* * *
Dend’aquí vexo un camiño
Que non sey á donde vay,
Po-lo mismo que n’o sey
Quixera o poder andar.
Istreitiño sarpentea
Antre prados e nabals
Y and’o feito, aquí escondido,
Relumbrando mais alá.
Mais sempre, sempre tentándome
C’o seu lindo crarear,
Qu’eu penso, non sey por que,
N’as vilas que correrá,
N’os carballos que o sombrean,
N’as fontes que o regarán.
Camiño, camiño branco
Non sey para dónde vas,
Mais cada vez que te vexo
Quixera podert’andar.
Xa collas para Santiago,
Xa collas para o Portal,
Xa en San Andrés te deteñas,
Xa chegues á San Cidrán,
Xa, en fin, te perdas... ¿quén sabe
En dónde? ¡qué mais me dá!
Que ojallá en tí me perdera
Pra nunca mais m’atopar...
Mais ti vas indo, vas indo,
Sempre para donde vas,
Y eu quedo encravada en onde
Arraigo ten o meu mal.
Nin fuxo, non, que aunque fuxa,
D’un lugar á outro lugar,
De min mesma, naide, naide,
Naide me libertará.