XX
¡SILENCIO!
A man nerviosa e palpitante o seo,
As niebras n’os meus ollos condensadas,
Con un mundo de dudas n’os sentidos
Y-un mundo de tormentos n’as entrañas;
Sentindo como loitan,
En sin igual batalla,
Inmortales deseios que atormentan,
E rencores que matan.
Mollo n’a propia sangre a dura pruma
Rompendo a vena inchada,
Y escribo... escribo ¿para qué? ¡Volvede
Ô mais fondo da yalma
Tempestosas imaxes!
Ide á morar c’as mortas relembranzas;
Qu’ a man tembrosa n’o papel sô escriba
¡Palabras, e palabras, e palabras!
¿Da idea a forma inmaculada e pura
Donde quedou velada?