* * *
Cada noite eu chorando pensaba...
Qu’esta noite tan grande non fora
Que durase... e durase antre tanto
Que’a noite d’as penas
M’envolve loitosa.
Mais a luz insolente d’o dia,
Costante e traidora,
Cad’amañecida,
Penetraba radiante de groria
Hastr’ô leito dond’eu me tendera
Co-as miñas congoxas.
Desde estonces busquei as tiniebras
Mais negras e fondas,
E busqueinas en vano, que sempre
Tras d’a noite topaba c’a aurora...
So en min mesma buscando n’oscuro
Y entrando n’a sombra,
Vin a noite que nunca s’acaba
N’a miña alma soya.