WeRead Powered by ReaderPub
Follas Novas: Versos en Gallego cover

Follas Novas: Versos en Gallego

Chapter 51: A xusticia pó-l-a man
Open in WeRead

Explore more books like this:

About This Book

A sequence of lyric poems in Galician that blend evocative depictions of misty coastal and rural landscapes with intimate meditations on grief, longing, and domestic life. The voice alternates tender, maternal and elegiac tones with sharper social awareness, addressing scarcity, departure, and cultural memory. Varied forms—short songs, narrative fragments, and longer reflective pieces—use folk rhythms and vivid natural imagery to explore language, belonging, and the persistence of feeling across absence and change.

A XUSTICIA PO-LA MAN

Aquês que tên fama d’honrados n’a vila

Roubaronme tanta brancura qu’eu tiña,

Botáronme estrume n’as galas d’un dia,

A roupa de cote puñeronma en tiras.

Nin pedra deixaron, en dond’eu vivira;

Sin lar, sin abrigo, morey n’as curtiñas,

Ô raso c’as lebres dormin n’as campías;

Meus fillos... ¡meus anxos!... que tant’eu queria

¡Morreron, morreron, c’a fame que tiñan!

Quedey deshonrada, mucharonm’a vida,

Fixeronm’un leito de toxos e silvas,

Y-en tanto os raposos de sangre maldita,

Tranquilos n’un leito de rosas dormian.

Salvademe ¡ou, xueces! berrey... ¡tolería!

De min se mofaron, vendeum’a xusticia.

Bon Dios, axudaime, berrey, berrey inda...

Tan alto qu’estaba, bon Dios non m’oira,

Estonces cal loba doente ou ferida,

D’un salto con rabia pilley a fouciña,

Rondei paseniño... ¡Ne-as erbas sentian!

Y-a lua escondíase, y a fera dormia

Cos seus compañeiros en cama mullida.

Mireinos con calma, y as mans estendidas

D’un golpe, ¡d’un soyo! deixeinos sin vida.

Y-ô lado contenta, senteime d’as vítimas,

Tranquila, esperando po-la alba d’o dia.

Y-estonces... estonces, cumpreuse a xusticia,

Eu, n’eles; y as leises, n’a man qu’os ferira.