WeRead Powered by ReaderPub
Follas Novas: Versos en Gallego cover

Follas Novas: Versos en Gallego

Chapter 60: I
Open in WeRead

Explore more books like this:

About This Book

A sequence of lyric poems in Galician that blend evocative depictions of misty coastal and rural landscapes with intimate meditations on grief, longing, and domestic life. The voice alternates tender, maternal and elegiac tones with sharper social awareness, addressing scarcity, departure, and cultural memory. Varied forms—short songs, narrative fragments, and longer reflective pieces—use folk rhythms and vivid natural imagery to explore language, belonging, and the persistence of feeling across absence and change.

* * *

¡Padron!... ¡Padron!

Santa María... Lestrove...

¡Adios! ¡Adios!

I

Aquelas risas sin fin,

Aquel brincar sin dolor,

Aquela louca alegría,

¿Por que acabou?

Aqueles doces cantares,

Aquelas falas d’amor,

Aquelas noites serenas,

¿Por que non son?

Aquel vibrar sonoroso

D’as cordas d’a arpa y-os sons

D’a guitarra malencónica,

¿Quen os levou?

Todo é silensio mudo,

Soidá, delor,

Ond’outro tempo a dicha

Sola reinou...

¡Padron! ¡Padron!

Santa María, Lestrove...

¡Adios! ¡Adios!

II

O simiterio d’a Adina

N’hay duda qu’é encantador,

C’os seus olivos escuros

De vella recordazon;

Co seu chan d’erbas e frores

Lindas, cal n’outras dou Dios;

C’os seus canónegos vellos

Que n’el se sentan ô sol;

C’os meniños qu’alí xogan

Contentos e rebuldós;

C’as lousas brancas qu’o cruben,

E c’os humedos montons

De terra, ond’algun-ha probe

Ô amañecer s’enterrou.

Moito te quixen un tempo,

Simiterio encantador,

C’os teus olivos escuros,

Mais vellos qu’os meus abós,

C’os teus cregos venerables,

Que s’iban sentar ô sol,

Mentras cantaban os páxaros

As matutinas cancións,

E c’o teu osario humilde

Que tanto respeto impon

Cando d’a luz que n’el arde

Vé un de noite o resprandor.

Moito te quixen e quérote,

Eso ben o sabe Dios;

Mas hoxe, ô pensar en tí

Núbrasem’o corazon,

Qu’a terra está removida,

Negra e sin frols.

¡Padron!... ¡Padron!...

Santa María... Lestrove...

¡Adios! ¡Adios!

III

Fun un dia en busca d’eles,

Palpitante o corazon,

Funos chamando un a un

E ningun me contestou.

Petey n’un-ha y-outra porta,

Non sentin fala nin voz,

Cal n’un-ha tomba valdeira

O meu petar resonou.

Mirey po-la pechadura,

¡Qué silensio!... ¡qué pavor!...

Vin no mais sombras errantes

Qu’iban e viñan sin son,

Cal voan os lixos leves

N’un rayo d’o craro sol.

Erguéronsem’os cabelos

D’estrañeza e de delor,

¡Nin un soyo!... ¡nin un soyo!...

¿Dond’están? ¿que d’eles foy?

O triste son d’a campana,

Vagoroso á min chegou...

¡Tocaba a morto por eles!...

¡Padron!... ¡Padron!...

Santa María... Lestrove...

¡Adios! ¡Adios!