* * *
De soidás morriase,
N’a vila sospirando po-la aldea,
Asombrábana as casas c’os seus muros
E asombrábana as torres e as igrexas.
As ruas enlousadas, somellábanlle,
Sin verdor nin frescura,
Cimeterio ond’os mortos
Fora andaban d’as tristes sepulturas.
Y as comidas sabíanlle
Á fariña sin sal y á xaramagos,
Y as poucas que tocaba
En vez de dárll’alento a iñan matando.
Algun-ha vez chegaban hastra ela,
Non sey s’en ilusion se de verdade,
Uns agrestes olidos
De leixanas ribeiras e pinares.
Iñas’estonces a sentar n’un alto
Contempraba os estensos horizontes,
E rompendo en sospiros que a afogaban,
Ronca escramaba saloucando:—¡Eu voume!
¡E íñase á presa e sin remedio!... ¡Íñase
C’a tristeza mortal que a consumía!
Íñase a probe Rosa,
Pero... ¡par’a outra vida!