¡NIN ÂS ESCURAS!...
I
—Tod’está negro, as sombras envolven a vereda,
E nin o ceu ten ollos, nin o pinar ten lengua.
¡Vamos! D’o que hay oculto, ¿quen midéu as fonduras?
¡Alma n’habrá que sepa!... ¡ven!... a noit’está escura.
—¿Escura?... mais relumbra non sei que luz traidora...
—É un-ha estrela que brila, n’as auguas bulidoras.
—¿E non oyes que runxe algo ond’aquel herbal?
—É o vento que anda tolo, corrend’antr’a follax.
—Escoita, sinto pasos, e asoma seica un bulto...
—¡S’é un vivo, matarémolo! non fala s’é difunto.
—Mais aquí ond’este cómaro, hay un-ha cova fonda,
Ven, e santos ou deños, que nos atopen ora.
II
¿Á donde irei conmigo? ¿Donde m’esconderei,
Que xa ninguen me vexa y eu non vexa á ninguen?
A luz d’o dia asómbrame, pásmame a d’as estrelas.
Y as olladas d’os homes, n’a yalma me penetran.
Y é que o que dentro levo de min, penso que ô rostro
Me sai cal sai d’o mare, ô cabo un corpo morto.
¡Houbera, e que saira!... mais non, dentro te levo:
¡Fantasma pavoroso d’os meus remordementos!