palabra que diche!
¡Amor que tibeche!
Que os anos pasaron,
As frores mucharon,
Os negros cabelos
En brancos tornaron,
E nunca mais, nunca
¡Poder d’un querer!
Quixeches volver...
Vivir para ver.