* * *
¡Tas-tis! ¡tas-tis! n’a silenciosa noite
Con siniestro compás repite a péndola,
Mentras a frecha aguda,
Marcand’ un y outro instante antr’as tiniebras,
D’o relox sempre imovil
Recorre lentamente a limpa esfera.
Todo é negrura en baixo,
E só n’altura inmensa,
Só n’anchura sin limites d’o ceo
Con inquietú relumbra algunha estrela,
Cal n’a cinza d’as grandes estivadas
Brilan as charamuscas derradeiras.
Y-a péndola no-mais xorda batendo
Cal bate un corazon qu’hinchan as penas,
Resóa pavorosa
N’a escuridade espesa.
En vano a vista con temor n’o escuro
Sin parada vaguea.
Uns tras d’outros instantes silenciosos
Pasando van, e silenciosos chegan
Outros detras, n’a eternidá caendo
Cal cai o grau n’a moedora pedra,
Sin qu’ o porvir velado ôs mortais ollos
Rompa as pesadas brétemas.
¡Que triste é a noite, y-o relox qué triste,
S’inquieto o corpo y-a concencia velan!