* * *
¡Corré serenas ondas cristaiñas,
Pasad’en calma e maxestosas, como
As sombras pasan d’os groriosos feitos!
¡Rodade sin descanso como rodan
A eternidá xeneraciós sin número
Que cal eu vos contempro, contempráronvos!
Daime vosos perfumes lindas rosas,
D’a sede que m’abrasa, craras fontes
Apagad’o queimor... nubes de gasa
Cubri cal velo de lixeiro encaixe
D’o ardente sol os briladores rayos.
E ti temprada e cariñosa brisa,
Dá encomeço ôs concertos misteriosos
Antr’os carballos d’a devesa escura
Por ond’o Sar vay marmurando leve.
O tempo pasou rápido, a centela
Tal vez mais lentamente o espaço inmenso
Atravesa ô caer, qu’eles, os anos,
Pra min correron en batallas rudas...
¡Mais correron por fin... y o dia chega!...
Dame os teus bicos y os teus brazos ábreme
Aquí onde o rio, n’a espesura fresca...
A ninguen digas ond’estou... con frores
D’as qu’eu queria a delatora mancha
Crube... e que nunca c’o meu corpo acerten
Profanas mans para levarme lexos...
¡Quero quedar ond’os meus dores foron!