* * *
Pois consolate, Rosa,
Que moito ten que padecer n’a vida,
Quen moito d’ela goza,
E olvidada ha de ser quen foy querida,
O que á tí che pasou, pasalle á todos
D’esa maneira ou de distintos modos.
¿Non t’acordas d’aquela?
Todo n’ela era encanto e fermosura
Todo inocencia pura;
E con fonda ternura
E c’un amor que as pedras abrandaba,
Eu decote, a chamaba
Pomba sin fel, e fonte de cariño.
Bebia n’o seu peito o paxariño,
¡Tan branco, relumbraba!
Y olor, color, sabor, qu’eu ben sabia
Ô que sabia Anxela,
Anque n’inda á cheirala m’astrevia...
¡Todo ôs meus ollos era santo n’ela!
Esto n’un tempo foy, tempo dichoso,
Que inda o corazon lembra cariñoso,
Por que despois d’aquelo
E que un d’outro vivimos apartados
Ela indose á Ferrol y eu á Cambados,
Topámonos n’a feira d’o Campelo,
Y eu busca que te busca n’a sua cara,
E no seu xeito todo,
O encanto que n’un tempo m’encantara,
E n’o poiden topar de ningun modo.
Y ela era a mesma, tan lanzal e hermosa,
Tan fresca e colorosa
E doçe coma a mel d’os seus cortiços,
Mais á tantos feitiços,
Eu estaba insensibre
E d’o pasado en vano perseguia
Un volubre fantasma que fuxía
Libre d’amor e de cadeas libre.
Meditey un momento
E con certo remorso e sentimento
Ô cabo comprendin, ña Rosa cara,
Que tanto ben y encanto que namora,
Nada para min fora
S’aló cand’eu a amara
Outros o meu amor non ll’emprestara.
Porque, non val sabencia,
Bondade, fermosura, n’inocencia,
Pureza, nin virtude,
Para ser ben querido e ben querere
Por que o basta c’o sere.
Mentras o amor non mude
S’és fea, coma tí, n’habrá mullere
De mayor xentileza e mellor pranta;
S’és infame e perdida, serás santa
D’as que o son sin querelo parecere;
E s’és boba e sin sal, é qu’escondida
Tès a esencia y a gracia bendecida
Dentro d’un misterioso relicario
Donde sô, o amante cego e visionario
A esencia atopa y o elisir d’a vida.
Mais des que o amor quere voar, ña prenda,
E que lle cay a venda,
Forza é deixalo ire,
Que n’hay virtude nin poder que o prenda,
Y o que antes nos mirou tras d’un-ha nube,
Ou trasparente gasa,
Des que a gasa se rompe e a nube pasa,
Rosa, val moito mais que no-nos mire.