AMIGOS VELLOS
Cand’antr’as naves tristes e frias
D’alto mural,
Cal elas fria, cal elas triste,
Ô ser d’a tarde vou á rezar,
Que pensamentos loucos e estraños
 miña mente, veñen e van.
Xordo silencio qu’eu xa conoço
Qu’é meu amigo d’anos atrás
Pero qu’é cheo d’outras lembranzas,
Per’ond’o esprito parez que escoita
Eco mortal,
Reina n’os ámbitos d’a gran basílica,
Con misteriosa serenidad.
Incertas sombras, rayos tembrosos,
Cabo d’o altar,
Pousan, vaguean, foxen y agrándanse
D’adiante atrás.
Y o Santo Apóstol sempre sentado
No seu sitial
De prata e ouro, contempra inmóvil
Con ollos fixos, canto alí está.
Quen fora pedra, quen fora santo
D’os qu’alí hai,
Coma San Pedro, n’as mans as chaves,
C’o dedo en alto como San Xoan,
Un-has tras outras xeneracioes
Vira pasar,
Sin medo â vida que dá tormentos,
Sin medo â morte qu’espanto dá.
Logo s’acaba d’a vida a triste
Pelerinax.
Os homes pasan, tal como pasa
Nube de bran.
Y as pedras quedan... e cand’eu morra
Ti, catredal,
Ti, parda mole, pesada e triste,
Cand’eu non sea, t’inda serás.