XIV
Aquel romor de cántigas e risas
Ir, vir, algarear,
Aquel falar de cousas que pasaron
Y outras que pasarán:
Aquela, en fin, vitalidade inquieta
Xuvenil, tanto mal
Me fixo, que lles dixen:
Ivos e non volvás.
Un á un desfilaron silenciosos
Por aquí, por alá,
Tal como cando as contas d’un rosario
S’espallan po-lo chan:
Y o romor d’os seus pasos, mentres s’iñan
De tal modo hastra min veu resoar,
Que non mais tristemente
Resoará quisais
N’o fondo d’os sepulcros
O último adios qu’un vivo ôs mortos dá.
Y ô fin soya quedei, pero tan soya
Qu’hoxe, d’a mosca o inquieto revoar,
D’o ratiño o roer terco e constante,
E d’o lume o chis chas,
Cando d’a verde pónla
O fresco sugo devorando vay,
Parece que me falan, qu’os entendo,
Que compaña me fan;
Y este meu coraçon lles di tembrando
¡Por Dios!... ¡non vos vayás!
¡Que doce, mais que triste
Tamen é a soledad!