¡ADIANTE!
N’o escuro pavoroso
Y antr’o xordo romor d’os pinos bravos
Qu’a tempestá azoutaba com’a escravos,
Oyeuse, como queixa de raposo
Un asubio medoso.
E un layo de temor que daba frio,
Ô medoso asubio,
Respondeu dend’o fondo d’a espesura
Aumentando n’o espiritu a tristura
Que daba o ronco marmurar d’o rio.
Antr’as negras ribeiras manso e lento,
Como corre o abatido pensamento
Antr’os tristes remorsos y a esperanza,
Iña á compás do vento
Correndo tras d’a estensa lontananza.
Mais cabe d’ancha orela,
Misterioso e agachado un centinela,
N’un-ha lancha d’o Miño apousentaba;
Y a arma n’a man y en vela
Á través d’a ramaxen axexaba.