XVIII
Co seu xordo e costante mormorio
Atraim’o oleaxen d’ese mar bravio,
Cal atrai d’as serenas o cantar.
—N’este meu leito misterioso e frio,
Dîme, ven brandamente á descansar.
El namorado está de min... o deño,
Y eu namorada d’el.
Pois saldremos c’o empeño,
Que s’el me chama sin parar, eu teño
Un-has ansias mortais d’apousar n’el.