* * *
Ladraban contra min que camiñaba
Casi-que sin alento,
Sin poder c’o meu fondo pensamento
Y a pezoña mortal qu’en min levaba.
Y a xente que topaba
Ollandome a mantenta
D’o meu dor sin igual y a miña afrenta
Traidora se mofaba.
Y eso que nada mais qu’a adiviñaba.
Si a souperan ¡Dios mio!
Pensei tembrando, contra min volvera
A corrente d’o rio.
Buscand’o abrigo d’os mais altos muros,
N’os camiños desertos,
Ensangrentando os pés nos seixos duros,
Fun chegando ô lugar d’os meus cariños
Maxinando espantada:—os meus meniños
¿Estarán xa despertos?
¡Ay qu’ô verme chegar tan maltratada,
Chorosa, sin alento e ensangrentada,
Darán en s’afrixir... mal pocadiños,
Por sua nay mal fadada!
Pouco á pouco fun indo
Y as escaleiras con temor subindo,
C’o triste corazon sobresaltado:
¡Escoitei!... nin as moscas rebullian
No berce ind’os meus ánxeles dormian
C’a virxen ô seu lado.