¿QUEN NON XIME?
Luz e progreso en todas partes... pero
As dudas n’os corazós,
E vagoas qu’un non sabe por que corren,
E dores qu’un non sabe por que son.
Outro cantar din cansados
D’este estribilo os que chegando van,
Nun-ha nova fornada, e qu’andan cegos
Buscando o qu’inda non hay.
¡Réprobos!... sempre ô oculto perguntando
Que mudo nada vos di.
Buscade a fé, que se perdeu n’a duda
E deixade de xemir.
Mais eles tamen perdidos
Por un-ha y outra senda van e vên
Sin que sepan ¡coitados! por ond’andan,
Sin paz, sin rumbo e sin fé.
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
Trist’é o cantar que cantamos
¿Mais que facer s’outro mellor non hay?
Moita luz deslumbra os ollos,
Causa inquietude o moito desear.
Cand’un-ha peste arrebata
Homes tras homes, n’hay mais
Qu’enterrar de presa os mortos,
Baixá-la frente, e esperar
Que pasen as correntes apestadas...
¡Que pasen!... qu’outras vendrán.