ESTRANXEIRA N’A SUA PATRIA
N’a xa vella baranda
Entapizada d’edras e de lirios
Foise á sentar calada e tristemente
Frente d’o tempro antigo.
Interminable precesion de mortos
Uns en corpo no-mais, outros n’o esprito,
Veu pouco á pouco aparecer n’altura
D’o direito camiño,
Que monotono e branco relumbraba
Tal com’un lenzo n’un herbal tendido.
Contemprou cal pasaban e pasaban
Collendo hacia o infinito,
Sin que ô fixaren n’ela
Os ollos apagados e afundidos
Deran siñal nin moestra
D’habela n’algun tempo conocido.
Y uns eran seus amantes n’outros dias,
Deudos eran os mais y outros amigos,
Compañeiros d’a infancia,
Sirventes e veciños.
Mais pasando e pasando diante d’ela
Fono os mortos aqueles prosiguindo,
A indiferente marcha
Camiño d’o infinito,
Mentras cerraba a noite silenciosa
Os seus loitos tristísimos
Entorno d’a estranxeira n’a sua patria
Que sin lar nin arrimo,
Sentada n’a baranda contempraba
Cal brilaban os lumes fuxitivos.