WeRead Powered by ReaderPub
Follas Novas: Versos en Gallego cover

Follas Novas: Versos en Gallego

Chapter 181: As Torres d’Oeste
Open in WeRead

Explore more books like this:

About This Book

A sequence of lyric poems in Galician that blend evocative depictions of misty coastal and rural landscapes with intimate meditations on grief, longing, and domestic life. The voice alternates tender, maternal and elegiac tones with sharper social awareness, addressing scarcity, departure, and cultural memory. Varied forms—short songs, narrative fragments, and longer reflective pieces—use folk rhythms and vivid natural imagery to explore language, belonging, and the persistence of feeling across absence and change.

AS TORRES D’OESTE

A yaugua corria

Po-lo seu camiño,

Y eu iba ô pé d’ela

Preto d’os Laiños,

Sin poder c’as penas

Que moran conmigo.

Con tamaña carga,

¿Para dond’eu iba?

A Virxe sabrayo,

Qu’eu no-no sabia;

Mais seica fuxindo

De min mesma iña.

Por antr’os herbales,

Profunda e sombrisa,

Cal un-ha sarpente

D’escamas bruñidas,

Brilaba ôs meus ollos

Dándome cobiza.

¡Estaba tan soya!

Nin bote, nin lancha,

Nin velas, nin remos,

A vista alegraban,

E soya-l-as veigas

Tamén se quedaran.

¡Qué bonitas eran

N’outro tempo as rosas,

Que n’aqueles campos

Medran e s’esfollan!

Mais muchas estonces

S’amostraban todas.

Y o sol, cal a lua

En noite de brétema,

Brilaba tembrando

Por antr’as vimbieiras,

Tan descolorido

Com’a mesma cera.

Y ô ferir as ondas

Revoltas e oscuras,

Víanse n’espeso

D’a negra fondura

As herbas marinas

E longas que a surcan.

De pronto un-ha y outra

Poñéndome medo,

As loitosas cruces

Se m’apareceron,

Que s’erguen n’orela

Cal n’un cimiterio.

Meu ben, ¿onde moras?

Perguntey chorando:

Xa que tí morreche,

N’o mundo, ¿qué fago

Coma vos, ¡ou torres!

Soya e sin amparo?

Soidás me consomen,

Vagoas m’alimentan,

Sombras m’acompañan,

Cómem’a tristeza.

¡Quen pode con tanta

Fartura de penas!

Y eu non sey que negra

Tentazon maldita

M’afrixeu o esprito,

M’anubrou a vista,

E sorreume como

M’o demo sorrira.

Dend’a fond’orela

Mirey arredore...

A marea viva

Petaba n’as torres,

Orfas antr’a líquida

Saban que as embolve.

—¡Alá vou!—lles dixen

—Daime morte doçe,

Auguas ond’as penas

Para sempre dormen...

Saltey... y a corrente

Calada levoume.

. . . . . . . . . . . . . . . . . .

. . . . . . . . . . . . . . . . . .

. . . . . . . . . . . . . . . . . .

¡Ou Torres d’Oeste!

Malas tentadoras

Auguas apromadas,

De calma treidora,

Cómaros pelados

Onde o corbo pousa;

¡Ou Torres d’Oeste!

Tan soyas e mudas

C’a vos’ atentaches

A miña tristura.

Ningun triste vaya

Cabo de vos nunca.

D’os desamparados

Tendes o menaxen,

Y ainda ô redor voso

Non rexorde o aire

Coma si temese

De vos despertare.

É d’as que s’apegan

A tristeza vosa,

D’as que o peito oprimen,

D’as abrumadoras,

Que ô inferno encamiñan

As almas loitosas.

Que s’inda estou viva

Foy que un mariñeiro

Medio morimunda,

Por estes cabelos

Trouxome d’as ondas,

Ô mundo en que peno.

Non vayades nunca

Eu vo-l-o aconsello,

Âs Torres d’Oeste

C’o corazon negro.