XII
Oxe ou mañan, ¿quen pode decir cando?
Pero quisais moy logo,
Viranme á despertar, y en vez d’ un vivo,
Atoparán un morto.
Ô rededor de min, levantaranse
Xemidos dolorosos,
Ayes d’angustia, choros d’os meus fillos,
D’os meus filliños orfos.
Y eu sin calor, sin movemento, fria,
Muda, insensibre á todo,
Así estarei cal me deixare a morte
Ô helarme c’o seu sopro.
E para sempre ¡Adios, cant’eu queria!
¡Que terrible abandono!
Antre cantos sarcasmos,
Hay, ha d’haber, e houbo,
Non vin ningun qu’abata mais os vivos,
Qu’o d’a humilde quietú d’un corpo morto.