A VENTURA É TRAIDORA
Tembra á qu’unha inmensa dicha
Neste mundo te sorprenda;
Grorias, aquí, sobrehumanas
Trân desventuras supremas.
Nin maxines que pasan os dôres
Como pasan os gustos n’a terra;
¡Hay infernos n’a memoria,
Cando n’os hay n’a concencia!
Cal arraigan as edras n’os muros,
N’alguns peitos arraigan as penas,
E un-has van minando a vida
Cal minan outra-l-as pedras.
Si; tembra, cando n’o mundo
Sintas un-ha dicha imensa;
Val mais qu’a tua vida corra
Cal corre a yaugua serena.