¿QUÉ LLE DIGO?
—Eu volvo par’a terra,
Á tua muller Antona, ¿qué lle digo?
—Pois, pra non meter guerra,
Por que non veñan á petar conmigo,
Olvidarás que foches meu testigo.
Ô demais... boy â libertade adoito...
Xa sabes o refran, meu compañeiro,
A libertá primeiro,
E mellor que alá bróa, é aquí bizcoito.
—Mais val aquí, coma quen di solteiro,
Que casado e con fillos
Andar alá, sudando aqueles millos...
¡Entendo, compañeiro!
—Que como poida se goberne Antona,
E anque d’ela me doyo,
Como de lonxe nada sey nin oyo...
Quen non sabe, nin ve... sempre perdona.
Cando xa vello sea,
Tornarey c’os meus ósos para a aldea,
Que algo ll’ey de levar â terra nosa:
Mais mentras mozo son, non pode sere
Por que s’é por mullere,
S’é que Antona está alá, teño aquí á Rosa.
—Esa ch’é a nay d’o año
Bon Anton de Riaño,
Pero en verdad che digo
Que as mulleres son toda-l-o enemigo,
E xa qu’esto así o sea,
Antr’a nosa y a allea
Mais ou menos graciosa,
Pois... muller por muller, val mais a nosa.
—A nosa é a que nos quer e nós queremos
Que si falta o cariño
Coidando que un-ha pomba tés n’o niño
Un-ha cróbega tés, filla d’os demos.
—Â cróbega a cabeza se ll’esmaga
E c’o a sua vida paga.
¿Mais d’Antona a pacencia,
Con que lle paga, dime, a tua concencia?
¿Que cura d’o seu dor á fonda llaga?
—Deixate de concencias e delores
Que non teñen lugare
Tratando de mulleres e d’amores.
Qu’ela vexa, se quer, de se curare:
E cóntalle que cando eu o tibere
Xa lle darey con que se precurare,
Y agora, ¡adios! ¡hastra que Dios quixere!